ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΡΚΤΟΥΡΟ

         Οι γονείς μου, για παραπάνω από 25 χρόνια έκαναν εμπόριο επίπλων. Ουσιαστικά είχαν ένα φορτηγό (ΜΑΝ) και αγόραζαν τα έπιπλα από βιοτεχνίες και τα πωλούσαν σε εκθέσεις σε όλη την Ελλάδα. Εξαιτίας αυτού του επαγγέλματος τα καλοκαίρια του γυμνασίου και του λυκείου τα πέρασα βλέποντας / γνωρίζοντας / θαυμάζοντας την Ελλάδα και όλες τις πόλεις της.
         Θυμάμαι αυτή την ηλικία σαν την περίοδο που καταλάβαινα ότι ζω σε μια χώρα / κόσμο που δεν θα είναι καλές οι συνθήκες...πως οι άνθρωποι δεν έχουν ιδιαίτερες ηθικές αρχές, πως δεν έχουν αίσθημα δικαίου, παιδεία για να έχουν σωστές σχέσεις με το γείτονα, συμπολίτη άγνωστο. Ότι δηλαδή δε θα περάσουμε και ρόδινα αφού δεν παίζει αγάπη στις καρδιές γύρω μας. Ήταν μια αρκετά δύσκολη συνειδητοποίηση. Έπρεπε να βρω "συμμάχους" για να με ντοπάρω, να με ανεβάσω συναισθηματικά. Ένα καταφύγιο όπου θα νιώθω ότι όλα βαίνουν καλώς. Εδώ έρχεται ο ρόλος της μουσικής και συγκεκριμένα της metal / black metal μουσικής. Ανάμεσα στα συγκροτήματα που με βοήθησαν πιο πολύ ήταν και οι δικοί μας Rotting Christ. Ειχα λοιπόν ένα γουολκμαν μαζί μου σε όλα αυτά τα ταξίδια και άκουγα heavy metal κασέτες.
          Καταλάβαινα πάντα ότι το όνομα τους ήταν ένα κοινωνικό σχόλιο, ότι δηλαδή δεν γουστάρουμε κακία, πονηριά, εκμετάλλευση, προδοσία και γενικώς ξεφτίλα. Ίσα ίσα που γουστάρουμε αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη και για αυτό το λόγο προσπαθούμε να δείξουμε ότι ΕΛΕΟΣ με την υποκριτική τακτική "μια χαρά κλέβω εξευτελίζω σκοτώνω το συνάνθρωπο και μετά πάω και ανάβω το κεράκι μου" σαν σωστός και ευυπόληπτος πολίτης. Κάπως έτσι έβλεπα και βλέπω ακόμα και όλο το black metal.
         Μια μικρή ιστορική αναδρομή σε αυτό το σημείο θα βάλει και κάποια πράγματα στη θέση τους.
Οι Ελληνικές black metal μπάντες για να κάνουν κάποια πράγματα χρειαζόντουσαν  έξτρα  αρ**δια γιατί σε αυτή τη γαμωχώρα οι γύρω σου άνθρωποι σε τραβάνε πάντα προς τα κάτω αντί να σε σπρώξουν προς τα πάνω...Λεπτομερέστερα  να θυμίσω ότι οι  black metal μπάντες ήταν ακόμα και από τους υπόλοιπους μεταλάδες καραγκιόζηδες, ξεφτίλες, ψώνια, κουλοί και άλλα πολλά όμορφα.Οι R.C. έκανα παγκόσμιες περιοδίες και στην ψαροκώσταινα τρώγανε πόρτα. Kι όμως είδες πως τα φέρνει τελικά η σουζάνα? Ήταν μπάντες όπως η R.C, οι NECROMANTIA, SEPTIC FLESH, NIGHTFALL που έβγαλαν έφθασαν το ελληνικό μέταλ στο εξωτερικό.
         ΈΧΟΥΜΕ ΛΟΙΠΌΝ  μια μπάντα που έχει δουλέψει ΠΟΛΥ που δεν έθαψε άλλες Ελληνικές μπάντες, που δεν καβάλησε το καλάμι και που παίζει ακόμα!!! ΈΤΣΙ συνδυάστηκε για εμένα η μουσικης τους με τον παντα ήλιο καιρό, με το συναισθημα ότι όλα θα πάνε καλά και με την ανακούφιση ότι και άλλοι άνθρωποι βλέπουν την κοινωνία και τον κόσμο όπως και εγώ, και με το γαιδουρινό πείσμα.
          Όλα αυτά τα έγραψα  γιατί δεν μπόρεσα λόγο μπύρας να τα πω στον ίδιο...ίσως και από φόβο μην του τα πρίξω...necromayhem ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!!!

          Post αφιερωμένο στους R.C. και στον κουφ που φέρνοντας τον στο Rising μας έδωσε την ευκαιρία να πιούμε μια μπύρα μαζί του και να καταλάβουμε πόσο δίκιο είχαμε που τους λατρέψαμε.

Reverend Beat Man

.Γεννημένος το 1967.

Όργανα : Μία κιθάρα, ένα kickdrum, ένα hi hat και ένα μικρόφωνο.

Είδος : Blues Trash and Primitive Rock n' Roll

Συνέπειες : He'll make your back crack, your liver quiver and your knees freeze.

Senseless Death - US Hardcore Compilation (1987)

 Πρώτη συλλογή της Nuclear Blast. Αμερικάνικο Hardcore του '87 μπολιασμένο με αρκετό Metal. Γρήγορα κομμάτια, κουλά, με γαμάτες μελωδίες και κλασσικά riffs, που επαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα. Oldshool-άδικο σε βαθμό που με κάνει να συνειδητοποιώ για ποιον λόγο άκουγα πορωμένα Thrash Metal παλιότερα.
 Το καλό μ'αυτήν την συλλογή είναι ότι περιέχει μπάντες που δεν έγιναν γνωστές (αν εξαιρέσεις τους Impulse Manslaughter) στο ευρύτερο κοινό, συμπεριλαμβάνοντας και εμού.
 Ότι πρέπει για άραγμα με φίλους και μπύρες.

Τα Χαστουκόψαρα

Καθόμασταν. Βράχος. Τσιγαράκι. Θέα. Το μηχανικό γουργούρισμα δυνάμωνε και κάποια στιγμή απο τη γωνία εμφανίστηκε ένα τρακτέρ. Ο οδηγός του, ένας μοναχός, γύρω στα σαράντα, βαρύς, μόρτης, χωρίς ράσο, με λυμένη κοτσίδα και τσιγάρο στο στόμα, δεν ήταν το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα ασκητή. Ο άγιος Ονούφριος δεν εννοούσε αυτόν. Μπήκε σ'ένα χωράφι με το τρακτέρ. Σηκωθήκαμε. Έσβησα τσιγάρο. Περπατήσαμε. Το τρακτέρ είχε σταματήσει. Το τσιγάρο του όχι. 

 "Για την μονή Υ καλά πάμε?" ρώτησε ο Σωτήρης.

"Ναι", είπε ο τύπος και δεν είχε να προσθέσει ούτε λέξη παραπάνω.

"Ευχαριστούμε", είπε ο Σωτήρης.

"Το Θεό", είπε αυτός.

"Τι καλλιεργείτε?" ρώτησακι εγώ για να μπω στην παρέα.

"Πούτσες", μου είπε και αυτό δεν ήταν καθόλου καλός οιωνός.

 Λένος Χρηστίδης, 1997

Ζemial - Sleeping Under Tartarus EP (1992)

Σε μία εποχή που το μπλακμέταλ ήταν ακόμη underground υπόθεση και ο κόσμος που το παρακολουθούσε δεν άκουγε αποκλειστικά μπάντες απο Νορβηγία μεριά, η παγκόσμια κοινότητα του είδους υποστήριζε μπάντες απο Ελλάδα, Ιταλία, Τσεχία, Αμερική, Βέλγιο, Σουηδία αλλα και Νορβηγία φυσικά. Μπάντες που είχαν προσωπικό και ομπσκιούρ ήχο και δεν θύμιζε καμία η άλλη μεταξύ τους.

Μιλάμε για εποχή Π.Γ.Γ.Ν (προ γνωστών γεγονότων Νορβηγίας), γεγονότα που έστρεψαν τα φώτα της δημοσιότητας στην χώρα του Βορρά, μετατρεποντας την σε Μέκκα του είδους, δημιουργώντας και το γνωστό πλέον ήχο ορόσημο του μπλακμέταλ.

Π.Γ.Γ.Ν λοιπόν κυκλοφόρησε και το γνωστό δίδυμο των Zemial τούτο το εφτάρι που τους μετέτρεψε σε τεράστια υπολογίσιμη δύναμη στο παγκόσμιο underground των αρχών του '90.

Eδώ συναντάμε Μπαθορικό και πρωτόγονο μπλακμέταλ με την γνωστή σφραγίδα του Ελληνικού ήχου της εποχής και πέρα απο το οτι το '92 κυκλοφόρησε και το A Blaze In The Northern Sky αλλάζοντας την ιστορία της σκηνής, oι Zemial επηρεασμένοι απο το Passage To Arcturo (του '91 παρακαλώ) έδιναν την δική τους απάντηση στο παγκόσμιο underground για το πως έπρεπε να ακούγεται το μπλακμεταλ.

Μελωδικό, τραχύ, μυστικιστικό, ομπσκιούρ και Μπαθορικό.

1992