Ανεμοδείκτης

Ήταν περισσότερο σαν υποψία παρά γνώση το γεγονός πως όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν,ακόμα και εγώ. Εκείνες τις μέρες ο κόσμος έμοιαζε ακόμα άχρονος και αιώνιος. Ήμουν 17,στην Αθήνα,σε ένα δρόμο γεμάτο δισκοπωλεία. Τα πεζοδρόμια ήταν γεμάτα τραπέζια που πάνω τους υπήρχαν χάρτινα κουτιά με βινύλια...  αμέτρητα βινύλια. 'Ηταν τόσα πολλά τα βινύλια και τόσες λίγες οι μπάντες που είχα ακούσει μέχρι τότε,που ένιωθα σαν να "τραβάω" λαχνό. Πάντα ονειρευόμουν "μουσικές" πριν τις ακούσω...έλεγα,τι ωραία θα ήταν μια μπάντα να παίζει έτσι ... Σαν ένα θυληκό πρόσωπο που το βλέπεις κάθε βράδυ στον ύπνο σου και περιμένεις πότε θα το δεις ξύπνιος. Τράβηξα το λαχνό... ειδα το πρόσωπό της... ένα νήμα κουνήθηκε... ένας κύκλος έκλεισε.......Έχουν περάσει 15 χρόνια από τότε, κι όμως το φως του άστρου που ακούει στο όνομα "HEAVY HORSES" λάμπει ακόμα. Σταθερά. Γιατί τα μουσικά όργανα, ο ήχος της μπάντας, ο ηχος της μουσικής "κατηγορίας"(progressive rock)... είναι λεπτομέρειες αυτή τη φορά. Είναι το "μέσο", το κλειδί για το σεντούκι του θησαυρού. Μαγεμένοι έφτιαξαν αυτό το δίσκο. Ενορχηστρώσεις από το υπερπέραν, ερμηνείες μερακλήδικες και λόγια κοφτερά. Ένας αγαπημένος μου δίσκος.     "Bring me a wheel of oaken wood, A rein of polished leather, A heavy horse and a tumbling sky, Brewing heavy weather."