Pale Divine - Painted Windows Black (2012)

Tracklist:
1. Nocturne Dementia 6:36
2. The Prophet 5:26
3. Angel of Mercy 9:11
4. End of Days 9:29
5. Black Coven 6:11
6. The Desolate 11:34
7. Shadow Soul (The Awakening) 9:48
8. Painted Windows Black 9:28

Καθαρόαιμο κιθαριστικό και τίμιο doom χέβι μέταλ όπως

παιζόταν κάποτε πριν γίνει τις μοδός

 

 

 μόνο πόνο

Όσο κι αν δέρνει ο άνεμος

Γιώργης Ξυλούρης

Γιάγκος Χαιρέτης

Γιάννης Αγγελάκας

Νίκος Βελιώτης

Propagandhi - Failed States

1. Note To Self
2. Failed States
3. Devil's Creek
4. Rattan Cane
5. Hadron Collision
6. Status Update
7. Cognitive Suicide
8. Things I Like
9. Unscripted Moment
10. Dark Matters
11. Lotus Gant
12. Duplicate Keys Icaro (An Interim Report)

    Τους Propagandhi τους ήξερα μόνο σαν όνομα και δεν είχα ακούσει ποτέ μου κάποιο τους κομμάτι. Ξεκίνησαν σαν ένα καθαρόαιμο punk group to '86 από τον Καναδά, αλλά με την πάροδο των χρόνων αλλάξανε αρκετά το στυλ τους. Έπεσαν στην αντίληψή μου πριν 2 χρόνια, με το split που κυκλοφόρησαν, με τους συμπατριωτες thrashers Sacrifice, όπου διασκευάζαν αρκετά επιτυχημένα Corrosion Of Conformity.

    Με το 'Failed States' του 2012 να πέρνει αποθεωτικές κριτικές από punk αλλά και metal blogs/sites, του έριξα μια αυτιά και από τότε κόλλησα. Γρήγορο και μελωδικό hardcore το οποίο αρκετές φορές γίνεται αρκετά τεχνικό και progressive, το οποίο φλερτάρει από την αρχή εως το τέλος με το thrash. Σε μερικά κομμάτια, μάλιστα, αν αντικαταστήσεις τα χαρακτηριστικά φωνητικά με κάποια πιο aggressive, είναι σαν να ακούς τεχνικό thrash!

    Μπορεί με την πορεία των χρόνων να έχουν φύγει από τις μουσικές ρίζες τους, που είχαν στο ξεκίνημά τους, αλλά διατηρούν ακόμα την ενεργειά τους, την πρωτοτυπία τους και τoν σκληρό, καυστικό και σχεδόν πολιτικοποιημένο στίχο τους. Ακόμα ένα συν είναι το γεγονός οτι τον δίσκο αυτον μπορεί πολύ εύκολα να τον ακούσει ένας punkης, ένας hardcorας, ένας μεταλλάς.

                                                Είναι τρελοί αυτοί οι Καναδοί. 

Sectorial - Erase And Reborn The Humanity

    Η extreme μουσική σκηνή της Ουκρανίας, δυστυχώς είναι γεμάτη από φασιστικά σκατά και σπανίως πέφτει στα χέρια μου κάτι ουκρανικό που δεν είναι NSBM. Βεβαίως υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως οι Sectorial που υπάρχουν από το 2000. Η πρώτη τους δισκογραφική προσπάθεια ήρθε το 2008 και μετά από 3 'Eps, το 2012 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους full length.

     Στο διαδίκτυο τους κατατάσουν στο grindcore/thrash. Στα αυτιά μου ακούγονται καθαρά grindcore με ελάχιστα thrash στοιχεία. Το grind τους πότε φλερτάρει με το death metal και πότε με την πιο hardcore/punk μορφή του. Γεμάτος, groovάτος ήχος ο οποίος σε συνδιασμό με το άρτιο παίξιμο και δέσιμο των μελών, έχει σαν αποτέλεσμα κάτι πολύ βαρύ και πορωτικό. 

     Σε αρκετά σημεία διακρίνονται εύκολα black metal riffs, βγάζοντας τους έτσι από το χαμό των συνηθισμένων grind groups. Το πιο καινοτόμο είναι η χρήση παραδοσιακών folk οργάνων, σε λίγα κομμάτια (δυστυχώς). Εκεί που το blastbeat δίνει και παίρνει, σκάει παύση, μπαίνει το κολασμένο φλάουτο και μετά δώσε πάλι κοπάνημα!!! 

     Στίχοι σε ουκρανικά και αγγλικά, τρομερή διασκευή στο 'Rise Up' των Phobia και 45 λεπτά (πολλά θα πει κανείς για grind) τα οποία περνάνε χωρίς να το καταλάβεις, μιας και οι ουκρανοί σε εκπλήσουν εκεί που δεν το περιμένεις.

     Στο bandcamp τους προσφέρουν τον δίσκο free ή το βρίσκεις και εδώ.

Arkham Witch - Legions Of The Deep

     'Ενας χρόνος και 5 μερούλες πέρασαν από το προηγούμενο post μου για τους Arkham Witch. Ένας χρόνος, στον οποίο ουκ ολίγες φορές άκουσα, συζήτησα, πρότεινα σε γνωστούς το ασπρόμαυρο ντεμπούτο τους. Το 'On Crom's Mountain' έκατσε για λίγο στην άκρη και ο λόγος ήταν η κυκλοφορία του έγχρωμου 2ου τους album.

1. David Lund
2. At The Mountains Of Madness
3. Iron Shadows In The Moon
4. Infernal Machine
5. The Cloven Sea
6. On A Horse Called Vengeance
7. Gods Of Storm And Thunder
8. Kult Of Kutulu
9. Legions Of The Deep
10. We're From Keighley
11. -Untitled-

     Με το ίδιο lineup, αλλά με χρώμα αυτή τη φορά στο εξώφυλλο, το group συνεχίζει να μας προσφέρει απύθμενη obscurίλα, ατόφιο heavy metal (όπως μόνο οι άγγλοι ξέρουν), μελωδικό doom, όλα αυτά με διακριτικό χιούμορ, χωρίς όμως να χάνουν ούτε στιγμή τη σοβαρότητα τους. Η μεγάλη ποικιλία των riffs, οι απίστευτες ιδέες και οι απίστευτα δουλεμένες και καλά κρυμμένες επιρροές τους, έχουν σαν αποτέλεσμα έναν επικό δίσκο για όλα τα γούστα. Αργά κομμάτια, κομμάτια με ξεσπάσματα και thrash πινελιές, ατμοσφαιρικά, χιουμοριστικά. Ο δίσκος περιέχει οτι χρειάζεται για να σε κάνει να κολλήσεις μαζί του και για να μπει στα top!

     Η θεματολογία των στίχων, εκτός των άλλων, συνεχίζει να ασχολείται με οτι αγαπημένο μας : Lovecraft, Cthulhu, Howard, μυστήρια και obscurίλες. Τι καλύτερο!!! Από τις λίγες μπάντες που θα ικανοποιήσουν κάποιον που ασχολείται με τέτοια θέματα. Η απόδοση όλων των μελών είναι αρκετά καλή, με τη μοναδική φωνή του Simon Iff? να υπνωτίζει και τις περισσότερες φορές να ηγείται της κιθαριστικής δουλειάς και όχι απλά να την ακολουθεί ή να τη γεμίζει. 

     Οι διαφορές με τον πρώτο τους δίσκο είναι μικρές και αυτό είναι εγγύηση για το τι θα ακούσει κανείς. Ελαφρώς καλύτερος ήχος, η ίδια, πετυχημένη φόρμουλα του ντεμπούτου και γενικά ένας δίσκος που δύσκολα θα κουράσει και δύσκολα θα σε κάνει να πεις ''όχι πάλι αυτό το κομμάτι'', και αυτό γιατί έχει τόσα πολλά ''κρυφά'' και ενδιαφέροντα σημεία, τα οποία χρειάζονται χρόνο για να σε κάνουν να τα χορτάσεις/χονέψεις.

 Υ.Γ.1 Το 11ο untitled κομμάτι είναι μια ακουστική διασκευή του ''Blood On Satan's Claw'' των Lamp Of Thoth

 Υ.Γ.2  Μην παραλείψετε να δείτε το παρακάτω promo videaκι!!!

Κατεβάστε για να ακούσετε και αγοράστε άφοβα.

Και τα λέμε πάλι του χρόνου! 

Δίσκοι του Δώδεκα...

Αφού κατακάθησε ο κουρνιαχτός και η αντάρα από τους γρήγορους ρυθμούς των εορτών (καλή χρονιά να έχουμε παίδες) και κάπως ηρέμησε λίγο η κατάσταση, ήρθε η ώρα και για την δική μου "λίστα" με τους αγαπημένους δίσκους της χρονιάς που μας πέρασε. Δίσκοι που έλιωσα περισσότερο, δίσκοι που μου έκαναν κλικ και κατάφεραν να μου σηκώσουν τα  φρύδια, αυτοί  που με ανάγκασαν να τους ξαναρίξω μια αυτιά παραπάνω, δίσκοι που έυχομαι να ακούω και μετά απο χρόνια. Ο χρόνος θα δείξει...


 1) ANGELWITCH - As Above So Below
 2) ASTRA - The Black Chord
 3) ADMIRAL SIR CLOUDESLY SHOVELL - Don't Hear It,Fear It
 4) ΒURZUM - Umskiptar
 5) BARONESS - Yellow and Green
 6) BURNING LOVE - Rotten Thing To Say
 7) BASTARD SAPLING - Dragged From Our Restless Trance
 8) DΕPHOSFORUS - Night sky Transform
 9) FURZE - Psych Minus Space Control
10) GRAND MAGUS - The Hunt
11) GRAVEYARD - Lights Out
12) GOJIRA- L'Enfant Sauvage
13) GOAT - World Music
14) MASTER'S HAMMER - Vracejte Konve Na Misto
15) NIGHTSTALKER - Dead Rock Commandos
16) NEIL YOUNG AND THE CRAZY HORSE - Psychedelic Pill
17) OM - Advaitic songs
18) PALLBEARER - Sorrow and Extinction
19) SAINT VITUS - Lillie F65
20) T.R.A.M - Lingua Franca
21) THE GREAT OLD ONES - AL Azif
22) TURBONEGRO - Sexual Harassment
23) ULVER - Childshood End
24) WITCHCRAFT - Legend
25) YEAR OF THE GOAT - Angels Necroplolis

υγ.1  Πραγματικά photo finish κατάσταση και το ομώνυμο δισκάκι των Αllah Las μιας και το άκουσα  μια μέρα πριν λήξει το 2012 και έκτοτε έχω κολλήσει ...

υγ.2 Δισκάκι που κυκλοφόρησε το 2011, που έδωσα ομως την απαιτούμενη σημασία και έλιωσα όλο το 2012 ... ΗΙGH SPIRITS - Another Night

Neil Young & Crazy Horse - Psychedelic Pill (2012)

MOΥΣΙΚΟ ΤΕΡΑΣ ετών 67

....λόγια περιτά...

ψυχεδελόχαπο

Heavy New Year !!!

Heavy New Year!!!!

Καλή Χρονιά σε όλους. Υγεία πάνω απ' όλα και πολύ metal και για το 2013.

Όσο οι υπόλοιποι συν-blogίτες ξενυχτάν και πίνουν, κάποιοι άλλοι δουλεύουν πυρετωδώς!!

Ξεκλέβοντας κάποιο χρόνο, διαμόρφωσα μια λίστα με τα αγαπημένα μου album του 2012.

Αρκετά είναι αυτά που άδικα μένουν έξω, αλλά αυτά είναι τα album που παίξαν, 'χωνεύτηκαν', ακούστηκαν σε mp3 player και πικάπ.

Thrash
1. Suicidal Angels - Bloodbath
2. Overkill - The Electric Age
3, Paradox - Tales Of The Weird
4. Slaughtered Priest - Confess Your Sins
5. Rumpelstiltskin Grinder - Ghostmaker
6. Ketzer - Endzeit Necropolis

Death
1. Unleashed - Odalheim
2. Asphyx - Deathhammer
3. Cattle Decapitation - Monolith Of Inhumanity
4. Terrorizer - Hordes Of Zombies
5. Master - The New Elite
6. Incantation - Vanquish In Vengeance

Black
1. Desaster - The Arts Of Destruction
2. Master's Hammer - Vracejte Konve Na Misto
3. Panopticon - Kentucky
4. Hopelorn - Tuonen Musta Joki Virtaa Sydämessäni
5. Anaal Nathrakh - Vanitas
6. The Great Old Ones - Al Azif

Folk/Viking/Pagan
1. Trollfest - Brumlebassen
2. Korpiklaani - Manala
3. Winterfylleth - The Threnody Of Triumph
4. Oakenshield - Legacy
5. Eluveitie - Helvetios
6. Spectral - Gateway To Death

Crust/Grindcore/Hardcore/Punk
1. WolfBrigade - Damned
2. Converge - All We Love We Leave Behind
3. Tragedy - Darker Days Ahead
4. Black Breath - Sentenced To Life
5. Wadge - Total Volcano Exploding
6. Napalm Death - Utilitarian

Heavy/Power/Speed
1. Arkham Witch - Legions Of The Deep
2. Altar Of Oblivion - Grand Gesture Of Defiance
3. Revenge - Vendetta
4. Zuul - To The Frontlines
5. Validor - Dawn Of The Avenger
6. Axehammer - Marching On

Doom/Sludge/Stoner
1. Woods Of Ypres - Woods 5
2. Saint Vitus - Lillie: F-65
3. Yakuza - Beyul
4. Conan - Monnos
5. Paradise Lost - Tragic Idol
6. My Dying Bride - A Map Of All Our Failures

T.R.A.M - Lingua Franca EP(2012)

01. Seven Ways Till Sunday
02. Consider Yourself Judged
03. Endeavor
04. Haas Kicker
05. Hollywood Swinging
06. Inverted Ballad


Δεν πολυκαταλαβαίνω και δεν πολυγουστάρω το όλο djent κίνημα των τελευταίων ετών (ίσως να καταλάβω την αξία του μετά απο  πολλά χρόνια) μιας και προτιμώ πιο παραδοσιακά πράγματα και στα αυτιά μου ακούγεται υπερβολικά μαθηματικό και προχώ. Γουστάρω όμως την προγκρεσιβιά μου πού και πού, όπως γουστάρω και την τζαζιά μου. Οπως επίσης έχω και  μια μικρή συμπάθεια στους Animals as Leaders.

  Γνωρίζω και καταλαβαίνω την αξία τους και το όλο mindfuck του πράγματος, όπως γνωρίζω οτι έχουν κάποιον αρχηγό κιθαρίστα φαινόμενο ονόματι Τobin Abasi που δένει κόμπο τις οχτάχορδες κιθάρες του με απίστευτη μαεστρία λές και πρόκειται για το πιο απλό πράγμα στον κόσμο..

  Το supergroup των T.R.A.M λοιπόν αποτελείται απο τον Tobin Abasi  και Javier Reyes  των Αnimal as Leaders στις κιθάρες, τον Adrian Terrazas-Gonzalez (σαξ,κλαρινέτο,φλαουτο) των Mars Volta, συν τον ντραμερ Eric Moore των Suicidal Tendencies(!!!). Mε τέτοια μέλη δεν νομίζω να απορεί κανείς για το τι επρόκειται να ακούσει σε τούτο το ep.
  Ενας καταπληκτικος συνδυασμός progrock, fusion και τζαζ που οφείλει πολλά στον Miles Davis εποχής Bitches Brew, αλλά και στα προγκ ροκ τερτίπια των αγαπημένων King Crimson. Δημιουργούν ένα υπέροχο μείγμα με μπόλικη μελωδία, βαρύτητα και groove και top notch musicianship που λεει και ένας φίλος μου...
  Οτι πρέπει για όσους γουστάρουν λιγη βαρύτητα και chugachuga κιθαρες μέσα στο τζαζ τους....

ΥΓ. Στα συν και τα διάσπαρτα σε σημεία γυναικεία φωνητικά και το θεικό εξώφυλλο...

εδω

Εarly Mammal

     Οι Early Mammal  είναι μια νέα μπάντα απο την Αγγλία η οποία μας έστειλε απευθείας το υλικό της για παρουσίαση, ακρόαση κτλ. οπότε here it is!
     
Το συγκρότημα ξεκίνησε το Φεβρουαρίο του 2012 σε ένα παλιό εργοστάσιο βουτύρου στο Camberwell, στο Νότιο Λονδίνο, που ονομάζεται Dropout (αληθινή  βάση του sludge και noise του Λονδίνου).

  Συγκροτήθηκε από τον Rob Herian (πρώην- Elks) στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον Ben Davies (πρώην-85 Bears ) στα τύμπανα και τον Τουρκικης καταγωγής Deniz Belendir  στο όργανο και πλήκτρα. Η μπάντα πέρασε ώρες τζαμάροντας βαριά blues,  διαστημικό-rock και στην ψυχή με τους ομοίους του Captain Beefheart, High Rise, White Hills και τους Hawkwind στον εγκέφαλο, τον  Σεπτέμβριο του 2012 τελικά τελείωσαν τις ηχογραφήσεις του πρώτου τους άλμπουμ, Ηorror at Pleasure, για το οποίο ψάχνουν να κυκλοφορήσουν το 2013.
Πρόκειται για  fuzzed-οut heavy rock... διαστημικό, ταξιδιάρικο και παραδοσιακό...
Αν γουστάρετε αυτό που ακούτε ρίξτε τους ένα λάικ στο facebook και επισκεφτείτε τους παρακάτω συνδέσμους...

facebook

bandcamp

vimeo

soundcoud

Ελληνική Metal Σκηνή e-zine - Α Kingdom Under Catacomb (Τεύχος #2)

Κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος του e-zine "Eλληνική metal σκηνή" του φίλου themistokla απο Ηellenic Metal Cluster (smallathensblog). Eνώ το πρώτο τεύχος μπορούμε να πούμε οτι λειτουργούσε και ως καταγραφή της παλιάς σχολής με "δεινοσαυρικά " ως επι το πλήστον συγκροτήματα, στο νέο τευχος παρουσιάζονται πιο "νέα" (με εξαιρέσεις φυσικά) σχήματα της σκηνής...

Διαβάζουμε συνεντεύξεις και απόψεις απο γερές δυνάμεις του χώρου όπως Ravencult, Tardive Dyskenisia, Agnes Vein,Validor, Kawir και πολλούς ακόμα...

Σχεδόν όλες οι συνεντεύξεις κινούνται πάνω κάτω σε συγκεκριμένου ύφους ερωτήσεις, όπως  την μουσικη βιομηχανία, την "ένωση" της ελληνικής σκηνής και το αν αυτή υπάρχει, για το αν βοηθάει η εξάπλωση του internet κτλ...

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν όλες οι απόψεις και γνώμες, θα ήθελα όμως να σταθώ σε ένα σημείο, στο "τέλος/outro" του zine και τα λόγια του themistokla. Oσοι μπείτε στο κόπο και κατεβάσετε το τευχος ρίξτε ένα παραπάνω βλέφαρο και μια παραπάνω σκέψη στα συμπεράσματα του φίλου...
Υποστηρίξτε μπάντες που αξίζουν χωρίς ίχνη ελεημοσύνης και "βοήθειας", αλλά επειδή αξίζουν και στηρίξτε και την μερακλίδικη προσπάθεια κατεβάζοντας το τεύχος από

 Ελληνική Metal Σκηνή #02

Anaal Nathrakh - Vanitas

1. The Blood-Dimmed Tide
2. Forging Towards Τhe Sunset
3. To Spite The Face
4. Todos Somos Humanos
5. In Coelo Quies, Tout Finis Ici Bas
6. You Can’t Save Me, So Stop Fucking Trying
7. Make Glorious The Embrace Οf Saturn
8. Feeding Τhe Beast
9. Of Fire, And Fucking Pigs
10. A Metaphor For The Dead

7ο album από τους Anaal Nathrakh και most playable δίσκος για μένα, για τον μήνα που μας άφησε, καθώς και υποψήφιο album για τα επερχόμενα μας Top Albums of 2012 (oh fuckin' yeah!!). Σαφώς ανώτερος από τον προηγούμενο 'Passion' και άξιος να στέκεται δίπλα στον καλυτερό τους (για μένα) 'In The Constellation Of The Black Widow'.

     Το συμπαθέστατο duo από το Birmingham, πειραματίζεται κι άλλο με κάποια ηλεκτρονικά στοιχεία (cybergrind), χωρίς να ξεπερνάει τα όρια του αποδεκτού. Κολασμένο black metal με αρκετά  grindcore στοιχεία ή αλλοιώς blackened grindcore ή αλλοιώς 'γκραιντίζων' black metal (να δω τι άλλο θ'ακούσω). O όλος ήχος τους θύμισε αρκετά την νοοτροπία των Strapping Young Lad σε κάποιες κυκλοφορίες τους. Δηλαδή, πολύ φορτωμένη παραγωγή και ήχος. Πολλά μπάσσα, grooves, πλήκτρα, δυνατά drums και programming, διπλά φωνητικά, όλα σε μια περίεργη μίξη. Το παράδοξο είναι ότι μέσα από ένα χαώδες σύνολο, βγάζεις άκρη και μάλιστα διακρίνεις μελωδία.

     Τα riffs στηρίζονται κατά μεγάλο ποσοστό στο black metal. Οι ρυθμοί στα drums εκτός από τα συνηθισμένα blastbeats, mid-tempo, κλπ. έχουν εμπλουτιστεί αυτή τη φορά με αρκετά σημεία D-Beat, γεγονός που συμβάλλει και αυτό στην αυθεντικότητα(!!) της μπάντας. Τα φωνητικά είναι άψογα, είτε πρόκειται για τα 'πνιγμένα' ουρλιαχτά (τα οποία θα απομακρύνουν ευαίσθητους ακροατές) είτε πρόκειται για τα 'καθαρά'. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείτε μέσα στο χάος είναι απλά μοναδική.

     Τελειώνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους V.I.T.R.I.O.L., κατά κόσμον Dave Hunt (Benediction, ex-Mistress) και Irrumator, κατά κόσμον Mick Kenney (ex-Fukpig, ex-Mistress), για τα επαναλαμβανόμενα 38 λεπτά που μου χάρισαν, τα οποία θα βρείτε εδώ.

Kylesa - From the Vaults, Vol. 1 (2012)

01. Intro (0:57)
02. Inverse (2:59)
03. 111 Degree Heat Index (4:15)
04. Between Silence and Sound II (4:45)
05. Paranoid Tempo (2:27)
06. End Truth (4:44)
07. Bottom Line II (2:33)
08. Wavering (2:14)
09. Bass Salts (0:57)
10. Drained (5:04)  (Buzzov-en cover)
11. Set the Controls for the Heart of the Sun (6:59) (Pink Floyd cover)
12. Drum Jam (3:59)



Να που έφτασε η ώρα για την πρώτη συλλογή των αγαπημένων Kylesa. Συλλογή που δεν είναι κάτι σαν μπεστ οφ, αλλά πρόκειται για ένα σύνολο δώδεκα κομματιών, από τα οποία ένα καινούριο το "Εnd Truth", κάμποσα σχετικά δυσεύρετα απο παλιά ep's, τρείς επανεκτελέσεις παλιών κομματιών συν δύο όμορφες διασκευές (γαμάνε βασικά) σε 2 συγκροτήματα, που δείχνουν τις καταβολές και επιρροές της μπάντας (ο γενικότερος ήχος τους θα μπορούσε να είναι μια μίξη των δύο)..
Από τα αλώνια στα σαλόνια οι Κylesa λοιπόν και από τις πρώιμες crust/punk/sludge/d.i.y ημέρες τους, ως και σήμερα ως sludge/metal/psych πρεσβευτές του ήχου της περιοχής τους (Savanah,Georgia) μαζί με τους συντοπίτες Mastodon/Baroness κτλ, σε "μεγάλη" ανεξάρτητη εταιρία, η μπάντα ποτέ δεν κόπιαρε τον εαυτό της και είχε πάντα τον πειραματισμό στο πλευρό της. Το νέο κομμάτι ακριβώς τέτοιο είναι, πειραματικό, ατμοσφαιρικό και ταξιδιάρικο.
Το καλό με τον συγκεκριμένο δίσκο είναι οτι ακούγεται ευχάριστα με ροή "κανονικού" δίσκου και όχι κάποιας συλλογής παρόλο που τα κομμάτια ειναι απο διαφορετικές "εποχές/περίοδοι" των Kylesa.

vault

ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ

Να βάλω κι εγώ έναν αφηρημένο-ποιητικό τίτλο σε ποστ να μη με περνάνε για κανένα ξενέρωτο. Όπως είχε "σεξ και βια στον πλανήτη Δία" σε μια άλλη γωνιά της Αθήνας (βλ. Planet Of Zeus στο gagarin) έτσι είχε "σοκ και δέος" στο Αν Club αυτό το σάββατο… Έτσι απλά.

"We are Primordial from the Republic of Ireland!" είπε ο μπαρουτοκαπνισμένος τροβαδούρος και εγένετο ΧΑΟΣ. Δυόμιση ώρες πούτσα, μπάλα και καράτε.

Όταν ρώτησα τον Alan το προηγούμενο βράδυ (που έκτελούσε χρέη dj σε γνωστό αρχιδόκαμπο-μέταλ-μπαρ των εξαρχείων) πόσες ώρες θα διαρκέσει η εμφάνισή τους και μου είπε πάνω απο δυο ώρες το λέρωσα το βρακί μου. Δεν το κρύβω. Αλλά αυτό που έγινε το επόμενο βράδυ ειλικρινά δεν το περίμενα.

Τους έχω ξαναδεί άλλες 3 φορές (μαζί με την απογοητευτική σχεδόν μη-εμφάνιση του '10) και ομολογώ οτι τούτη εδώ ήταν μακράν η πιο αποθεωτική τους εμφάνιση. Αποθεωτική απο πλευράς ανταπόκρισης-προσέλευσης του κοινού αλλά και από πλευράς μπάντας (εορταστικό setlist, επαφή με τον κόσμο). Ίσως με πιάνει το οπαδικό μου αλλά πιστεύω οτι υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση του γκρουπ με το ελληνικό κοινό. Δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι οτι δεν βρίσκεις εύκολα τέτοια ατμόσφαιρα σε live πλέον. Με τους 9 στους 10 παρευρισκόμενους να γκαρίζουν τους στίχους (και τι στίχους!) σε ΚΑΘΕ τραγούδι και να υψώνουν τα χέρια τους σε κάθε βλέμμα του ημίθεου-ημίτρελου ιρλανδού... δεν παίζει. Συναίσθημα, μυσταγωγία, πάθος, δύναμη, έκσταση, ένωση ψυχής μουσικού - ακροατή.

ΑΥΤΟ είναι ένα live αντάξιο της μουσικής των Primordial.

Μιας μουσικής που είναι τόσο true ρε πούστη μου! Τόσο πολεμική και δυνατή που απορείς πως γίνεται να είναι τόσο συγκινητική και εσωτερική μαζί. Πλήρης. ΟΤΙ κοντινότερο δηλαδή στα πρότυπα που έθεσε ένας μακαρίτης ψηλέας Σουηδός πριν 20 χρόνια. Επικό μέταλ, βαρύ, μελαγχολικό, αρχέγονο και διαχρονικό, μερακλήδικο και ψαρωτικό. Αυτό που πασχίζουν κάτι φουκαράδες power μέταλλοι και δεν τους βγαίνει το άτιμο! Δε πα' να βάζουν συμφωνικές και πιάνα και πριμαντόνες να ξελαρυγγιάζονται στις σκάλες και τις οκτάβες. Τέτοιο συναίσθημα ΔΕΝ έχει. Μπορεί να έχει κάποιο άλλο, αλλά σίγουρα τέτοιο δεν έχει.

Σταματάω εδώ και κρατάω καύλα να τα πω μια και καλή σε κάποια μελλοντική κριτική δίσκου των Primordial που θα ταιριάζει και περισσότερο.

Εδώ στα του live τώρα. Εκπλήξεις πολλές στο setlist είχαμε, με 5 κομματάρες από τα "παλιά" (προ τελευταίας τριάδας) και ένα Traitor's Gate που προσωπικά με ισοπέδωσε. Ήχο ψιλομούφα επίσης είχαμε που προσωπικά δεν με επηρέασε και merchandise ΔΕΝ είχαμε γιατί χάθηκαν στο αεροδρόμιο. Όποιος δει υπάλληλο της Lufthansa με μπλουζάκι Primordial να τον ρωτήσει πως λέγεται ο πρώτος δίσκος και αν δεν ξέρει να του το πάρει έτσι νταηλίκι, χαχα. (σύμφωνα με τον Alan οι ιντερνετικές παραγγελίες από Ελλάδα θα έχουν έκπτωση). Τα παράπονα για μεγαλύτερο χώρο (gagarin) που άκουσα δεν τα συμμερίζομαι. Aφενώς γιατί νομίζω ότι η προσέλευση ήταν μαζική λόγω τιμής εισητηρίου (και υποψιάζομαι χαμηλής αμοιβής του γκρουπ λόγω της προηγούμενης μη-εμφάνισης) και αφετέρου γιατί αυτό το γηπεδικό άμεσο feeling του Αν (συν τα 3 ευρώ η βαρελίσια Craft) εμένα μου πάει πιο πολύ για τους Primordial. Γνώμη μου.

Κλείνοντας να κάνω και ένα συγκρατημένο επιγραμματικό σχόλιο γι' αυτή την αγαπημένη μπάντα. Οι Primordial είναι απλά η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ επική metal μπάντα του πλανήτη τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία και Η ΜΟΝΗ που μπορεί και σηκώνει το βαρύ φορτίο της κληρονομιάς των Bathory στις πλάτες της. Τέλος.

ALL HAIL PRIMORDIAL

SETLIST:

No Grave Deep Enough // Autumn's Ablaze // Lain With the Wolf // Gallows Hymn // Journey's End // Bloodied Yet Unbowed // The Soul Must Sleep // As Rome Burns // Traitors Gate // The Mouth of Judas // God's Old Snake // The Coffin Ships // Sons of the Morrigan // Gods to the Godless // Heathen Tribes // The Golden Spiral // Empire Falls

ΥΓ. 1. Daylight Misery συμπαθητικοί, Αgatus ώραιοι, με πήγαν χρόνια πίσω και νοστάλγησα λιγάκι.

ΥΓ. 2. Ποστ αφιερωμένο στον Κυριάκο ή κατά κόσμον Κούλη.

Βρυκόλακας

"Πες μου τι στέκεσαι Θανάση, ορθός,
  βουβός σα λείψανο, στα μάτια μπρος;
  Γιατί Θανάση μου, βγαίνεις το βράδυ;
  Ύπνος για σένανε δεν είν' στον 'Αδη;

   Τώρα περάσανε χρόνοι πολλοί...
  Βαθιά σε ρίξανε μέσα στη γη...
  Φεύγα, σπλαχνίσου με. Θα κοιμηθώ.
  'Ασε με ήσυχη ν' αναπαυθώ.

   Στάσου μακρύτερα... Γιατί με σκιάζεις;
  Θανάση τί έκαμα και με τρομάζεις;
  Πώς είσαι πράσινος; Μυρίζεις χώμα...
  Πες μου... δεν έλυωσες, Θανάση, ακόμα;

 Απόσπασμα από το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη “Ο Βρυκόλακας”

Η συλλογή είναι αφιερωμένη σε όσους 

έχουν πιστέψει στην Αιώνια Αγάπη και ιδιαίτερα

στον Bella Lugosi (1882-1956) R.I.P.
με εξαίρετη συμπάθεια...

Wadge - Total Volcano Exploding

     5ος δίσκος για τους Wadge, project του Jay Randall (Agoraphobic Nosebleed). Όσοι έχετε ακούσει κάποιον παλαιότερο δίσκο τους, με κλειστά μάτια επενδήστε. Για τους τυχερούς/άτυχους που αγνοούν τους Wadge, περιμένετε πειραματικό grindcore. Λέγοντας πειραματικό, εννοώ κλασικό grindcore με προσμίξεις από κλασσικό heavy metal, noise, thrash μέχρι και surf. Άλλωστε πολλοί είναι αυτοί που τους χαρακτηρίζουν surfgrinders! Growling και screaming, άφθονα blastbeats και εξαιρετικό riffing! Όλα αυτά σε 19 λεπτά χάους!

     Συγκριτικά με τις παλαιότερες δουλειές τους, αυτό που καταλαβαίνει με την πρώτη κάποιος, είναι η καλύτερη παραγωγή. Μαντεύω οτι επίτηδες η παραγωγή τους παλιότερα ήταν τόσο 'χάλια' και ενοχλητική, αλλά αυτή τη φορά με τη βοήθεια του Scott Hull (Agoraphobic Nosebleed), η παραγωγή απλά σπέρνει και δίνει μόνο ωθηση στο δίσκο.

     Επισκεφτείτε το official site τους εδώ για free download και άλλα καλούδια ή κατεβάστε από εδώ.

GOAT - WORLD MUSIC (2012)

Tracklist:
01 - Diarabi
02 - Goatman
03 - Goathead
04 - Disco Fever
05 - Golden Dawn
06 - Let It Bleed
07 - Run To Your Mama
08 - Goatlord
09 - Det som aldrig forandras Diarabi

 









1. Κολληματικό τρίπ. Δίσκος χωνευτήρι ψυχεδελικών και παραδοσιακών τελετουργικών μουσικών.

2.Ο μεγάλος Fela Kuti του afrobeat, το υπερφάνκ των Funkadelic, ταξιδιάρικα hammond.

3.Η Γερμανική πειραματική σκηνή των σέβεντις του krautrock και η επίδραση των τεράστιων Can.

4.Oι κιθαριστικές παραμορφώσεις του Hendrix, voodoo wah wah pedals,τελετουργικά κρουστά  και παγανιστικά ουρλιαχτά.

5.Η καλύτερη ιστορία/βιογραφικό υποστήριξης του δίσκου (για να δημιουργήσουμε και λίγο hype):
  " Oι Goat είναι μια κολλεκτίβα οι οποίοι κατάγονται από ένα μικρό και πολύ απομακρυσμένο χωριό που ονομάζεται Korpolombolo, στη βαθύτερη και σκοτεινότερη Σουηδία. Ο θρύλος λέει ότι για αιώνες, οι κάτοικοι του χωριού Korpolombolo ήταν αφιερωμένοι στη λατρεία και πρακτικές βουντού. Αυτή τη παράξενη και φαινομενικά απίθανη δραστηριότητα, προφανώς εισήγαγαν στην περιοχή μετά από ένα ταξίδι μια μάγισσα και μιας χούφτας  μαθητών της οδηγήθηκαν στο Korpolombolo ακολουθώντας ένα κείμενο που κρύβει μέσα του τα πιο ιερά βουντού ξόρκια της αρχαίας γραφής. Ο λόγος που τους οδήγησε εκεί είναι άγνωστος, αλλά η επιρροή του βουντού πήρε γρήγορα διαστάσεις και επικράτησε σε όλο το χωριό και έτσι εγκαταστάθηκαν εκεί, ασκώντας την τέχνη τους απαρατήρητοι και ανενόχλητοι για αρκετούς αιώνες. Αυτό ήταν μέχρι που ήρθαν οι χριστιανοί, ανακαλύφθηκαν από την Εκκλησία και κάηκαν από τους σταυροφόρους, οι επιζώντες βρίζουν και καταριούνται το χωριό πάνω από τους ώμους τους, καθώς τράπηκαν σε φυγή. Την σήμερον ημέρα, το πλέον γραφικό χωριό της Korpolombolo εξακολουθεί να είναι στοιχειωμένο από αυτήν την βουντού κατάρα. Η δύναμη της κατάρας μπορεί να γίνει αισθητή σε όλα τα grooves και ρυθμών των Goat."
  "Πολλές φήμες περικυκλώνουν την μπάντα, μερικοί λένε ότι είναι παράνομοι μετανάστες δημιουργώντας μουσική, ενώ κρύβονται από την αστυνομία. Άλλοι μιλούν για την αρχαία παράδοση βουντού στη βόρεια Σουηδία."

6. Det som aldrig forandras Diarabi... το ψυχεδελικότερο κομμάτι που μ΄έχει κολλήσει το τελευταίο μήνα...

"γεμίσαμε τραγιά"

Γαμιούνται οι ΣΤΑΡ!!!

"Ρε παιδιά, δε γίνεται να συνεχίσουμε έτσι, έχει στραβώσ' το μικρόφωνο, μην ανεβαίνετε όλοι πάνω."
 Έτσι ακριβώς ήταν το χθεσινό live στην Νομική (Θεσσαλονίκη) των Ζώα Προς Εξαφάνιση (Βανδαλούπ), με όποιες εικόνες μπορεί να δημιουργούνται στο μυαλό όσων τους έχουν δεί live (και μη). Πυρσοί, ότι νά ναι ήχος, άφθονες μπύρες και οτιδήποτε άλλες παρεκτροπές και εορταστικές "εκπλήξεις". 
 Ακολουθεί live ηχογράφηση του '95 κάπου στην Θεσσαλονίκη και  live video στο στέκι στην Ιατρική το '98 μαζί με Καταδίκη και Κοινωνική Αποσύνθεση.

LIVE Βανδαλούπ 1995

 

Altar Of Oblivion - Grand Gesture Of Defiance

     Οι Altar Of Oblivion προέρχονται από τη Δανία και έχουν ως σκοπό να ταράξουν λίγο τα ''κοιμισμένα'' νερά του epic/doom. Έχοντας κυκλοφορήσει ένα 30λεπτο 'Ep (Salvation) τον γενάρη που μας πέρασε, με ξάφνιασαν κυκλοφορώντας σχετικά γρήγορα και το 2ο full album τους λίγους μήνες μετά.

     Οι φόβοι μου για προχειροδουλειά, γρήγορα σβήστηκαν και η μόνη μου 'ένσταση' είναι η μικρή διάρκεια του δίσκου (35 ολόκληρα λεπτά). Όπως και στο 'Ep (δεν έχω αξιωθεί ακόμα να ακούσω το ντεμπούτο τους), έτσι και εδώ τα κομμάτια βασίζονται στην ιδιαίτερη φωνή του Mik Mentor και στα επικά riffs. Όλα τα κομμάτια ξεπερνούν τα 6 λεπτά (εκτός από το instrumental) και στιχουργικά περιγράφουν τα αρνητικά συναισθήματα ενός στρατιώτη του β' παγκοσμίου πολέμου, σε βαθμό εθιστικό μπορώ να πω. 

     Μουσικά, η μπάντα δίνει βάρος στις κιθάρες αρκετά, δημιουργώντας έτσι αρκετά μελωδικά και επικά riffs, τα οποία θα αφήσουν ελάχιστους ακροατές ασυγκίνητους. Οι συγκρίσεις με τους Candlemass, Memento Mori, Solitude Aeturnus είναι αναπόφευκτες, χωρίς όμως να τρομάζουν τη μπάντα, μιας και έχουν καταφέρει ήδη στο 2ο τους δίσκο να αποκτήσουν τη δική τους ταυτότητα. Οι οπαδοί των προαναφερθέντων group, θα τους αγαπήσουν, μιας και ο δίσκος κυλά απίστευτα εθιστικά και το repeat μάλλον επιβάλλεται. 

     Τον δίσκο τον βρίσκουμε εδώ ή εδώ!

Αντράλα / Dizzyness (Irrational Boy / Alex SPLIT 2012)

 Αντράλα σημαίνει ζαλάδα, χάνω την γή κάτω απ'τα πόδια μου και γενικά την έχω ακούσει "στερεοφωνικά" λόγω βιολογικής παύλα οργανικής ανακατωσούρας. 

 Σε αυτήν την συλλογή υπάρχουν κομμάτια που τα ακούγαμε στο μεταίχμιο της εφηβείας μας (σαν παρέα), περνώντας στην ενηλικίωση. Κάποια απο αυτά ήταν το έναυσμα για να ανακαλύψουμε και τα υπόλοιπα της συλλογής σε βάθος χρόνου και αιτίας. 

 Ο λόγος ύπαρξης αυτής της συλλογής είναι να συνυπάρξει ο ύστατος αυτισμός στην πιο γρήγορη και αργή του μορφή και επίσης γιατί γουστάρουμε με τον Alex όταν φτιάχνουμε συλλογές.

 Καλή διασκέδαση!

part I

part II