Havorum - Ψυχοτάφος (1996)

1.Vampiric.

2.Opus Of The Wolves

3.Scented Moon

4.The Fall Of The Adored Night

Οι Havorum υπήρξαν το προσωπικό πρότζεκτ του Mike (a.k.a Israfel)

ενός εκ του διδύμου των ιστορικών Elysian Fields.

Ενεργός την περίοδο 94-96 κυκλοφόρησε  ντέμο σε σχετικά 

περιορισμένα αντίνυπα, με το Ψυχοτάφος να είναι το τελευταίο

απο τα 3 συνολικά ντέμο που κυκλοφόρησε .

Αποτελεί ωραίο δείγμα του μπλακμέταλ της εποχής 

που δείχνει οτι πέρα απο τα χαρακτηριστικά του ήχου της Ελληνικής σκηνής

αρκετοί είχαν αρχίσει να επηρεάζονται και απο την γνωστή σκηνή του Βορρά .

εδώ

Deviser - Thy Blackest Love -Demo '96

1.The Fire Burning Bright. (4.07)

2.Threnody (3.36)

3.2000 Years Of Lies  (3.19)

Οι Deviser το 1996 κυκλοφορούν ένα απο τα ιστορικότερα και κάλτ ντέμο του Ελληνικού μπλακμέταλ των 90ς

κάνοντας τρελό "σουξέ",  πουλώντας αν θυμάμαι καλά γύρω στις 2000 κόπιες μέσω αλληλογραφίας.

Τρελό νούμερο για την εποχή , θυμάμαι όλο " τον καλό τον κόσμο " να έχει την συγκεκριμένη κασσέτα απο την μπλακμέταλ μπάντα με το ροζ εξώφυλλο. 

¨Επεσε τρελό λιώσιμο τότε.

Δυστυχώς η δική μου κόπια δεν υπάρχει πιά...

 εδώ

SETHERIAL - NORD (1996)

Το χιονισμένο τοπίο και ο παγωμένος καιρός θέλει και λίγο παλιακό παγωμένο μπλακμέταλ

και πιο μπούζι απο το ντεμπούτο των Σουηδών Setherial δεν νομίζω να γίνεται

νορδ

ΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Πίσω στο 1996 και στην πολύ δραστήρια τότε ανερχόμενη σκηνή του N.W.O.S.D.M. Αρκετοί δίσκοι εκείνης της περιόδου είναι "διαμάντια". Σίγουρα ένας από αυτούς τους δίσκους είναι ο "The Jester Race" των IN FLAMES. 
        Τα πιτσιρίκια (τότε) έμπλεξαν και έδεσαν πολύ πετυχημένα μουσικές σκηνές αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους. Παρατάσονται στον ίδιο στρατό στρατιώτες από την hard rock και new wave σκηνή (πολλές μελωδίες τους παραπέμπουν  στους Wishbone Ash, Thin Lizzy και Iron Maiden), στρατιώτες από την Ευρωπαϊκή Power Metal σκηνή (μπάντες όπως Running Wild, Helloween και Blind Guardian έχουν την τιμητική τους). Μεγάλο μέρος της μουσικής της μπάντας ανήκει στην Σουηδική Death Metal σκηνή. Εκτός από τον ήχο (Θα πούμε παρακάτω για αυτό) έχουμε πληθώρα από ριφς που παραπέμπουν στους Dismeber και τους At the Gates. Τέλος, έχουμε στρατιώτες από την black metal σκηνή. Υπάρχουν στιγμές μέσα στο δίσκο που οι μπάντα σκοτεινιάζει (με ένα αρκετά επικό συναίσθημα) που θυμίζει black metal μπάντες όπως Dissection και Setherial. Και παρόλο την τόση διαφορετικότητα των στρατιωτών το Jester Race ήταν μια μάχη ολοκληρωτικά νικηφόρα!
           Ο δίσκος είναι γραμμένος παραδοσιακά, (είναι " κιθαριστικός " δίσκος) με ένα αρκετά αναλογικό, "live" και ζεστό ήχο. Δεν κάνει πουθενά κοιλιά, τα τραγούδια είναι "ένα και ένα" και γενικά σφύζει από έμπνευση και εφηβική ενέργεια. Άσχετα λοιπόν με τη συνέχεια της μπάντας, η οποία απομακρύνθηκε αρκετά από το στυλ του συγκεκριμένου δίσκου, το The Jester Race ήταν, είναι και θα είναι ένα διαμάντι! Ελπίζω να σας έκανα να βγάλετε ξανά αυτό τον απολαυστικό δίσκο από το μπαούλο σας. Καλή χρονιά;

   

SUB TERRA zine 1996

   Το SUB TERRA είναι το καλύτερο zine που έπεσε στα χέρια μου. 46 σελίδες, ασπρόμαυρες, λείο χοντρό χαρτί. Κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο το 1996, μια εποχή όπου το Black metal "άνθιζε". Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με σωστό timing κυκλοφορίας. Μπάντες και δίσκοι που έγραψαν ιστορία χτίζοντας το ιδίωμα του B.M. Αυτό που ξεχωρίζει το συγκεκριμένο zine από ΌΛΑ τα άλλα είναι οι ερωτήσεις. Ερωτήσεις που στοχεύουν να βγάλουν στην επιφάνεια το υψιλό επίπεδο έμπνευσης και δημιουργηκότητας που είχαν το 80% των μπαντών του B.M. τότε. Οι απαντήσεις, και η ιστορία, έβγαλαν ασπροπρόσωπο το Φλωράκη (αρχισυντάκτη του Μ.Hammer τότε), κάνοντας τους γραφικούς metalheads, που έκραζαν πως δήθεν το B.M. δεν είναι μουσική και πως όλες οι μπάντες έχουν άχρηστους μουσικούς, να φαίνονται ακόμα πιο καραγκιόζηδες. ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ zine.

Motorhead - Overnight Sensation - 1996

Λοιπόν επειδή έχω καιρό να ποστάρω θα παίξω με ένα σίγουρο "χαρτί" και θα σας ταϊσω με μια δισκάρα των 90's που περνάει απ' το πικάπ μου ανά τακτά χρονικά διαστήματα από το '96 που κυκλοφόρησε και μέχρι σήμερα.

Το "Overnight sensation" είναι ο αγαπημένος μου δίσκος της 3ης περιόδου αυτής της υπερμπάντας και έχω και μια αμυδρή εντύπωση πως τυγχάνει και λιγάκι υποτιμημένος. Λίγο η πρώτη "μούφα" του γκρουπ μετά από χρόνια "March or die" και το άνισο "Bastards", λίγο η ανακατατάξεις των μελών και ο διαφορετικός ήχος, δεν ήθελε και πολύ για να κηδέψουν κάποιοι πρόωρα το πρώην αγαπημένο τους συγκρότημα. Κάτι το οποίο βέβαια ίσχυσε για όλα τα καταξιωμένα από τα 80's γκρουπ που βρέθηκαν αμήχανα μπροστά στην καινούργια δεκαετία και έχασαν αρκετή από την αίγλη τους και τους ορκισμένους οπαδούς τους. 

Οι θεοί Motorhead όμως αποδεικνύονται πολύ σκληροί για να πεθάνουν και μας πετάνε στη μάπα τον ογκόλιθο "Sacrifice" το '95 και καπάκι το παρόν διαμαντάκι. Ο Howard Benson στην παραγωγή πετυχαίνει τον σωστότερο ήχο από όλες τις (πριν και μετά) συνεργασίες του με την μπάντα και το φανερό κέφι στη σύνθεση αφήνει την αίσθηση ότι μια καινούργια εποχή έχει ήδη ξεκινήσει. Μακράν αγαπημένο κομμάτι της (δικιάς μου) παρέας το παθιάρικο αργόσυρτο "I don't believe a word" με στίχους κατευθείαν από τον ξέχειλο σε "σοφία του δρόμου" εγκέφαλο του Lemmy και μπάσο βαρύ και παραπονιάρικο. Άφθονη ποικιλία σε ταχύτητες και ύφος ανάμεσα στα κομμάτια έχουμε από πολεμικούς rock 'n roll δυναμίτες μεχρι ακουστικές κιθάρες και hardrockaδικα περάσματα όλα ζυγισμένα όλα ενδιαφέροντα.

Όσοι έχετε αγνοήσει την παρούσα κυκλοφορία στην εποχή της (σε σας απευθύνεται το ποστ εξάλλου) δώστε της μια (ακόμα) "αυτιά" και ίσως ανακαλύψετε και εσείς τον αγαπημένο σας 90's Motorhead δίσκο.

Να σας μορφώσω και με κάποια trivia έτσι για το οπαδιλίκι; 

Είναι ο πρώτος δίσκος με την σύνθεση Lemmy - Phil Cambell - Mickey Dee που κρατάει μέχρι σήμερα, αφού ο έρημος ο wurzel(r.i.p.) αποχώρησε αμέσως μετά το "Sacrifice". 

Έχει για εξώφυλλο εικόνα της μπάντας κάτι που έχει ξανασυμβεί ΜΟΝΟ στο "Ace of spades" και…

Ο Lemmy πρώτη φορά ΧΩΡΙΣ ΜΟΥΣΤΑΚΙ!!! (λιποθυμώ)

Το βινύλιο πάντως μην το ψάξετε γιατί γινόντουσαν τότες κάτι εξυπνάδες και τυπωνόταν τέτοιοι δίσκοι σε 1000 κομμάτια (χωρίς κανείς να το αναφέρει σαν limited) και επανέκδοση δεν έχει παίξει.

Να υποθέσω λοιπόν ότι τα κομματάκια που λείπουν απο από την άκρη του εξωφύλου μου και βοήθησαν την γάτα μου να τροχίσει τα νύχια της τώρα αξίζουν κανένα 20αρι american dollars?

Warlord U.K. - Maximum Carnage

Σ' αυτήν την κριτική, δε θά 'θελα να ασχοληθώ ούτε με το στάτους των Warlord U.K. (καλά υπάρχουν και άλλοι γουόρλορντ; Φαντάζομαι καμιά πάουερ μαλακία θα παίζουν) ούτε με την ανύπαρκτη ιστορία τους.
  Θα ήθελα περισσότερο να εστιάσω στο πώς ένας δίσκος προορισμένος να σκονίζεται σε βροχερά και ανήλιαγα υπόγεια δισκάδικων, θαμμένος κάτω απο τόνους μουσικής σάβουρας κατάφερε να μιλήσει στις καρδίες μιας παρέας ανθρώπων, επειδή έτυχε να τον ακούσουν ''at the right place and time'' που λένε και στο χωριό μας. Ένας δίσκος, που αν τύχαινε να τον ακούσουν κάποια χρόνια αργότερα μπορεί σαν ''ώριμοι'' ακροατές πλέον, να προσπερνούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη και με το δίκιο τους μάλιστα. Έλα όμως που η πουτάνα η εφηβεία σε κάνει να δένεσαι τόσο πολύ με κάποια πράγματα και τα ανάγει στα άπειρα μάτια σου σε κάτι φαντασμαγορικό.

 
Το 'Maximum Carnage' λοιπόν, περιέχει όλα αυτά που ήθελα (θέλαμε) να ακούσουμε τότε. Βρετανικό death metal στα μονοπάτια που χάραξαν οι στυλοβάτες της σκήνης με άφονες punk επιρροές, groovy και απλό, ίσως και απλοϊκό για κάποιους, με πνιχτή μουντή παραγωγή και φωνητικά που προσθέτουν επιπλέον πόντους στο τελικό αποτέλεσμα με την βρετανο-καραγκνόγαιδουρογκαρίλα τους. Απλά στη δομή τους κομμάτια, μπολιασμένα με τις ανατολίτικες μελωδίες των Bolt Thrower, ευκολομνημόνευτα και πορωτικά. Να σημειωθεί η guest συμμετοχή του ξεχασμένου θεούλη Dave Ingram (ex-Benediction) σε 3 κομμάτια , συγκεκριμένα 3 διασκευές στα 'Nobody's Driving' και 'Chain Reaction' των Αmebix καθώς και στο 'Raining Blood' των Slayer, που απογειώνει  τα κομμάτια με το δικό του ξεχωριστό ''θα σε σβαγκανισ ααα" στύλ φωνητικών.
  Οι έχοντες αδυναμία στο αγγλικό death, θα 'ταν καλό να ρίξουν μια αυτιά στο δίσκο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τότε να λέμε, ότι η Αγία Τετράδα του βρετανικου death metal (αλήθεια υπάρχει τέτοιος όρος;) είναι οι Napalm Death, Carcass, Bolt Thrower και Benediction με τους Warlord U.K. να ακολουθούν σε απόσταση, ενώ όλοι οι υπόλοιποι να πάνε ν' ακούσουν κάτι πιο σύγχρονο, πιο τεχνικό, πιο ακραίο, πιο γρήγορο, πιο κτηνώδες, πιο άψυχο, πιο πλαστικό. Για μας, αυτός ο δίσκος θα παραμείνει μια πρώτης ταξεως επιλογή για τις παρούσες και μελλοντικές συνευρέσεις μας.

  maximum carnage point of no return

maximum carnage too late to learn