Καθόμασταν. Βράχος. Τσιγαράκι. Θέα. Το μηχανικό γουργούρισμα δυνάμωνε και κάποια στιγμή απο τη γωνία εμφανίστηκε ένα τρακτέρ. Ο οδηγός του, ένας μοναχός, γύρω στα σαράντα, βαρύς, μόρτης, χωρίς ράσο, με λυμένη κοτσίδα και τσιγάρο στο στόμα, δεν ήταν το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα ασκητή. Ο άγιος Ονούφριος δεν εννοούσε αυτόν. Μπήκε σ'ένα χωράφι με το τρακτέρ. Σηκωθήκαμε. Έσβησα τσιγάρο. Περπατήσαμε. Το τρακτέρ είχε σταματήσει. Το τσιγάρο του όχι.
"Για την μονή Υ καλά πάμε?" ρώτησε ο Σωτήρης.
"Ναι", είπε ο τύπος και δεν είχε να προσθέσει ούτε λέξη παραπάνω.
"Ευχαριστούμε", είπε ο Σωτήρης.
"Το Θεό", είπε αυτός.
"Τι καλλιεργείτε?" ρώτησακι εγώ για να μπω στην παρέα.
"Πούτσες", μου είπε και αυτό δεν ήταν καθόλου καλός οιωνός.
Λένος Χρηστίδης, 1997
No comments:
Post a Comment