Warlord U.K. - Maximum Carnage

Σ' αυτήν την κριτική, δε θά 'θελα να ασχοληθώ ούτε με το στάτους των Warlord U.K. (καλά υπάρχουν και άλλοι γουόρλορντ; Φαντάζομαι καμιά πάουερ μαλακία θα παίζουν) ούτε με την ανύπαρκτη ιστορία τους.
  Θα ήθελα περισσότερο να εστιάσω στο πώς ένας δίσκος προορισμένος να σκονίζεται σε βροχερά και ανήλιαγα υπόγεια δισκάδικων, θαμμένος κάτω απο τόνους μουσικής σάβουρας κατάφερε να μιλήσει στις καρδίες μιας παρέας ανθρώπων, επειδή έτυχε να τον ακούσουν ''at the right place and time'' που λένε και στο χωριό μας. Ένας δίσκος, που αν τύχαινε να τον ακούσουν κάποια χρόνια αργότερα μπορεί σαν ''ώριμοι'' ακροατές πλέον, να προσπερνούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη και με το δίκιο τους μάλιστα. Έλα όμως που η πουτάνα η εφηβεία σε κάνει να δένεσαι τόσο πολύ με κάποια πράγματα και τα ανάγει στα άπειρα μάτια σου σε κάτι φαντασμαγορικό.

 
Το 'Maximum Carnage' λοιπόν, περιέχει όλα αυτά που ήθελα (θέλαμε) να ακούσουμε τότε. Βρετανικό death metal στα μονοπάτια που χάραξαν οι στυλοβάτες της σκήνης με άφονες punk επιρροές, groovy και απλό, ίσως και απλοϊκό για κάποιους, με πνιχτή μουντή παραγωγή και φωνητικά που προσθέτουν επιπλέον πόντους στο τελικό αποτέλεσμα με την βρετανο-καραγκνόγαιδουρογκαρίλα τους. Απλά στη δομή τους κομμάτια, μπολιασμένα με τις ανατολίτικες μελωδίες των Bolt Thrower, ευκολομνημόνευτα και πορωτικά. Να σημειωθεί η guest συμμετοχή του ξεχασμένου θεούλη Dave Ingram (ex-Benediction) σε 3 κομμάτια , συγκεκριμένα 3 διασκευές στα 'Nobody's Driving' και 'Chain Reaction' των Αmebix καθώς και στο 'Raining Blood' των Slayer, που απογειώνει  τα κομμάτια με το δικό του ξεχωριστό ''θα σε σβαγκανισ ααα" στύλ φωνητικών.
  Οι έχοντες αδυναμία στο αγγλικό death, θα 'ταν καλό να ρίξουν μια αυτιά στο δίσκο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τότε να λέμε, ότι η Αγία Τετράδα του βρετανικου death metal (αλήθεια υπάρχει τέτοιος όρος;) είναι οι Napalm Death, Carcass, Bolt Thrower και Benediction με τους Warlord U.K. να ακολουθούν σε απόσταση, ενώ όλοι οι υπόλοιποι να πάνε ν' ακούσουν κάτι πιο σύγχρονο, πιο τεχνικό, πιο ακραίο, πιο γρήγορο, πιο κτηνώδες, πιο άψυχο, πιο πλαστικό. Για μας, αυτός ο δίσκος θα παραμείνει μια πρώτης ταξεως επιλογή για τις παρούσες και μελλοντικές συνευρέσεις μας.

  maximum carnage point of no return

maximum carnage too late to learn

"Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό"

Είναι κάτι παιδιά που δεν μεγάλωσαν κανονικά, όπως λέει και ένα ελληνικό τραγούδι. Ένα φτύσιμο στη μάπα και μια κλωτσιά στα αρχίδια ήταν η απάντηση των Dead Moon όταν τους χτύπησαν την πόρτα οι κανόνες της μουσικής βιομηχανίας, ο "σωστός" ήχος ή το "σωστό" παίξιμο... και όπως έχουν καταλάβει και νιώσει όσοι τους ακούν, αυτή η πορεία είναι φυσική, από ένστικτο και όχι από άποψη. Μια πορεία με διαλυμένο αυτοκίνητο, αλλά προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο ήχος, ο τρόπος που τραγουδούν, οι στίχοι, οι φωτογραφίες και τα εξώφυλλα των δίσκων περιγράφονται τέλεια από τους παρακάτω στίχους των Carcass "Don't tell me how to think, what to say, what to do, how i should behave... don't tell me what to sing, what to play, how to write... don't tell me the rules of your game... cause i really don't wanna be like you".

              Τους πρωτοσυνάντησα στη Λάρισα, στο Stage, στα πλαίσια της τελευταίας περιοδείας τους πριν διαλύσουν. Μπήκα μέσα ράκος και βγήκα θεός. Διαλέγω το "Trash and burn" γιατί, μπορεί να μην έχει τη συνοχή και την "ιστορική" αξία των πρώτων δίσκων, αλλά έχει το αγαπημένο μου Dead Μoon κομμάτι ever, to "40 miles of bad road". Highlights του δίσκου... "Shadows of the night", "Never again", "Sabotage".

              Για τα τυπικά, έχουν 13 δίσκους, εκ των οποίων οι περισσότεροι ηχογραφημένοι στο σαλόνι τους, και έχουν κυκλοφορήσει από την εταιρία τους. Ακούγονται παντού με άφθονη μπύρα. Γειά μας!

Skydancer - Window To My Land

Ένα από τα καλύτερα instrumental κομμάτια που έχω ακούσει εδώ και καιρό. Το κομμάτι λέγεται 'Window To My Land' και είναι από τους Ισπανούς Skydancer, από τον δίσκο 'Winterkiller'. Βρίσκεται ακριβώς στη μέση του δίσκου και περιτριγυρίζεται από μελωδικά death/thrash κομμάτια, τα οποία καμμία σχέση δεν έχουν με αυτό, χωρίς να είναι άσχημα (ανάλογα με το πόσο καιρό αράξει ο δίσκος στο winamp μου, μπορεί και να φάει review).