Ναι, αυτός είναι ο αγαπημένος μου Darkthrone δίσκος! Δεν σας έχει τύχει να γεννήσει η γάτα σας ή ο σκύλος σας 3-4 μικρά που το ένα από αυτα να είναι το πιο άσχημο, αρρωστιάρικο και περίεργο απο τα υπόλοιπα, αλλά εσείς παρ'ολα αυτά να το αγαπάτε πιο πολύ; Α να γεια σου! 'Ετσι αρρωστιάρικο, άσχημο και περίεργο είναι και αυτό το δισκάκι σε σχέση με τα διαβόητα πνευματικά του αδέρφια (under a funeral moon, a blaze in the nothern sky και transylvanian hunger).
Γι'αυτο και όταν ο Τόλης (πριν γίνει ο διάσημος Κότσυφας/blackbird έτσι τον έλεγαν) μου έγραψε σε κασσέτα τον συγκεκριμένο δίσκο έπεσα με τα μούτρα πανω του και δεν έλεγα να ξεκολλήσω.
Τι και αν τα φωνητικά είναι απαράδεκτα "μπροστά" στην παραγωγή; Τι και αν ολόκληρος ο δίσκος είναι τόσο ανομοιογενής που μοιάζει με συλλογή; Τι και αν θα μπορούσε να σταθεί κάλλιστα και σαν ένα κάφρικο tribute στους παλιούς Celtic Frost;
To album είναι παγωμένο και σκοτεινό σαν κωλοτρυπίδα πολικής αρκούδας!
Η φροστίλα του ήρθε στ'αυτιά μου σαν βάλσαμο εκείνη την περίοδο και τα "αργά" The Hordes Of Nebulah και Quintessence κόλλησαν πάνω μου σαν μαύρες βδέλλες. Άσε που το En Vind Av Sorg μου πιπίλισε τον εγκέφαλο και σιγομουρμούριζα το πρώτο riff συνέχεια σαν αυτιστικό. Αυτό το riff ήταν για μένα όλο το νορβηγικό black metal. Πέντε νότες τόσο μαγικές και ταξιδιάρικες.
Στην τελική βέβαια όλα τα νταρκθρονίστικα χαρακτηριστικά είναι εδώ. Επαναλαμβανόμενα riffs, σκατοπαραγωγή (λίγο καθαρότερη βέβαια των προκατόχων), drummimg κτλ. Ο Fenriz δήλωσε σε συνεντεύξεις οτι έγραψε(τα όργανα) όλα μόνος του..!;! Α! και ο Burzum έγραψε τους στίχους του Quintessence.
Το panzerfaust έχει underground ψυχή, τίμια καρδιά και αρρωστιάρικο σώμα.
Ότι πρέπει δηλαδή για να το αγαπήσεις!
No comments:
Post a Comment