Tuesday, 15 May 2012

Motorhead - Overnight Sensation - 1996


Λοιπόν επειδή έχω καιρό να ποστάρω θα παίξω με ένα σίγουρο "χαρτί" και θα σας ταϊσω με μια δισκάρα των 90's που περνάει απ' το πικάπ μου ανά τακτά χρονικά διαστήματα από το '96 που κυκλοφόρησε και μέχρι σήμερα.
Το "Overnight sensation" είναι ο αγαπημένος μου δίσκος της 3ης περιόδου αυτής της υπερμπάντας και έχω και μια αμυδρή εντύπωση πως τυγχάνει και λιγάκι υποτιμημένος. Λίγο η πρώτη "μούφα" του γκρουπ μετά από χρόνια "March or die" και το άνισο "Bastards", λίγο η ανακατατάξεις των μελών και ο διαφορετικός ήχος, δεν ήθελε και πολύ για να κηδέψουν κάποιοι πρόωρα το πρώην αγαπημένο τους συγκρότημα. Κάτι το οποίο βέβαια ίσχυσε για όλα τα καταξιωμένα από τα 80's γκρουπ που βρέθηκαν αμήχανα μπροστά στην καινούργια δεκαετία και έχασαν αρκετή από την αίγλη τους και τους ορκισμένους οπαδούς τους. 
Οι θεοί Motorhead όμως αποδεικνύονται πολύ σκληροί για να πεθάνουν και μας πετάνε στη μάπα τον ογκόλιθο "Sacrifice" το '95 και καπάκι το παρόν διαμαντάκι. Ο Howard Benson στην παραγωγή πετυχαίνει τον σωστότερο ήχο από όλες τις (πριν και μετά) συνεργασίες του με την μπάντα και το φανερό κέφι στη σύνθεση αφήνει την αίσθηση ότι μια καινούργια εποχή έχει ήδη ξεκινήσει. Μακράν αγαπημένο κομμάτι της (δικιάς μου) παρέας το παθιάρικο αργόσυρτο "I don't believe a word" με στίχους κατευθείαν από τον ξέχειλο σε "σοφία του δρόμου" εγκέφαλο του Lemmy και μπάσο βαρύ και παραπονιάρικο. Άφθονη ποικιλία σε ταχύτητες και ύφος ανάμεσα στα κομμάτια έχουμε από πολεμικούς rock 'n roll δυναμίτες μεχρι ακουστικές κιθάρες και hardrockaδικα περάσματα όλα ζυγισμένα όλα ενδιαφέροντα.
Όσοι έχετε αγνοήσει την παρούσα κυκλοφορία στην εποχή της (σε σας απευθύνεται το ποστ εξάλλου) δώστε της μια (ακόμα) "αυτιά" και ίσως ανακαλύψετε και εσείς τον αγαπημένο σας 90's Motorhead δίσκο.

Να σας μορφώσω και με κάποια trivia έτσι για το οπαδιλίκι; 
Είναι ο πρώτος δίσκος με την σύνθεση Lemmy - Phil Cambell - Mickey Dee που κρατάει μέχρι σήμερα, αφού ο έρημος ο wurzel(r.i.p.) αποχώρησε αμέσως μετά το "Sacrifice". 
Έχει για εξώφυλλο εικόνα της μπάντας κάτι που έχει ξανασυμβεί ΜΟΝΟ στο "Ace of spades" και…

Το βινύλιο πάντως μην το ψάξετε γιατί γινόντουσαν τότες κάτι εξυπνάδες και τυπωνόταν τέτοιοι δίσκοι σε 1000 κομμάτια (χωρίς κανείς να το αναφέρει σαν limited) και επανέκδοση δεν έχει παίξει.
Να υποθέσω λοιπόν ότι τα κομματάκια που λείπουν απο από την άκρη του εξωφύλου μου και βοήθησαν την γάτα μου να τροχίσει τα νύχια της τώρα αξίζουν κανένα 20αρι american dollars?

2 comments: