Νομίζατε οτι το Irrational Anthems πέθανε ε; Αμ δε!
Προσωπικά εγώ αποφάσισα να επιστρέψω στην δράση. Θα αποφεύγω τα μακροσκελή post αφού ο χρόνος μου έχει μπει στη μέγγενη αλλά θα είμαι ενεργός. Ο κύριος λόγος της επιστροφής μου στα post δεν είναι άλλος από την κυκλοφορία του Δίσκου της χρονιάς απο τους φιλανδούς Oranssi Pazuzu. Δεν μπορούσα να αντέξω τόση χαρά και τόσο ενθουσιασμό και να μη το μοιραστώ με κάποιους. Αυτούς τους όσους. Και επειδή έχω βαρεθεί τα ανώδυνα 7αρια και τα 8αρια των περιοδικών θα πώ οτι αυτός ο δίσκος είναι ενα 10άρι σαν τον παλιό καλό καιρό. Γιατί; Γιατί πολύ απλά πετυχαίνει ρισκάρoντας χοντρά. Το ρίσκο είναι το μαγείρεμα ΤΟΣΟ ανομοιογενών επιρροών και η επιτυχία είναι το αρμονικά ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Ένα χάος που δουλεύει. Ένα κιτς τσίρκο με προσωπικότητα και στυλ. Ένα αληθινά προοδευτικό μουσικό φως σε ένα σκοτεινό τούνελ υπερπληροφορίας και αναμασίματος.
Παρόμοιο πράγμα έχω νιώσει μόνο με το Jilemnický Okultista των θεών Μaster's Ηammer. Τόσο αλλόκοτη ατμόσφαιρα (ίσως λιγότερο θεατρική) και καλοκουρδισμένο πανηγύρι επιρροών δεν έχω ξαναπετύχει. Και όλα αυτά με μια σαφώς πιο προσιτή συνθετικά προσέγγιση σε σχέση με τα προηγούμενα δαιδαλώδη άλμπουμ τους. Με λίγα λόγια ωρίμασαν στα επίπεδα που έπρεπε και κρατήσαν μόνο την τρέλα για πρωτοπορία και πειραματισμό. Ως γνωστόν αν έχεις συνθέσεις δε θες στολίδια. Και πραγματικά σ' αυτό το άλμπουμ λειτουργούν όλα τόσο καλά που δεν σου αποσπά την προσοχή τίποτα. Υπάρχει αυτή η ισορροπία σε όλα που όταν είσαι άσχετος με μουσικολογικές αναλύσεις απλά την απολαμβάνεις, ενώ όταν είσαι ψείρας αντιλαμβάνεσαι και πόση τέχνη χρειάζεται να την πετύχεις.
Χονδρικά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα αριστούργημα χαμηλών τόνων που μπορώ να το χαρακτηρίσω απλοϊκά ως psychedelic prog space black metal, αλλά ποιός νοιάζεται;
Κλείστε φώτα, μπείτε κάτω από κουβέρτες, μασήστε φύλλα δάφνης κάντε ότι σας γουστάρει αλλά ακούστε αυτόν το δίσκο.
Όταν φτάσετε στο 15λεπτο τελευταίο κομμάτι μπορούμε όλοι μαζί να χύσουμε... δάκρυα χαράς για το μεγαλείο του black metal που ποτέ δεν πέθανε.
δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη!
ReplyDeleteλοιπόν το album είναι τρελή δισκάρα, το είχα πει και στον alex πριν κάποιο καιρό που το συζητήσαμε, πολύ πιθανόν το album της χρονιάς(στο μυαλό μου ένα-δυο ανταγωνιστές έχει μόνο)και σίγουρα το καλύτερο τους μέχρι σήμερα.κατά τ'άλλα το μοναδικό κομμάτι που μου κάνει για αμιγώς black metal είναι το Olen Aukaissut Uuden SilmÄn, όλο το υπόλοιπο album είναι σαν (μαυρομεταλλικώς) επιμεταλλωμένοι Killing Joke με τζούρες ψυχεδέλειας.δεν περιγράφω άλλο!
Χαίρε koga συναγωνιστή!
DeleteΣυμφωνώ για το ότι αμιγώς black metal δεν είναι, αλλά πραγματικά αργησα πολύ να προσπαθήσω να το κατατάξω αφού με είχε συνεπάρει για πάρα πολλές ακροάσεις. Αγαπημένα μου το 12λεπτο και το 15λεπτο νομίζω οτι ξεδιπλώνουν τις ικανοτητες τους και το πράμα σε στέλνει αλλού! Ο πιο φρέσκος και ορεξάτος συνθετικά δίσκος που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό.
Φέτος με κόλλησαν τα τελευταια από altar of plagues, cult des ghules και the ruins of beverast. Kανένα δεν ήταν βέβαια σαν αυτό
αν μιλάμε μόνο για black, τσέκαρε και το νέο Inquisition.και μην παρατάτε το IR ωρέ!
Deleteωωω μην ξεχνάμε και την δισκάρα των Clandestine Blaze!
DeleteΓουελκαμ χοουμ μπραδα!
ReplyDelete