Overkill - The Electric Age

1. Come And Get It
2. Electric Rattlesnake
3. Wish You Were Dead
4. Drop The Hammer
5. Save Yourself
6. Black Daze
7. 21st Century Man
8. Old Wounds, New Scars
9. All Over But The Shouting
10. Good Night

   Αυτό το συγκρότημα και ο δίσκος δεν θέλουν πολλά λόγια. Όσοι τους άκουγαν από παλιά και τους παράτησαν, ευκαιρία να τους ξαναπιάσουν. Πιστεύω ότι το μόνο στοιχείο που μπορεί να τους χαλάσει, είναι ο μοντέρνος ήχος. Μουσικά είναι απίστευτοι και δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς τι είναι αυτό που τους ωθεί μετά από τόσα χρόνια και τόσους δίσκους (είναι ο 16ος τους!!!) να γράφουν τέτοια πιασιάρικη και μελωδική, αλλά ταυτόχρονα και επιθετική μουσική! Οι οπαδοί, που τους ακολουθούν χρόνια και τους άρεσε το προηγούμενο τους διαμάντι ('Ironbound'), εδώ θα βρουν πιο μικρές ταχύτητες αλλά πιο σκοτεινά riffs. 

   Άνετα ένας από τους καλύτερους thrash δίσκους φέτος. Μπάσο που δεν περνάει απαρατήρητο, φωνή βγαλμένη από τα '80s και τρελά thrash riffs. Με ακόμα πιο απλά λόγια .... Μόνο thrash!!

SLEEP Live at Gagarin Athens 20/5/2012

Δεν  νομίζω να έχω ξαναπάει σε συναυλία με τέτοια ένταση, όγκο και τέρμα ήχο σε κλειστό χώρο, μέχρι στιγμής στην ζωή μου... Τι σαμπαθο-τιτανο-doοmsters είναι τούτοι ρε.....

Οι θρυλικοί SLEEP στο Γκαγκάριν λοιπόν, κατάφεραν να συντρίψουν κάθε οπαδό τους με τον ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ όγκο και τα αργόσυρτα τελετουργικά Σαμπαθόπληκτα κομμάτια τους έστειλαν πολύ κόσμο σε "ριφφοτρίπια" (οταν σε τριπάρουν συνεχώς επαναλαμβενόμενα γαμάτα ριφ δηλαδή)... Το μπάσο του κυρίου Al (παίζω το μπάσο σαν γύπας) Cisneros σε διαπερνούσε ολόκληρο μέχρι την ραχοκοκκαλιά, κάνοντας μασάζ σε όλα τα εσωτερικά όργανα και εσώψυχα σου! Αυτοί που κάθονταν μπροστά στα ηχεία παίζει να έχασαν κάμποσες θερμίδες από τις δονήσεις του μπάσου στο σώμα τους. Ο δε κύριος Neurosis - Jason Roeder ήταν και αυτός επιβλητικότατος κάνοντας τα τελετουργικά του πίσω  από το ντραμ κιτ. Άξιος!! Μορφή και αυτός ... Όσο για τον ξεδοντιάρη «την πίνω ασταμάτητα καθόλη την διάρκεια του λαιβ» Matt Pike, εμφανίστηκε κλασσικά με το αγαπημένο του μπλουζάκι που εμφανίζεται σε ολα του τα λάιβ και με το που έπαιξε τα πρώτα του ριφ με την Less Paul (η πρώτη αντίδραση ήταν ουί μάναμ'!), η ανατριχίλα ήταν εμφανής στο μούσι και σε όλο μου το σώμα... Aπλά Θεός!!! Τα λόγια είναι περιττά...

Με το που έσκασαν στην σκηνή με τις πρώτες νότες του Dopesmoker, έσκασαν και κάθε λογής «χορταρικά» κάνοντας την ατμόσφαιρα ακόμη πιο τριπάτη (και αυτό συνεχίστηκε καθόλη την διάρκεια του λαιβ από κοινό και μπάντα)... Ελάχιστες φορές έχω δει τόσο ντουμάνι σε συναυλία. Επί σχεδόν ένα δίωρο το τριπ συνεχίστηκε, με το τρίο να μας ταξιδευει σε doomstoner μονοπάτια που λίγα συγκροτήματα έχουν περπάτησει, με τα κλασσικά για το είδος κομμάτια... Κλασσικά ο χαμός σε Dragonaut, αλλά προσωπικά καταευχαριστήκα πάρα πολύ και Aquarian, Holy Mountain, Sonic Titan και From Beyond… Tι λέω? Όλα βασικά! Δώσε μου doom riffs και παράτα με... Mεγαλεία!!

Αξιομνημόνευτη στιγμή ήταν και όταν σηκώθηκε ο Jason Roeder για να δέιξει το ΤΟΝY ΙΟΜΜΙ μπλούζάκι του, δίνοντας όλοι τους ευχές, να ξεπεράσει o ριφμάστερ τα προβλήματα υγείας του... Respect.

 

ΥΓ.1 Δεν γνωρίζω πως θα φαινόταν η συναυλία, σε κάποιον μη εξοικειωμένο σε μουσικές των Sleep, έχω την εντύπωση όμως πως θα του φαινόταν το λιγότερο επιβλητική και εντυπωσιακότατη εμπειρία...

 ΥΓ.2 Χαιρετισμούς σε όλον τον κόσμο που γνωρίσαμε καθόλη την διάρκεια του Σ/Κ...

Σέτλιστ

Dopesmoker (Part I)
Holy Mountain
Dragonaut
Sonic Titan
The Druid
Antarcticans Thawed
Aquarian
From Beyond / Dopesmoker (Part II)

 

 

Matt Pike photo by Efi

Misery - From Where The Sun Never Shines

1. Mother Nature
2. Oil Age
3. Autonomy
4. The Hunt (New Model Army cover)
5. We Are Man
6. Today
7. Ready Aim Fire
8. God Squad
9. We Want You Down
10. Murder Ride
11. How Long
12. Just Never Ends
13. I.C.B.M. (Amebix cover)
14. All Of Us

   Οι Misery είναι μια legendary μπάντα από το Minneapolis η οποία έχει ιδρυθεί το 1987. Από τότε τους ακολουθεί το ''επηρεασμένοι από τους Amebix'', πράγμα που όντως ισχύει. Αυτό κάθε άλλο τρομακτικό/αρνητικό είναι, μιας και οι Misery έχουν καταφέρει να μπλέξουν τους Amebix με πιο crust/punk στοιχεία αλλά και με αρκετές metal στιγμές. 

   Ο δίσκος αυτός είναι ο 3ος τους και έρχεται το 2011, μετά από 5 χρόνια ενασχόλησης μαζί του, στο υπόγειο/studio, και πολλά χρόνια μετά τον 2ο τους. Ατμοσφαιρικοί, σκοτεινοί, επικοί, με ένα μπάσσο που καθοδηγεί τα παντά, μια φωνή απίστευτα βραχνιασμένη, riffακια απαισιόξα και παραπονιάρικα και γενικά ένα σύνολο με punk attitude. Πιστεύω οι διασκευές που κάνουν σε New Model Army και Amebix, χαρακτηρίζουν ακριβώς τι παίζουν.

   Μπορούνε άνετα να σταθούν δίπλα στους Amebix, όχι σαν κλώνοι, αλλά σαν μία ξεχωριστή οντότητα που έχει και αυτή να δώσει αρκετά.

Δεν μπόρεσα βρω καλύτερη ποιότητα σε mp3

  

Motorhead - Overnight Sensation - 1996

Λοιπόν επειδή έχω καιρό να ποστάρω θα παίξω με ένα σίγουρο "χαρτί" και θα σας ταϊσω με μια δισκάρα των 90's που περνάει απ' το πικάπ μου ανά τακτά χρονικά διαστήματα από το '96 που κυκλοφόρησε και μέχρι σήμερα.

Το "Overnight sensation" είναι ο αγαπημένος μου δίσκος της 3ης περιόδου αυτής της υπερμπάντας και έχω και μια αμυδρή εντύπωση πως τυγχάνει και λιγάκι υποτιμημένος. Λίγο η πρώτη "μούφα" του γκρουπ μετά από χρόνια "March or die" και το άνισο "Bastards", λίγο η ανακατατάξεις των μελών και ο διαφορετικός ήχος, δεν ήθελε και πολύ για να κηδέψουν κάποιοι πρόωρα το πρώην αγαπημένο τους συγκρότημα. Κάτι το οποίο βέβαια ίσχυσε για όλα τα καταξιωμένα από τα 80's γκρουπ που βρέθηκαν αμήχανα μπροστά στην καινούργια δεκαετία και έχασαν αρκετή από την αίγλη τους και τους ορκισμένους οπαδούς τους. 

Οι θεοί Motorhead όμως αποδεικνύονται πολύ σκληροί για να πεθάνουν και μας πετάνε στη μάπα τον ογκόλιθο "Sacrifice" το '95 και καπάκι το παρόν διαμαντάκι. Ο Howard Benson στην παραγωγή πετυχαίνει τον σωστότερο ήχο από όλες τις (πριν και μετά) συνεργασίες του με την μπάντα και το φανερό κέφι στη σύνθεση αφήνει την αίσθηση ότι μια καινούργια εποχή έχει ήδη ξεκινήσει. Μακράν αγαπημένο κομμάτι της (δικιάς μου) παρέας το παθιάρικο αργόσυρτο "I don't believe a word" με στίχους κατευθείαν από τον ξέχειλο σε "σοφία του δρόμου" εγκέφαλο του Lemmy και μπάσο βαρύ και παραπονιάρικο. Άφθονη ποικιλία σε ταχύτητες και ύφος ανάμεσα στα κομμάτια έχουμε από πολεμικούς rock 'n roll δυναμίτες μεχρι ακουστικές κιθάρες και hardrockaδικα περάσματα όλα ζυγισμένα όλα ενδιαφέροντα.

Όσοι έχετε αγνοήσει την παρούσα κυκλοφορία στην εποχή της (σε σας απευθύνεται το ποστ εξάλλου) δώστε της μια (ακόμα) "αυτιά" και ίσως ανακαλύψετε και εσείς τον αγαπημένο σας 90's Motorhead δίσκο.

Να σας μορφώσω και με κάποια trivia έτσι για το οπαδιλίκι; 

Είναι ο πρώτος δίσκος με την σύνθεση Lemmy - Phil Cambell - Mickey Dee που κρατάει μέχρι σήμερα, αφού ο έρημος ο wurzel(r.i.p.) αποχώρησε αμέσως μετά το "Sacrifice". 

Έχει για εξώφυλλο εικόνα της μπάντας κάτι που έχει ξανασυμβεί ΜΟΝΟ στο "Ace of spades" και…

Ο Lemmy πρώτη φορά ΧΩΡΙΣ ΜΟΥΣΤΑΚΙ!!! (λιποθυμώ)

Το βινύλιο πάντως μην το ψάξετε γιατί γινόντουσαν τότες κάτι εξυπνάδες και τυπωνόταν τέτοιοι δίσκοι σε 1000 κομμάτια (χωρίς κανείς να το αναφέρει σαν limited) και επανέκδοση δεν έχει παίξει.

Να υποθέσω λοιπόν ότι τα κομματάκια που λείπουν απο από την άκρη του εξωφύλου μου και βοήθησαν την γάτα μου να τροχίσει τα νύχια της τώρα αξίζουν κανένα 20αρι american dollars?

Ό,τι φέρνει το Φεγγάρι

  What the Moon brings

  by H.P. Lovecraft

 photos : shutter60

Ακοή... το τελευταίο καταφύγιο της μύησης

 Ακοή... το τελευταίο καταφύγιο της μύησης.  Μάλλον με μια τέτοια φουριόζικη  αντίληψη ξεκίνησαν οι Moot Point το 1984 να γίνονται κομμάτι της Ελληνικής Punk σκηνής. Αγαμέμνων, Βασίλης, Γιώργος και Λία. Ξεκινάνε με κάποια live στα γνωστά στέκια της εποχής (πανεπιστήμια, Κ.Α.Π.Η. Καλαμαριάς (χαχαχαχαχα) και διάφορες καταλήψεις σε εξέλιξη). Ελληνικό Punk με αρχέγονες garage επιρροές, άστατους ρυθμούς και μπόλικη πόρωση.
 Στίχοι που λύνουν τους αδένες του χιούμορ ακατάπαυστα και πότε - πότε προβληματίζουν με εφηβική τσατίλα και το ανάλογο παίξιμο που αρμόζει σε έναν 15χρονο που σέβεται τον εαυτό του, δηλαδή ... δεν δίνω δεκάρα τσακιστή. Live με Εκτός Ελέγχου, Γκρόβερ, Γενιά του Χάους και όλα τα "παλιόπαιδα" τ'ατίθασα της γενιάς τους και της εποχής τους. Το 1986 ηχογραφούν το "Gonna Blast your Full Lead". Συνεχίζοντας να γουστάρουν βγάζουν το δεύτερο demo τους "Circus" το 1987, με αγγλικό στίχο και garage-ιές που ξεφεύγουν λίγο παραπάνω από το Ελληνικό Punk, με ψυχεδελικές επιρροές που μόνο οι Cramps μπορούν να βάλουν στο garage.

 Όσον αφορά την συνέχεια, ηχογραφήσανε κάποια κομμάτια το 1996 που μείνανε σχετικά ακυκλοφόρητα και αργότερα βγήκανε στην "γύρα" απο 'δώ και απο 'κεί και το 2011 κυκλοφόρησαν 17 παλιά κομμάτια σε βινύλιο (απο την demo έκδοση) για πρώτη φορά, με τίτλο "Ποντικοφάρμακο".

 Το πρώτο πράγμα που εκτίμησα στο Ελληνικό Punk ήταν η πηγαία έκφραση και η ταύτιση με τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε στην Ελλάδα, (όπως έκανε και κάθε μουσική που άφησε το κατιτίς της στο προσωπικό της παρελθόν). Ο τρόπος που ταύτισε καταστάσεις με ανθρώπους, γοήτευσε, παρέσυρε και ίσως έδωσε ένα μικρό σπρωξιματάκι σε κάποιους που είχαν λίγο χαμένη την "μπάλα". Ίσως κανοντάς τους να τα χάσουν περισσότερο και να βγούν μέσα απ'αυτό με πιο καθαρή συνείδηση. Οι Moot Point ώντας μέρος αυτής της σκηνής είπανε τα ίδια πράγματα με όλους τους υπόλοιπους... απλά το κάνανε με τον δικό τους τρόπο, σαρκαστικά, δελεαστικά, αστικά και όπως είπαμε... χωρίς να δίνουν δεκάρα τσακιστή.

 Σε περίπτωση που κάποιος δεν ικανοποιήθηκε απο τα παραπάνω, ας αρκεστεί στους παρακάτω στίχους.

 "Ανοίγω το κεφάλι
τον εγκέφαλο αρπάζω
τα δόντια σου σπάω
με σιδερένια γροθιά
τα χείλη σου κόβω
με ψαλίδι για τα νύχια
για μια πρώτη γνωριμία
αυτά είναι αρκετά"

.Αντικατέστησε την μουσική βιομηχανία με τους φίλους σου.
                                                                      Moot Point 1994

Gonna Blast Ya Full Lead (1986)

Circus (1987)

Black Breath - Sentenced To Life

Οί σουηδ.. εεεε αμερικάνοι Black Breath, ένα από τα λεγόμενα ''χιπστεροσυγκροτήματα'' του σύγχρονου ακραίου ήχου επιστρέφουν με το δεύτερο τους πόνημα εν ονόματι Sentenced To Life, ένα δίσκο που κουβαλάει απο πίσω του 2 ηχηρότατα selling points : Kurt Ballou και Southern Lord. Ο Ballou ο οποίος εχει γίνει ο γκουρού της sludge/doom/metal/hardcore σκηνής καταφέρνει  να κάνει κι εδώ αυτό που ξέρει να κάνει άψογα.  Να δίνει δηλαδή παραγωγές ζεστές, φρέσκιες με live αισθητική και τεράστιο χώρο. Στην προκειμένη περίπτωση όμως η μπάντα κουβαλάει και εναν επιπλέον άσσο στο μανίκι της : Το λατρεμένο φαζαριστό κιθαριστικό ηχο των Entombed και κατ' επέκτασην όλης της παλιάς σουηδικής death metal σκηνής, τον ήχο των Sunlight Studios.

Σουηδικό death λοιπόν συνδιασμένο όμορφα με αμερικάνικο hardcore, κατατάσουν το Sentenced To Life στη κατηγορία δίσκος για παρέα και μπύρες. Ένα αλμπουμ που χωρίς να σε ξαφνιάζει, να σε καθηλώνει, να σε εγκλωβίζει, να ζητά την αποκλειστικότητα της προσοχής σου, ξέρει πολύ καλά να εφαρμόζει το κάτωθι τετράπτυχο : Good, Friendly, Violent, Fun. Και χωρίς να θέλω να φανώ γραφικός είναι κάτι που σίγουρα χρειαζόμαστε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς ( όντως πολυ γραφικό αυτο χαχαχαχα)

Αγοράστε λοιπόν το Sentenced Of Life στην υπερλούξ έκδοση της Southern Lord των 180 γραμμαρίων και 25+ ευρώ, πάρτε μπύρες, καλέστε φίλους και ξαναδοκιμάστε τις αντοχές του κρεββατιού σας στο
λεγόμενο beddiving (στο πρώτο θα χει διαλυθεί αφού στο πα ρε μαλάκα ολοι βάλαμε τουλάχιστον 10 κιλά απο τότε!)!!!

ADAM YAUCH 1964 - 2012

ADAM YAUCH aka MCA aka NATHANIEL HORNBLOWER 

R.I.P

ΤΟΝ ΠΙΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΜΑΗ...THE WICKER MAN (1973)

Πρωτομαγιά σήμερα και πέρα από την αργία/απεργία της εργατικής τάξης, μην ξεχνάμε οτι η σημερινή μέρα γιορτάζονταν από προ-χριστιανικές εποχές, από πολλούς λαούς, κυρίως της Ευρώπης ως την αρχή του καλοκαιριού, αποτελώντας μία απο τις μεγαλύτερες παγανιστικές γιορτές. Οι ρίζες της βρίσκονται σε πανάρχαια χρόνια σε πολλές μυθολογίες κυρίως της Βρετανίας, Κελτών και Σκανδιναβικών χωρών, αλλά και της Ελλάδας.
Εμείς σήμερα αφού εξασκηθήκαμε στο ευγενές σπόρ του ψησίματος κρεατικών εδεσμάτων (όχι που θα χάναμε ευκαιρία), μου ήρθε στο μυαλό η αγαπημένη μου Βρετανική ταινία των 70ς, το υπερκάλτ αριστούργημα του Robin Hardy Τhe Wicker Man(1973), ταινία βασισμένη κατά κάποιο τρόπο στις παγανιστικές γιορτές της πρωτομαγιάς.
Ένας αστυνομικός της σκωτσέζικης ενδοχώρας, λαμβάνει μια κλήση από ένα απομονωμένο νησί στ’ ανοιχτά του Ατλαντικού για την εξιχνίαση της εξαφάνισης μιας νεαρής κοπέλας. Φθάνοντας στο νησί θα βρει, ούτε λίγο ούτε πολύ, μια χώρα παγανιστών, μιας θρησκείας φυσιολατρικής, πέρα μακριά από κάθε γνωστή χριστιανική επιρροή, που τελεί υπό την πνευματική εποπτεία του Lord Summerisle (Christofer Lee). O αστυνομικός ως φανατικός χριστιανός θα έρθει αντιμέτωπος με τις αρχές του,αφού οι κάτοικοι προσπαθούν συνεχώς να τον αποπλανήσουν και να τον αποπροσανατολίσουν στις έρευνες για την έυρεση του εξαφανισμένου κοριτσιού.Υπάρχει όντως το κορίτσι? Ζεί? Έπεσε θύμα θυσίας? Ή όλα είναι μια καλοστημένη απάτη για να γιορτάσουν τελετουργικά την πρωτομαγιά?

ΥΓ. Ο ίδιος ο Christofer Lee είχε αναφέρει σε συνέντευξη του, οτι ο ρόλος του ως Lord Summerisle, είναι ο αγαπημένος του που έχει παίξει ποτέ!!

H. P. Lovecraft. Fear Of The Unknown

Στον Λάβκραφτ βασίζεται σχεδόν όλη η σύγχρονη χόρορ λογοτεχνία και κουλτούρα. Τα βιβλία του, που συνδύαζαν τον τρόμο, την επιστημονική φαντασία, το γοτθικό, τον αρχαίο πολιτισμό και αρχαία μυθολογία, και κάθε λογής εξωπραγματικά πλάσματα και φανταστικά τοπία... έδωσαν τροφή για άπειρες απόπειρες βιβλίων, ταινιών, δημιουργώντας την μυθολογία Κθούλου και την πιστευτή σε πολλούς μυθολογία του βιβλίου Necronomicon.
Oσο όμως ταλαντούχος και ευφυής ήταν στο να πλάθει φανταστικές ιστορίες απο το υπερπέραν, άλλο τόσο προβληματικός(?) υπήρξε σαν προσωπικότητα.
Απο μικρή ηλικία η μητέρα του τον υπερπροστάτευε δημιουργώντας του ανασφάλειες, υπήρξε εκκεντρικός, φιλάσθενος, εσωστρεφής και κλεινόταν στο δικό του κόσμο, διαβάζοντας εκατοντάδες βιβλία, αγνοώντας την κοινωνική του ύπαρξη... βυθίζοντας τον εαυτό του στην ανάγνωση αρχαίων μυθολογιών και ιστορίας, κάνοντας την φαντασία του να οργιάζει και γράφοντας συνεχώς,επηρεασμένος και από τα όνειρα που έβλεπε...
Σε αυτό το υπέροχο ντοκιμαντέρ, βλέπουμε όλες τις πτυχές της ζωής του, από την παιδική του ηλικία, ως της μανούρες που τραβούσε με την οικογένεια του, μέχρι την ικανότητα του για δημιουργική σκέψη, και το πρόβλημα του να διατηρεί σχέσεις με άλλους ανθρώπους, ως και τον θανατό του απο καρκίνο στην ηλικία των 46 ετών το 1937...
Πάνω απο όλα όμως βλέπουμε την τεράστια κληρονομιά που άφησε πίσω του, δημιουργώντας άπειρες ¨σχολές¨ στον χώρο της φαντασίας, μέσα από συνεντέυξεις γνωστών μετρ του είδους όπως του John Carpenter, Guillermo Del Toro, Stuart Gordon και άλλων σκηνοθετών, συγγραφεών και μελετητών του άρχοντα του τρόμου...
Must see για όλους τους οπαδούς του φανταστικού και όχι μόνο, αφού η επιρροή του στην κουλτούρα του φανταστικού τρόμου είναι τέτοια που, έχουν ασχοληθεί αμέτρητα συγκροτήματα (και όχι μόνο αφού η κληρονομιά του εντοπίζεται σε πολλές μορφές τέχνης)  με τα έργα και την μυθολογία του...

The oldest and strongest emotion of mankind is fear, and the oldest and strongest kind of fear is Fear of the Unknown.