01. Pagan Triumph
02. Hecate (Queen of Hades)
03. The Ecstacy of an Astral Journey
04. An Oath Sworn in Bjorgvin
05. ...Again Shall be
06. The Spirit of an Ancient Past
07. Unholy Congregation
08. Glorious Again the Northland Shall Become
09. Be-Witched
10. In the Moonless Sky
Κατευθείαν από τα βουνά του Bergen μας έρχονται τουτοι οι Bathory-όπληκτοι μπλακστερς. Πρόκειται για μπάντα δημιούργημα του πρώην κιθαρίστα των Immortal Jorn Turnsborg (είχε παίξει μόνο στο πρώτο ντέμο τους) και θεωρώ οτι μαζί με τους Enslaved είναι η καλύτερη επικ/βικινγκ/μπλακ μπάντα της δεκαετίας του 90. Σαφώς υποτιμημένοι, μιας και δεν αναφέρονται σχεδόν ποτέ σε αφιερώματα ή συζητήσεις για τα καλύτερα άλμπουμ ή συγκροτήματα της εποχής εκείνης, ενώ κυκλοφόρησαν 2 αριστουργηματικά για το είδος δίσκους. Προτιμούσαν μάλλον να ειναι πιο low profile φαίνεται απο τους υπόλοιπους συντοπίτες τους, αν και ο Jorn έκανε κάμποσο καιρό στην "στενή" για τον εμπρησμό μιας εκκλησίας, εμπρησμό που διέπραξε παρέα με τον φίλο του τον Varg.
Oσοι γουστάρουμε Μπαθορικό μπλακμεταλ του Hammerheart και Βlood Fire Death ήχου, εδώ βρίσκουμε την Βαλχάλα μας. Πρωτόγονο, επικό και αληθινό βικινγκ μπλακ μεταλ οπως θα επρεπε να παίζεται το ειδος (πριν ξεφτελιστεί όπως στις ημέρες μας) χωρίς πολλά φρου φρού και αρώματα.
Τραγούδια και στα 2 αλμπουμ είχαν κυκλοφορησει και στο ιστορικό τους ντέμο του 93.
1. The Dawn Of The Dying Sun 03:31
2. Awakening Of Kings 06:10
3. Apocalyptic Prophecies (The Sign Of Hades) 05:59
4. Alone Walkyng 10:28
5. Crusade Of The Underworld 06:21
6. The Tale Of A Nocturnal Empress 06:06
7. The Red Sun Mocks My Sadness 02:38
8. Pagan Prayer 06:16
Συνεχίζοντας την παράδοση του πρώτου δίσκου, ξαναμπαίνουν στα θρυλικά Grieghallen στούντιο με παραγωγό τον Pytten, ηχογραφώντας ένα ακόμα αριστούργημα, πιο ατμοσφαιρικό αυτην την φορά, πιο βάρβαρο, πιο επικό. Πιο ολοκληρωμένο.¨Εναν δίσκο που θα έπρεπε να μνημονέυεται μαζί με όλα τα υπόλοιπα κλασσικά μπλακμεταλ αλπμουμ που έχτισαν τον μύθο της Νορβηγικής σκηνής.
Αυτό ήταν και το τελευταίο αλμπουμ με το όνομα Hades αφoύ οι αμερικάνοι συνωνόματοι τους speed thrashers Ηades τους ανάγκασαν να αλλάξουν το όνομα τους σε Hades Almighty (όπως συνεχίζουν ως και σήμερα) αλλάζοντας όμως και το μουσικό τους ύφος στο πιο πειραματικό.
Χαμένο διαμαντάκι μέσα στην άμμο απέραντης
(όμως) παραλίας. Οι δίσκοι είναι σαν τα βιβλία
ποτέ δε θα προλάβεις ή καταφέρεις να ακούσεις
όλους τους "καλούς" δίσκους... είναι αμέτρητοι
σαν αστέρια και συνεχώς αυξάνονται. Οπότε
παραδίδεσαι στα χέρια της τύχης / μοίρας ή τα
χέρια των φίλων και των ραδιοφώνων.
Το "NORSE" είναι μια EP κυκλοφορία
τριών τραγουδιών των Νορβηγών KAMPFAR.
Aυτή η μπάντα δεν έχει κανένα δίσκο που να με
έχει ξετρελάνει ( μόνο κάποια τραγούδια σε κάθε
δίσκο ).... εκτός από το NORSE! Ίσως ακριβώς
επειδή είναι μόνο τρία τραγούδια, κατάφεραν να
έχουν όλα τα τραγούδια υψηλό επίπεδο έμπνευσης
και συνθετικής "ποιότητας". Αν ήταν κανονική
κυκλοφορία με οκτώ ή δέκα τραγούδια, θα
μιλούσα τώρα για ένα δίσκο που θα έβαζε τους
KAMPFAR δίπλα στους STORM και τους
ISENGARD. Είναι μπολιασμένο με αρκετά
στοιχεία από τη Νορβηγική παραδοσιακή μυθο-
λογία και μουσική. Βγήκε το 1998 και για τότε
εκτός από φρέσκο, ιδιαίτερο, ήταν και πειραματι-
κό. Δεν είχαν την ανάλογη "τσαμπουκαλεμένη"
συνέχεια, αλλά αυτό το EP μου αρέσει όσο και
το TROLLTAΑR των ANCIENT!!!
Ο Peter Beste δεν είναι ούτε Νορβηγός ούτε ο τυπικός μπλακμεταλλάς diehard οπαδός. Όχι οτι είναι και άσχετος με το metal αλλά το να ξεκινήσεις από την Aμερική και να πας στη Νορβηγία για 7 χρόνια φωτογραφίζοντας όλες τις διαβόητες μπάντες και προσωπικότητες του Black Metal θέλει μια κάποια καύλα. Το συγκεκριμένο project κατέληξε με μια τεράστια συλλογή ανορθόδοξου αλλά άκρως ενδιαφέροντος υλικού που παρουσιάστηκε αργότερα σε εκθέσεις, αφιερώματα σε περιοδικά και σε μια έκδοση βιβλίου. Το "Τrue Norwegian Black Metal" project έκανε αίσθηση όχι μόνο στο συγκεκριμένο χώρο του ακραίου ήχου αλλά και σε άσχετους εικαστικούς κύκλους αφού εκτός του "σοκαριστικού" της θεματολογίας του εντύπωση έκανε αμέσως και η καλλιτεχνική ματιά του Beste... [θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που είδα την φωτογραφία του Frost (Satyricon) να κάνει firebreathing α λα Quorthon!]
Εκτός του βιβλίου και των φωτογραφιών αυτά τα 7 χρόνια στη Νορβηγία γυρίστηκε και ένα ντοκιμαντέρ 5 επεισοδίων για τη ζωή και τα ενδιαφέροντα(?!?!) του ανισόρροπου Gaahl (Gorgoroth) το οποίο απ' οτι ανακάλυψα σφύζει από ανακρίβειες αλλά έχει την πλάκα του…
Ο Beste από τότε βέβαια ασχολείται με πολλά διαφορετικά projects, από την gangsta rap σκηνή του Houston, μέχρι οδοιπορικά στην αμερικάνικη και ευρωπαϊκή ύπαιθρο. Δεν χάνει ευκαιρία όμως να φωτογραφήσει και τους hippie-blacksters συμπατριώτες του Wolves In The Throne Room στο κρυσφήγετο τους και την μαγευτική φύση που το περιβαλλει. Ούτε αρνείται φυσικά την πρόσκληση των Immortal για extra-cheesy promo φωτογράφηση για το All shall Fall…
Προσωπικά του βγάζω το καπέλο για την πολυδιάστατη αυτή ματιά του και τις συνεχείς προκλήσεις που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας... και πάντα με το στυλ του και πάντα εξελισσόμενος.
Μόνο τρεις δίσκοι στο Heavy Metal μετά το 2000 μου "πήραν τα μυαλά" (Ναι μόνο τρεις, τι να κάνουμε, έτσι είναι αυτά). Ο ένας από αυτούς είναι ο "Between two worlds" των " I " του Abbath των Immortal. (Για τους άλλους δύο δίσκους θα τα πω άλλη φορά). Μπορεί οι Immortal να είναι οι Μanowar του Βlack metal (όπως λέει και ο monotheist), αλλά εγώ τους αγαπάω από μικρός και κατά καιρούς βγάζουν δισκάρες (όταν σοβαρεύονται συνθετικά).
Μου άρεσαν γιατί τις ποζεριές τις "άφηναν" για τις φωτογραφίες τους και τα βιντεοκλίπ τους...αν κάποιος συγκεντρωθεί στη μουσική τους, θα βρεί ποιότητα και τιμιότητα "μέχρι το κόκκαλο". Πλέον μου αρέσει και η όλη πορεία τους, που κρατάει σχετικά "ψηλά τον πήχη", σε αντίθεση με πάρα πολλές παλιές μπάντες που το έχουν "παρακάνει"(για να μην πω τίποτα άλλο).
Όλα τα υλικά των Immortal υπάρχουν και στον δίσκο των I. Mόνο που εδώ, θες επειδή ο δίσκος είναι αφιερωμένος στον Quorthon, θες επειδή δεν κουβαλάει το όνομα Immortal... τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Έχουν μπολιάσει απίστευτα τους Bathory, τους Αccept, τους Burzum και τους Immortal με αποτέλεσμα να έχουμε και να απολαμβάνουμε μια ανεπανάληπτη ΕΠΙΚΟΥΡΑ!!!!
Γιατί όμως θα με ρωτήσεις, αφού είμαι τόσο επιλεκτικός με το Heavy Metal διαλέγω αυτόν το δίσκο... γιατί είναι γραμμένα τα τραγούδια με τον παραδοσιακό Heavy τρόπο. Απλά, άμεσα, σχεδόν ανέμελα και "ανεβαστικά"... κατευθείαν στο στόχο, την καρδιά! Χωρίς "ψαγμενιές" και εντυπωσιασμούς. Τέτοια τραγούδια έχει αυτός ο δίσκος... Λυπάμαι πού ο δίσκος δεν φέρει το όνομα των Immortal (θα ήταν ο καλύτερός τους) και που όπως καταλαβαίνω δεν θα υπάρξει δεύτερος δίσκος για τους I.
Σε όσους αρέσουν οι μπάντες που ανέφερα πιο πάνω σαν επιροές του δίσκου και σε όσους αρέσει γενικά το επικό Heavy Metal, "μπείτε με κλειστά τα μάτια". Υ.Γ. Η φωτογραφία επάνω είναι του Γιακουμπ Πολομσκι.
Αυτό το δισκάκι του ' 95 το κατατάσω στο πολύ χαλαρά στα τοπ αγαπημένα μου άλμπουμς των 90ς...
Νορβηγία λοιπόν και ο γνωστός σε όλους μας Fenriz αποφασίζει να φτιάξει ένα πρότζεκτ φόρο τιμής στην παραδοσιακή μουσική της πατρίδας του και στους ύμνους των βίκινγκ...
Αρπάζει τον φίλο του τον Satyr από Satyricon, ο οποίος αναλαμβάνει κιθάρες και μπάσο και ο Fenriz κάθεται πίσω από το ντραμ κιτ για να ξεκινήσουν το πανηγύρι...Σκοπός τους? Η παγωμένη μπλακο-επιμετάλλωση παραδοσιακών τραγουδιών της Σκανδιναβίας...
Τι έλειπε ομως? Φυσικά μία από τις ομορφότερες γυναικείες φωνές της Νορβηγίας...η ξωτικίσια φωνή της Kari Reuslaten των 3rd and the Mortal.... Mαγευτική η τύπισσα!!!!!!!!!!! Ως τρίο λοιπόν ηχογραφούν το ένα και μοναδικό τους δίσκο...
Ένα από τα πράγματα που γούσταρα στο τότε παγκόσμιο μπλακμεταλ κύκλωμα, ήταν οτι οι σαλεμένοι μουσικοί που απαρτίζανε της μπάντες έγραψαν όλους τους κανόνες της ακραίας μουσικής σε μια κόλλα χαρτί, το μελέτησαν μια χαρά και μετά πέταξαν το χαρτί στο καλάθι των αχρήστων... No rules λοιπόν και δώσε σαξόφωνα ο ένας, διπλά μπάσα ο άλλος, παρανοικά πλήκτρα ο δίπλα, δυσαρμονικές τελετουργίες και ο πειραματισμός στα τέρματα απο ολους... Αυτά είναι.... Aυτοί εδώ? Βικινγκ....'Νταξ υπήρχαν Enslaved και οι μέγα Bathory....
Εκείνη την εποχή τούτο το αλμπουμ έσκασε σαν κεραυνός στα αυτιά μου!! Επικός όσο δεν πάει... βρήκα επιτέλους κάτι να ακούω όταν τελείωνε το Twillight of the gods σκεφτόμουνα...
Δημιούργησε σχολή αυτός ο δίσκος και από τότε μέχρι και σήμερα κοπιάρετε ασύστολα από κάθε καρυδιάς καρύδι folk/viking συγκροτήματα.... Εγώ όμως όταν ακούω τον όρο viking metal μόνο μια λέξη μου έρχεται στο μυαλό..... NORDAVIND!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Εννοείται οτι πέρα απ' την μαγευτική Kari όλα τα λεφτά είναι και οι φωνές των Satyr, Fenriz...
OPPI FGELLET!!!!! OPPI FGELLET!!! OPPI FGELLET......
Ένα χρέος έχει ο δημιουργός όταν δεν φτιάχνει δίσκους που τους ακούμε πίνοντας μπύρες και ουισκάκια. Ένα!!! Και αυτό είναι να βιώσει ο ίδιος το παραμύθι που μας "πουλάει" με το δίσκο του. Αυτοί οι δύο Νορβηγοί το λατρεύουν αυτό το χρέος .....τους προκαλεί! Είναι πιθανόν να μην βρεις τις επιρροές αυτής της μπάντας. Δεν κοπιάρουν τίποτα και κανένα. Απλά είναι ένας βόρειος μύθος που τον τραγουδούν αυθόρμητα....πρώτη φορά. Προσοχή, η "πόρτα" προστατεύεται από ένα ξόρκι που ακούει στο όνομα "black metal κλiσέ", όπως φωνητικά, ήχος κiθάρας κ.τ.λ. Δεν ξεκλειδώνει πριν τα πέντε ακούσματα του δίσκου...
Ναι, αυτός είναι ο αγαπημένος μου Darkthrone δίσκος! Δεν σας έχει τύχει να γεννήσει η γάτα σας ή ο σκύλος σας 3-4 μικρά που το ένα από αυτα να είναι το πιο άσχημο, αρρωστιάρικο και περίεργο απο τα υπόλοιπα, αλλά εσείς παρ'ολα αυτά να το αγαπάτε πιο πολύ; Α να γεια σου! 'Ετσι αρρωστιάρικο, άσχημο και περίεργο είναι και αυτό το δισκάκι σε σχέση με τα διαβόητα πνευματικά του αδέρφια (under a funeral moon, a blaze in the nothern sky και transylvanian hunger).
Γι'αυτο και όταν ο Τόλης (πριν γίνει ο διάσημος Κότσυφας/blackbird έτσι τον έλεγαν) μου έγραψε σε κασσέτα τον συγκεκριμένο δίσκο έπεσα με τα μούτρα πανω του και δεν έλεγα να ξεκολλήσω.
Τι και αν τα φωνητικά είναι απαράδεκτα "μπροστά" στην παραγωγή; Τι και αν ολόκληρος ο δίσκος είναι τόσο ανομοιογενής που μοιάζει με συλλογή; Τι και αν θα μπορούσε να σταθεί κάλλιστα και σαν ένα κάφρικο tribute στους παλιούς Celtic Frost;
To album είναι παγωμένο και σκοτεινό σαν κωλοτρυπίδα πολικής αρκούδας!
Η φροστίλα του ήρθε στ'αυτιά μου σαν βάλσαμο εκείνη την περίοδο και τα "αργά" The Hordes Of Nebulah και Quintessence κόλλησαν πάνω μου σαν μαύρες βδέλλες. Άσε που το En Vind Av Sorg μου πιπίλισε τον εγκέφαλο και σιγομουρμούριζα το πρώτο riff συνέχεια σαν αυτιστικό. Αυτό το riff ήταν για μένα όλο το νορβηγικό black metal. Πέντε νότες τόσο μαγικές και ταξιδιάρικες.
Στην τελική βέβαια όλα τα νταρκθρονίστικα χαρακτηριστικά είναι εδώ. Επαναλαμβανόμενα riffs, σκατοπαραγωγή (λίγο καθαρότερη βέβαια των προκατόχων), drummimg κτλ. Ο Fenriz δήλωσε σε συνεντεύξεις οτι έγραψε(τα όργανα) όλα μόνος του..!;! Α! και ο Burzum έγραψε τους στίχους του Quintessence.
Το panzerfaust έχει underground ψυχή, τίμια καρδιά και αρρωστιάρικο σώμα.
