Top Albums Of 2013 (monotheist)

Λίστες παντού! Και τι έβαλες στη λίστα σου, και ποιός έβαλε τι, και συζητήσεις και κόντρα συζητήσεις και τσουρέκια με τις λίστες. Οι λίστες είναι το φετίχ του metal nerd. Τέλος. Εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου ως τέτοιο αλλά μια μικρή nerd-ιαση όλοι την κουβαλάμε. Η λίστα μου φτιάχτικε σε 10 λεπτά με γνώμονα το πλήθος των ακροάσεων, όχι την ποιότητα των άλμπουμ και όχι με τυχαία σειρά. Α! και είναι αυστηρά υποκειμενική γιατί (σχεδόν) με έπεισε ο φίλος Κότσιφας στις γιορτές για την αξία της υποκειμενικότητας.
Στο 21 πάντως, αν υπήρχε, θα έβαζα το τελευταίο Νightfall...  NOT! :D

1. Oranssi Pazuzu - Valonielu
2. Cultes Des Ghoules - Henbane
3. Altar Of Plagues - Teethed Glory and Injury
4. Agnes Vein - Soulship
5. The Ruins of Beverast - Blood Vaults:...
6. Clandestine Blaze - Harmony of Struggle
7. Magic Circle - Magic Circle
8. Bolzer - Aura
9. Procession - To Reap Heavens Apart
10. Darkthrone - The Underground Resistance
11. Carcass - Surgical Steel
12. Satan - Life Sentence
13. Age of Taurus - Desperate Souls of Tortured Times
14. Thou Art Lord - The Regal Pulse of Lucifer
15. Mael Mordha - Damned When Dead
16. Arckanum - Fenris Kindir
17. Voivod - Target Earth
18. Portal - Vexovoid
19. Uncle Acid - Mind Control
20. Jex Thoth - Blood Moon Rise

Mael Mórdha - Damned When Dead

Εν όψη των live των θεών Primordial (που σκίζουμε φανέλες και λερώνουμε σώβρακα εμείς εδώ στο IA) έσκασε και ο δίσκος των επίσης Ιρλανδών Μael Mordha που τους υποστηρίζουν σ'αυτές τις εμφανίσεις. Eγώ προσωπικά με το σύγχρονο μεταλλικό φολκ δεν τα πάω και τόσο καλά. Kαι εξηγούμαι. Ψευτοβάρβαρο μέτσαλ με τουριστικές φολκλόρ αναζητήσεις και πλαστικό ήχο τελειωμένου power metal δεν βάζω στα αυτιά μου. Είναι κιτς με την κακή έννοια. Σίγουρα μέσα σ'αυτόν τον πανικό χάνω αξιόλογες μπάντες και κυκλοφορίες, αλλά θα ζήσω κι έτσι. Από την άλλη ο φίλος μας ο giak ρουφάει με όρεξη όλη αυτή τη σαβούρα, την μελετάει(!) και μπορεί πραγματικά να σου προτείνει μερικές κυκλοφορίες του είδους που ξεχωρίζουν ή ταιριάζουν στα γούστα σου. Αυτός είναι φίλος!

Η συγκεκριμένη κυκλοφορία ήρθε να μου θυμίσει το προηγούμενο live των Primordial με τους Mael Mordha το 2006(?) στη Θεσσαλονίκη που παρακολούθησα παρέα με τον ιδρωμένο σε σημείο βρασμού giak. Μου το θύμισε ο ίδιος στην τελευταία συνάντησή μας με την προτροπή να ανέβω Θεσσαλονίκη για το live ώστε  να ξαναζήσουμε παρόμοιες επικές στιγμές με το '06. Εγώ περισσότερο από τους Mael Mordha βέβαια θυμόμουν τη διασκευή των (επίσης υποστηρικτών) Αgnes Vein στο Εquimanthorn των Βathory. Μου πρότεινε όμως να ακούσω το καινούργιο τους άλμπουμ όπως και ευτυχώς έκανα. Και αποδείχθηκε ένα πολύ ευχάριστο άκουσμα για μένα!

Κλασσικό επικό heavy/doom χωρίς φανφάρες με ένα κέλτικο παγανο-σκοτεινό συναίσθημα που βρίθει σε Primordial αναφορές… Καπου εδώ πρέπει να πούμε και για την ιδιόρρυθμη σχέση αυτών των δυο γκρουπ. Οι Μael Mordha εκτός από ομοεθνείς με τους Primordial και προφανώς φίλοι είναι και μια μπάντα πολύ επηρεασμένη από αυτούς με αποτέλεσμα να βρίσκονται στη σκιά τους εδώ και χρόνια. Αυτή η σύνδεσή τους με τους έταιρους και πολύ πιο δημοφιλείς συμπατριώτες τους έδωσε σίγουρα μια ώθηση στην αρχή της καριέρας τους αλλά αργότερα και σίγουρα σήμερα μπορεί να αποδειχθεί κάλλιστα και εμπόδιο. Γι'αυτό και θεωρώ αυτή την πρόσφατη κυκλοφορία τους και αρκετά κρίσιμη. Οι επιρροές των Primordial είναι κι εδώ παρούσες αλλά συνθετικά και ηχητικά το άλμπουμ είναι τόσο καλοδουλεμένο και φρέσκο που τις αγνοείς ή τις απολαμβάνεις. Αυτό είναι και το ζουμί της υπόθεσης. Αν συνεχίσουν με τόση όρεξη και έμπνευση στις επόμενες κυκλοφορίες τους το φάντασμα των Primordial θα εξαφανιστεί πάνω από τα κεφάλια τους. Και η δόξα θα είναι όλη δική τους. (Σημειωτέον οτι πρόσφατα υπεγράψαν στην Candlelight.)

Στα θετικά τώρα του δίσκου να αναφέρουμε την βελτιωμένη σε σχέση με το παρελθόν παραγωγή και τα εκφραστικότατα και πορωτικά φωνητικά που κλέβουν την παράσταση. Απλό, κολληματικό επικό low profile heavy metal με Ιρλανδική ψυχή. 

Αναμένεται ΜΕΓΑΛΟ live.

YΓ: Aξιοσημείωτο το artwork του εξωφύλλου, δημιουργία Έλληνα εικονογράφου ονόματι Vasilis Zikos.

Χρώμα από το διάστημα

Νομίζατε οτι το Irrational Anthems πέθανε ε; Αμ δε! 

Προσωπικά εγώ αποφάσισα να επιστρέψω στην δράση. Θα αποφεύγω τα μακροσκελή post αφού ο χρόνος μου έχει μπει στη μέγγενη αλλά θα είμαι ενεργός.
Ο κύριος λόγος της επιστροφής μου στα post δεν είναι άλλος από την κυκλοφορία του Δίσκου της χρονιάς απο τους φιλανδούς Oranssi Pazuzu. Δεν μπορούσα να αντέξω τόση χαρά και τόσο ενθουσιασμό και να μη το μοιραστώ με κάποιους. Αυτούς τους όσους. Και επειδή έχω βαρεθεί τα ανώδυνα 7αρια και τα 8αρια των περιοδικών θα πώ οτι αυτός ο δίσκος είναι ενα 10άρι σαν τον παλιό καλό καιρό. Γιατί; Γιατί πολύ απλά πετυχαίνει ρισκάρoντας χοντρά. Το ρίσκο είναι το μαγείρεμα ΤΟΣΟ ανομοιογενών επιρροών και η επιτυχία είναι το αρμονικά ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Ένα χάος που δουλεύει. Ένα κιτς τσίρκο με προσωπικότητα και στυλ. Ένα αληθινά προοδευτικό μουσικό φως σε ένα σκοτεινό τούνελ υπερπληροφορίας και αναμασίματος.
Παρόμοιο πράγμα έχω νιώσει μόνο με το Jilemnický Okultista των θεών Μaster's Ηammer. Τόσο αλλόκοτη ατμόσφαιρα (ίσως λιγότερο θεατρική) και καλοκουρδισμένο πανηγύρι επιρροών δεν έχω ξαναπετύχει. Και όλα αυτά με μια σαφώς πιο προσιτή συνθετικά προσέγγιση σε σχέση με τα προηγούμενα δαιδαλώδη άλμπουμ τους. Με λίγα λόγια ωρίμασαν στα επίπεδα που έπρεπε και κρατήσαν μόνο την τρέλα για πρωτοπορία και πειραματισμό. Ως γνωστόν αν έχεις συνθέσεις δε θες στολίδια. Και πραγματικά σ' αυτό το άλμπουμ λειτουργούν όλα τόσο καλά που δεν σου αποσπά την προσοχή τίποτα. Υπάρχει αυτή η ισορροπία σε όλα που όταν είσαι άσχετος με μουσικολογικές αναλύσεις απλά την απολαμβάνεις, ενώ όταν είσαι ψείρας αντιλαμβάνεσαι και πόση τέχνη χρειάζεται να την πετύχεις.
Χονδρικά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα αριστούργημα χαμηλών τόνων που μπορώ να το χαρακτηρίσω απλοϊκά ως psychedelic prog space black metal, αλλά ποιός νοιάζεται;
Κλείστε φώτα, μπείτε κάτω από κουβέρτες, μασήστε φύλλα δάφνης κάντε ότι σας γουστάρει αλλά ακούστε αυτόν το δίσκο.
Όταν φτάσετε στο 15λεπτο τελευταίο κομμάτι μπορούμε όλοι μαζί να χύσουμε... δάκρυα χαράς για το μεγαλείο του black metal που ποτέ δεν πέθανε.

AGNES VEIN interview

Οι διαβόητοι Θεσσαλονικείς doom sludge epic blacksters κυκλοφόρησαν ολόφρεσκο άλμπουμ που σκοτώνει και εμείς αρπάζουμε την ευκαιρία σαν φίλοι και φανς να αυτοτσιμπουκωθούμε λιγάκι που λέει κι ο Φοίβος...

Το ολοκαίνουργιο άλμπουμ σας "Soulship" μόλις κυκλοφόρησε... Δώσε μας μερικές τεχνικές πληροφορίες καθώς και τις διαφορές στην όλη διαδικασία σε σχέση με το προηγούμενο άλμπουμ.
Στο “Soulship” δουλέψαμε με τον Μάνο απ’τους Universe 217, και τον Βαγγέλη Μόσχο ως τεχνικό ήχου, οι οποίοι ανέβηκαν από Αθήνα με εξοπλισμό για ηχογράφηση και ακολούθως στήσαμε και γράψαμε στον rehearsal χώρο μας στη Θεσσαλονίκη. Στο “Duality” είχαμε δουλέψει με τον Γιώργο Μπρίγκο στα Rocksound και Mix studios, επομένως τα πράγματα ήταν πολύ πιο εκ του ασφαλούς από άποψη συνθηκών. Αλλά στην περίπτωση του “Soulship” κερδίσαμε από την προσωπική δουλειά, κάτι που νομίζω ότι αποτυπώνεται απ’το artwork το οποίο επιμελήθηκε το 3 Blind Mice creative, που αποτελείται από φίλους των οποίων η πολύτιμη βοήθεια ήταν απραίτητη για την ολοκλήρωση της δουλειάς, αλλά και στην μουσική.

Στιχουργικά αλλά και γενικά σαν concept και ατμόσφαιρα που κινείστε αυτή τη φορά; Έχει αλλάξει κάτι σε σχέση με το παρελθόν;
Ε, ναι η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν ασχολούμαστε τόσο με μυθολογία ή ηρωική φαντασία αλλά με πιο φιλοσοφικά και μεταφυσικά θέματα. Βέβαια υπάρχει και το “March of the Netherwold” που τηρεί την παράδοση των μυθικών θεμάτων. Όχι κάτι τρομερά ψαγμένο σ’αυτήν την περίπτωση, ένας undead στρατός με προφανείς διαθέσεις...

Συνθετικά τώρα. Προσωπικά θεωρώ οτι το καινούργιο σας πόνημα υπερέχει σ'αυτον τον τομέα (έναντι του προηγούμενου). Και παράλληλα δεν χάνει τον ήχο-ταυτότητα του γκρουπ. Πόσο δύσκολο είναι να κρατήσετε τον "ήχο σας" και να προοδεύσετε συνθετικά-εκφραστικά στο μέλλον; Το βλέπετε σαν ένα είδος παγίδας-λούπας;
Χμμμμ πολύ καλή ερώτηση φίλε Νίκο, άκου να δεις πως έχει. Κατ’αρχήν δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να αποδώσουμε τον ήχο που ακριβώς θέλουμε όσον αφορά τις ηχογραφήσεις. Έχουμε έρθει βέβαια πολύ πιο κοντά με το “Soulship” αλλά υπάρχει δρόμος ακόμα. Το καλό είναι πως ό,τι καταφέραμε το καταφέραμε από μόνοι μας, επομένως έχουμε και μια πρώτη εικόνα του τι πρέπει να γίνει από δω και πέρα. Όσον αφορά το θέμα λούπα, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο για να ανησυχήσουμε για κάτι τετοιο, γιατί υπάρχει πολύς χώρος για εξέλιξη στον συνθετικό τομέα. Επίσης θεωρώ τον ήχο μας ευρύτερα βρώμικο Rock κάτι που επιτρέπει να πειραματιστείς πιο άνετα από έναν αμιγώς metal ήχο. Και όσον αφορά την σύνθεση, κοιτώντας το πιο σφαιρικά το θέμα μουσική, όπως σε όλες τις τέχνες υπάρχει τεχνικό επίπεδο που έρχεται με την εμπειρία και τη δουλειά, επομένως έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε ακόμα.

Το εξώφυλλο του Soulship τι απεικονίζει; Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από την επιλογή της συγκεκριμένης εικόνας;
Το εξώφυλλο είναι ουσιαστικά ένα ζωόμορφο κομμάτι ξύλου που βρήκαν φίλοι στα σκουπίδια, φωτογραφημένο έτσι ώστε η μορφή να σχηματίζεται πιο έντονα. Η σχέση του με το θέμα του δίσκου έχει να κάνει με την σχέση ύλης - ψυχής, και την μεταβολή και των δύο με τον χρόνο. Σίγουρα θέλαμε κάτι πιο αόριστο στην περίπτωση αυτού του δίσκου γιατί αυτή είναι και η φύση του θέματος του οποίου διαχειριζόμαστε.

Μπορεί να μπερδέψει μερικούς το οτι στο βινύλιο σας υπάρχει το σήμα της Venerate Industries Records ενώ το άλμπουμ αναφέρεται σαν "Self-released/independent". Ποιά είναι η ιστορία πίσω από αυτό το παράδοξο;
Η Venerate μας βοήθησε με διαδικαστικά θέματα πιο πολύ, αλλά ουσιαστικά εμείς τα πληρώσαμε όλα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μας υποχρέωσε κανείς να βάλουμε το λόγγο της Venerate, η σχέση μας με την εν λόγω εταιρία ήταν πάντα άψογη, και δεδομένου ότι και αυτή είναι παροπλισμένη, συνεργαστήκαμε σε μια πιο φιλική βάση δεδομένης της σχέσης εμπιστοσύνης που προέκυψε από την προηγηθήσα συνεργασία στο “Duality”.

Και αφού μιλάμε για λεφτά και εμπόριο θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σας για τη σημερινή (internet-οκρατούμενη) κατάσταση της μουσικής βιομηχανίας αλλά και του underground. Ποιά τα θετικά και ποιά τα τυχόν αρνητικά που έχουν δημιουργηθεί κατά τη γνώμη σας;
Νομίζω ότι είναι -σε εμένα τουλάχιστον- ξεκάθαρο το πράγμα. Το internet ωφελεί το underground όσον αφορά την ταχύτητα με την οποία μαθαίνονται τα νέα, στις πωλήσεις και γενικότερα στην όλη λειτουργία του πράγματος. Δεδομένου βέβαια ότι όταν λέμε πωλήσεις μιλάμε για μικρούς αριθμούς, πολλές φορές γίνονται ανταλαγές και γενικότερα στα πλαίσια της υποστήριξης για την όλη φάση. Αν χάνει κάτι το underground από αυτήν την ταχύτητα είναι ο ρομαντισμός της χειρόγραφης αλληλογραφίας κάτι που προσωπικά μου φαίνεται ψιλοαστείο. Αυτοί που πραγματικά χάσαν λόγω internet είναι οι μεγάλες εταιρίες, λόγω downloading που ενώ στην περίπτωση του underground είναι διαφήμιση στην περίπτωση των μεγαλοεταιριών είναι σημαντική ζημιά. Φακ γιέαχ δηλαδή. Εταιρίες που στην τελική είναι υπεύθυνες για άπειρα σκουπίδια που φάγαμε ανά τις δεκαετίες, και για κακομεταχείριση συγκροτημάτων.

Δεδομένης της ηλικίας και της οικογενειακής κατάστασης του καθενός σας, θα παρατούσατε τις καθημερινές δουλειές σας για να ακολουθήσετε την καριέρα του επαγγελματία μουσικού;
Η αλήθεια είναι ότι στην περίπτωση μας οι 2 απ’τους 3 είναι άνεργοι επομένως δεν έχουμε και πολλά να χάσουμε σ’αυτόν τον τομέα. Επομένως αν παρουσιαζόντουσαν οι ευκαιρίες θα κάναμε ότι καλύτερο για να ανταπεξέλθουμε.

Οι σαρωτικές ζωντανές εμφανίσεις σας δείχνουν οτι τα live δεν είναι για σας κάτι που αφήνετε στην τύχη. Πόσο σημαντική είναι η ζωντανή απόδοση της μουσικής σας και πόσο "δύσκολο" το είδος που παίζετε να μεταδoθεί ζωντανά;
Δύσκολο δεν είναι διότι δεν το επιτρέψαμε εμείς να γίνει. Φροντίσαμε δηλαδή η ενορχήστρωση να μην υπερβαίνει καποια όρια ώστε να μπορεί να αποδωθεί όσο το δυνατόν καλύτερα η μουσική, απ’τα υπάρχοντα όργανα. Αυτό γιατί θέλουμε να είμαστε πρώτιστα μια live μπάντα και όχι κατά φαντασίαν heavymetalers με πλαστικά κουτάκια. Η μουσική εκτός από τέχνη είναι και μέσο επικοινωνίας και επικοινωνία δεν μπορεί να επιτευχθεί αν ο λόγος δεν είναι ξεκάθαρος και δυνατός.

Σε ένα από τα πρόσφατα live που support-άρατε τους Βρετανούς Conan υπήρξε έντονη συζήτηση για το ποιός θα έπρεπε τελικά να παίζει support σε ποιόν. Αν και γνωριζόμαστε και προσωπικά και ξέρω οτι η Ελληνική κλάψα δεν σας πάει, παρ'όλα αυτά δεν βλέπετε μια "αδικία" σε τέτοιες ή αντίστοιχες περιπτώσεις; Στο Roadburn festival ας πούμε τι πρέπει να κάνει κάποιος για να εμφανιστεί;
Τα πράγματα είναι και εδώ απλά νομίζω. Για τον άλφα ή βήτα λόγο οι Conan είναι πιο δικτυωμένη μπάντα, πιο γνωστή πιο προβεβλημένη. Φυσικά και μας τιμάει αυτή η άποψη που ακούστηκε αλλά δεν νιώθουμε αδικημένοι γιατί δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Όταν και αν καταφέρουμε να’χουμε την απήχηση που έχουν οι Conan στο εξωτερικό και παίζουμε επί ίσοις όροις, συζητάμε για αδικίες, αλλά και αυτοί υποθέτω πως εργάστηκαν για να το αποκτήσουν αυτό, δεν τους πήρε κανείς απ’το χέρι ενώ ήταν στην ανυπαρξία και έβαλε τους καημένους τους Agnes Vein support. Παρ’όλα αυτά αυτό το live για μας ήταν απ’τα πιο επιτυχημένα γιατί ο κόσμος ήρθε να ακούσει τέτοιου είδους μουσική και δεν χασμουριόταν απ’το δεύτερο λεπτό της συναυλίας. Χαρακτηριστικά είχαμε παίξει κάποτε στα πανεπιστήμια στη Θεσσαλονίκη και ως φυσικό επακόλουθο ήταν και η παρουσία πανκοθρασάδων στη φάση. Ε, σε κάποια φάση κάποιος απ’αυτούς φώναζε «σταυρώστε με!» και με το δίκιο του ο άνθρωπος...

Για την Ελληνική metal σκηνή ποιά είναι η γνώμη σας; Όντας μέλη της σκηνής αρκετά χρόνια και με διαφορετικά συγκροτήματα πως νιώθετε απέναντι στα υπόλοιπα γκρουπ της σκηνής; Είναι πραγματική όλη αυτή η αλληλεγγύη που προβάλλεται ή υπάρχουν ακόμα "κλίκες", "ντίβες", πισωμαχαιρώματα και λοιπά χαριτωμένα;
Να σου πω την αλήθεια επειδή μέχρι στιγμής τουλάχιστον κινούμαστε σε έναν κλειστό κύκλο συγκροτημάτων, δεν έχω πλήρη εικόνα του τι γίνεται συνολικά.

Ειδικότερα, στη σκηνή της Θεσσαλονίκης που εδρεύετε πως είναι τα πράγματα; Πώς και έχετε στενότερες σχέσεις με γκρουπ της Αθήνας (Tardive Dyskinesia, Universe 217 κλπ.); Είναι λόγω ήχου, φιλίας, νοοτροπίας ή απλά έτυχε;
Ακριβώς σε αυτό θα κατέληγα όσον αφορά τον «κλειστό κύκλο», ο οποίος προέκυψε λόγο νοοτροποίας κατά βάση, γι’αυτό και τους συγκεκριμένους ανθρώπους τους θεωρούμε και φίλους. Έχουμε συνεργαστεί σε πολλές περιπτώσεις, και έχουμε περάσει σε live θεικά, σε ακόμα περισσότερες. Μακάρι να μπορέσουμε να περιοδεύσουμε στας Ευρώπας μαζί στο μέλλον.

Η έκδοση του καινούργιου δίσκου σας επίσημα μόνο σε βινύλιο και download format ήταν από επιλογή ή λόγω της τάσης της εποχής που ξαναβγάζει το βινύλιο στην επικαιρότητα; Hχητικά έχει κάποιος να κερδίσει κάτι παραπάνω ακούγοντας το Soulship από το βινύλιο;
Ο δίσκος βγήκε πρωτίστος σε βινύλιο γιατί ήταν κατά βάση προσωπικό μας απωθημένο, μιας και ήταν το πρώτο βινύλιό μας, αλλά όπως προέκυψε το πράγμα σ' αυτό το format ήταν και η καλύτερη επιλογή όσον αφορά την αισθητική του ήχου. Πιστεύω δηλαδή ότι, και βασισμένος στα δικά μας αυτιά, αυτή είναι η άποψη που θέλουμε να δημιουργεί η μουσική μας. Πιο βρώμικη, άποψη που ορίζει τον πραγματικά Rock-Metal ήχο, κάνοντας τον αντιδραστικό και αφυπνιστικά ενοχλητικό, κάτι που μας προσανατολίζει στις ρίζες του ιδιώματος.

Μουσικά πως βλέπετε το μέλλον των Agnes Vein; Ποιά βλέπετε να είναι η κατεύθυνση σας όσον αφορά τα εκφραστικά μέσα (σύνθεση, στυλ, παραγωγή κλπ.); Κατά πόσο σας επηρεάζουν τα εκτός-metal ακουσματά σας;
Βλέποντας και κάνοντας. Προς το παρόν έχουμε 4 καινούργια κομμάτια, και θα συνεχίσουμε να γράφουμε, και τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Θα δούμε πως θα εξελιχθεί το όλο πράγμα. Σίγουρα θα προσπαθήσουμε να το πάμε και πιο πέρα εκτελεστικά, τεχνικά κτλ. χωρίς φυσικά να χάσουμε τη βάση που είναι το Doom και η μονολιθικότητα. Τα εξωσχολικά ακούσματα πάντα έχουν χώρο στην άποψη και την εκπαίδευσή μας, κυρίως, γιατί εκεί έχεις την ευκαιρία να δεις και να παρακολουθήσεις ολοκληρωμένους μουσικούς, γιατί κακά τα ψέματα αγαπημένο το Metal αλλά είναι είδος που ασχολείται περισσότερο με τον ήχο παρά με την μουσική. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε δηλαδή ότι ένας τρίκασος deathmetal drummer είναι πιο μουσικός από ένα jazz drummer γιατί βάση απλών μαθηματικών πράξεων κάτι τέτοιο δεν ισχύει. To ίδιο και για ένα κλασσικό συνθέτη στην ανάλογη περίπτωση, και δεν θέλω ΟΥ. Αυτό βέβαια για μας σημαίνει απλά ότι μαθαίνουμε όση μουσική μπορούμε ακούγοντας και παίζοντας, για να γίνουμε καλύτεροι χεβιμεταλάδες.

Και τώρα να πάμε στις σοβαρές ερωτήσεις… Πότε θα κυκλοφορήσει φόρμα σαν του Ερρίκου με λογότυπο Agnes Vein; Ο κόσμος το ζητάει και θα έχει καλές πωλήσεις πιστεύω…
Αρχικά θα κυκλοφορήσουν στριγκάκια και χαρταετοί, και μετά οι φόρμες!!! Πρώτα τα γυναικόπαιδα...

Επίσης ο κώλος του Φοίβου έχει γίνει σήμα κατατεθέν της μπάντας! Δεν νομίζετε οτι αυτό το θέαμα αντιτείθεται στο σκοτεινό και καταχθόνιο ύφος της μουσικής σας; Μήπως κατα βάθος είστε ροκ εντ ρολ τύποι και μας πουλάτε κουλτούρα;
Ο κώλος του Φοίβου είναι το όνειρο κάθε πικραμένου σεξουαλικά. Και μιας και για ν’ακούσει κάποιος τη μουσική μας πρέπει να’χει πρόβλημα το οποίο επικεντρώνεται συνήθως στην αγαμία, κερνάμε κωλαράκι για να βγει ο άλλος και να πει: «γάμησε η συναυλία», νιώθοντας ότι ήρθε πιο κοντά στην πολυπόθητη οπή.

Για κλείσιμο πείτε μας τα άμεσα πλάνα σας συναυλιακά και ότι άλλο μπορεί να ενδιαφέρει τους φίλους των Agnes Vein.
 Έχουμε και λέμε: “Shamans of Grief” Αν Club, στις 11-5-2013, live στο 8ball club με DreamLongDead και Eternal Fire στις 19-5-2013, Μουσικά Κύμματα Νέα Μάκρη τον Ιούλιο. Γιατί ξαφνικά νιώθω σκυλάς σε πρωινάδικο που παρουσιάζει το πρόγραμμα της σαιζόν? Πέραν τούτων θέλουμε σε διάστημα ενός έτους να κάνουμε κάνα split 7”, και ευελπιστούμε ότι μέχρι το 2015 θα βγει και ο τρίτος δίσκος. Όποιος ενδιαφέρεται να ενισχύσει την μπάντα, μπορεί να τσεκάρει τα καλούδια μας στο bandcamp: http://agnesvein.bandcamp.com/, όποιος ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει μαζί μας μπορεί να το κάνει στις εξής διευθύνσεις: nibagnes@yahoo.gr, fxivos@hotmail.com, και https://www.facebook.com/agnesveinband?ref=hl .

Agnes Vein - Soulship

Καινούργιο κομμάτι των Agnes Vein από το επερχόμενο νέο τους άλμπουμ.

Μπουγάτσα με ογκόλιθο.

Για τους μουσάτους φίλους μας να ενημερώσουμε οτι το ασήκωτο τρίο από την Θεσσαλονίκη ανοίγει την συναυλία των Conan στο Six dogs στις 8 του Δεκέμβρη.

ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ

Να βάλω κι εγώ έναν αφηρημένο-ποιητικό τίτλο σε ποστ να μη με περνάνε για κανένα ξενέρωτο. Όπως είχε "σεξ και βια στον πλανήτη Δία" σε μια άλλη γωνιά της Αθήνας (βλ. Planet Of Zeus στο gagarin) έτσι είχε "σοκ και δέος" στο Αν Club αυτό το σάββατο… Έτσι απλά.

"We are Primordial from the Republic of Ireland!" είπε ο μπαρουτοκαπνισμένος τροβαδούρος και εγένετο ΧΑΟΣ. Δυόμιση ώρες πούτσα, μπάλα και καράτε.

Όταν ρώτησα τον Alan το προηγούμενο βράδυ (που έκτελούσε χρέη dj σε γνωστό αρχιδόκαμπο-μέταλ-μπαρ των εξαρχείων) πόσες ώρες θα διαρκέσει η εμφάνισή τους και μου είπε πάνω απο δυο ώρες το λέρωσα το βρακί μου. Δεν το κρύβω. Αλλά αυτό που έγινε το επόμενο βράδυ ειλικρινά δεν το περίμενα.

Τους έχω ξαναδεί άλλες 3 φορές (μαζί με την απογοητευτική σχεδόν μη-εμφάνιση του '10) και ομολογώ οτι τούτη εδώ ήταν μακράν η πιο αποθεωτική τους εμφάνιση. Αποθεωτική απο πλευράς ανταπόκρισης-προσέλευσης του κοινού αλλά και από πλευράς μπάντας (εορταστικό setlist, επαφή με τον κόσμο). Ίσως με πιάνει το οπαδικό μου αλλά πιστεύω οτι υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση του γκρουπ με το ελληνικό κοινό. Δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι οτι δεν βρίσκεις εύκολα τέτοια ατμόσφαιρα σε live πλέον. Με τους 9 στους 10 παρευρισκόμενους να γκαρίζουν τους στίχους (και τι στίχους!) σε ΚΑΘΕ τραγούδι και να υψώνουν τα χέρια τους σε κάθε βλέμμα του ημίθεου-ημίτρελου ιρλανδού... δεν παίζει. Συναίσθημα, μυσταγωγία, πάθος, δύναμη, έκσταση, ένωση ψυχής μουσικού - ακροατή.

ΑΥΤΟ είναι ένα live αντάξιο της μουσικής των Primordial.

Μιας μουσικής που είναι τόσο true ρε πούστη μου! Τόσο πολεμική και δυνατή που απορείς πως γίνεται να είναι τόσο συγκινητική και εσωτερική μαζί. Πλήρης. ΟΤΙ κοντινότερο δηλαδή στα πρότυπα που έθεσε ένας μακαρίτης ψηλέας Σουηδός πριν 20 χρόνια. Επικό μέταλ, βαρύ, μελαγχολικό, αρχέγονο και διαχρονικό, μερακλήδικο και ψαρωτικό. Αυτό που πασχίζουν κάτι φουκαράδες power μέταλλοι και δεν τους βγαίνει το άτιμο! Δε πα' να βάζουν συμφωνικές και πιάνα και πριμαντόνες να ξελαρυγγιάζονται στις σκάλες και τις οκτάβες. Τέτοιο συναίσθημα ΔΕΝ έχει. Μπορεί να έχει κάποιο άλλο, αλλά σίγουρα τέτοιο δεν έχει.

Σταματάω εδώ και κρατάω καύλα να τα πω μια και καλή σε κάποια μελλοντική κριτική δίσκου των Primordial που θα ταιριάζει και περισσότερο.

Εδώ στα του live τώρα. Εκπλήξεις πολλές στο setlist είχαμε, με 5 κομματάρες από τα "παλιά" (προ τελευταίας τριάδας) και ένα Traitor's Gate που προσωπικά με ισοπέδωσε. Ήχο ψιλομούφα επίσης είχαμε που προσωπικά δεν με επηρέασε και merchandise ΔΕΝ είχαμε γιατί χάθηκαν στο αεροδρόμιο. Όποιος δει υπάλληλο της Lufthansa με μπλουζάκι Primordial να τον ρωτήσει πως λέγεται ο πρώτος δίσκος και αν δεν ξέρει να του το πάρει έτσι νταηλίκι, χαχα. (σύμφωνα με τον Alan οι ιντερνετικές παραγγελίες από Ελλάδα θα έχουν έκπτωση). Τα παράπονα για μεγαλύτερο χώρο (gagarin) που άκουσα δεν τα συμμερίζομαι. Aφενώς γιατί νομίζω ότι η προσέλευση ήταν μαζική λόγω τιμής εισητηρίου (και υποψιάζομαι χαμηλής αμοιβής του γκρουπ λόγω της προηγούμενης μη-εμφάνισης) και αφετέρου γιατί αυτό το γηπεδικό άμεσο feeling του Αν (συν τα 3 ευρώ η βαρελίσια Craft) εμένα μου πάει πιο πολύ για τους Primordial. Γνώμη μου.

Κλείνοντας να κάνω και ένα συγκρατημένο επιγραμματικό σχόλιο γι' αυτή την αγαπημένη μπάντα. Οι Primordial είναι απλά η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ επική metal μπάντα του πλανήτη τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία και Η ΜΟΝΗ που μπορεί και σηκώνει το βαρύ φορτίο της κληρονομιάς των Bathory στις πλάτες της. Τέλος.

ALL HAIL PRIMORDIAL

SETLIST:

No Grave Deep Enough // Autumn's Ablaze // Lain With the Wolf // Gallows Hymn // Journey's End // Bloodied Yet Unbowed // The Soul Must Sleep // As Rome Burns // Traitors Gate // The Mouth of Judas // God's Old Snake // The Coffin Ships // Sons of the Morrigan // Gods to the Godless // Heathen Tribes // The Golden Spiral // Empire Falls

ΥΓ. 1. Daylight Misery συμπαθητικοί, Αgatus ώραιοι, με πήγαν χρόνια πίσω και νοστάλγησα λιγάκι.

ΥΓ. 2. Ποστ αφιερωμένο στον Κυριάκο ή κατά κόσμον Κούλη.

ΛΑΛΗΜΕΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (1): the bad bad trip

Με απλά λόγια ταινίες που τις παρακολουθείς (και γουστάρεις βεβαίως) αλλά στο τέλος αναρωτιέσαι: πως διάολο γίνεται να βρήκαν το δρόμο προς τις αίθουσες αυτά τα ανοσιουργήματα (πλην όμως αριστουργήματα) και πόσο θεούλης ήταν αυτός που τα χρηματοδότησε; Φαντάζεσαι δηλαδή καμιά δεκαριά κουστουμάτους 60αρηδες σε ιδιωτική προβολή να περιμένουν το πολυαναμενόμενο αποτέλεσμα της χρηματοδότησης τους στην 7η τέχνη και να πέφτουν πάνω στο Videodrome; μουαχαχα! Πόσο μα πόσο θεοί ήταν αυτοί οι σκηνοθέτες τότε… 

ALTERED STATES (1980)

Director: Ken Russell

Writers: Paddy Chayefsky (written for the screen by), Paddy Chayefsky (novel)

Stars: William Hurt, Blair Brown, Bob Balaban

 Εδώ έχουμε μια κλασσική περίπτωση λαλημένης ταινίας τόσο λαλημένης που ήταν αυτή που με έκανε να συλλάβω αυτό το κονσεπτάκι. Ελπίζω έτσι να δίνω το στίγμα για την ανάλογη συνέχεια από άλλον της παρέας και από προτάσεις αναγνωστών(στα comments). Οπαδοί της ψυχεδέλειας, του τρόμου, της επιστημονικής φαντασίας και των παραισθησεογόνων ναρκωτικών (μιλάμε για πλήθος ε) αυτή είναι η ταινία σας. Αδέξιο στυλιστικά αλλά τόσο τολμηρό σεναριακά που σοκάρει για την εποχή του - αλλά παρ' ολα αυτά πείθει για τις προθέσεις του. Χωρίς να είναι ακραίο με την συμβατική κινηματογραφική έννοια καταφέρνει να σκαλώσει στο μυαλό του θεατή πανεύκολα.

Τα οπτικά και ηχητικά εφέ (προτάθηκε για το Όσκαρ ήχου) εντυπωσιάζουν με την over the top ψυχεδέλεια τους και μερικές εικόνες (όπως ο τράγος με τα 7 μάτια) μένουν για πάντα στο πάνθεον της cult κινηματογραφίας και επηρεάζουν αρκετούς καλλιτέχνες του ακραίου ήχου (βλ. εξώφυλλο Godflesh-Streetcleaner, samples στο Psalm 69 των Ministry, τραγούδι "Altered State" από τους Sepultura και άλλα).

Εν κατακλείδι... That's one hell of a trip!

VIDEODROME (1983)

Director: David Cronenberg

Writer: David Cronenberg

Stars: James Woods, Deborah Harry, Sonja Smits

Χα! Παλιός καλός Cronenberg… ΛΑΤΡΕΙΑ! Και μάλιστα στην καλύτερη στιγμή της λαλημένης φιλμογραφίας του. Με ταινιάρες ήδη στο βιογραφικό του (Rabid, The Brood, Scanners) εδώ ο αγαπημένος μας ανισόρροπος - γκουρού του "βιολογικού" τρόμου μας παραδίδει ένα άνευ προηγουμένου εφιαλτικό ταξίδι φουτουριστικού extravagant τρόμου. Προφητικό, ακραίο και πάνω απ' όλα σκεπτόμενο, ένα φίλμ που ισορροπεί ανάμεσα στην υπερβολή και την αλήθεια μιας εποχής που "έρχεται" - "ήρθε" ή "πάντα ήταν εδώ". Ο Cronenberg τότε δεν έδινε δεκάρα για μόδες αμερικάνικες, budget υψηλά για να βγεί το τάδε εφέ και σενάρια αψεγάδιαστα με ακαδημαική γραφή και σίγουρο κοινό.

Το μόνο που ήθελε ήταν να πει αυτό που είχε στο μυαλό του. Και είχε ΚΑΤΙ να πει. Όχι όπως οι περισσότερες ταινίες, ειδικά στο "χώρο του", που αγγίζαν τόσο επιφανειακά την ουσία - χωρίς άποψη για τίποτα - καταδικάζοντας ένα ολόκληρο είδος στην αφάνεια και την απαξίωση. Τα χαρακτηριστικά της σκηνοθετικής και σεναριακής του υπερβολής (της πρώιμης καριέρας του) είναι κι εδώ παρόντα μετέωρα στο όριο του κιτς και του τρας αλλά ΟΠΟΙΟΣ μπορέσει να δει πίσω απο αυτά κερδίζει. Κερδίζει μιάμιση ώρα καταβύθησης σε έναν εφιάλτη που δεν χαρίζεται σε τίποτα και δεν κρύβει τίποτα. Το Videdrome είναι το εφυές αριστούργημα μιας τέχνης που πέθανε στην γέννησή της.
Κι αυτό το κάνει τόσο πολύτιμο. Long live the new flesh!

Heavy Load - Stronger Than Evil (1983)

Κι αν είμαι TRUE μη με φοβάσαι…

Φυσικά και αναφέρομαι στην συμπαθή φυλή ακροατών, των λεγόμενων "true-μεταλλάδων". Η πονεμένη ιστορία των οποίων ξεκινά στα τέλη των ενδόξων (σώνει και καλά cult) 80's, που αναγκαζόταν να υπερασπίζονται την κατρακύλα των Manowar με ομολογουμένως πενιχρά επιχειρήματα, συνεχίζει στα τέλη των 90's που χαρακτηρίζουν τους Pantera hardcore(?!) και τους χρεώνουν όλη την βδελυρή βερμουδάτη παρακμή του αληθινού metal και φτάνει μέχρι σήμερα που όλοι μαζί σαν μια γροθιά ενώνονται κάτω από την σκέπη του facebook και δίνουν στην έννοια "γραφικός" καινούργιες ψηφιακές διαστάσεις. Καταλάβαμε όλοι ποιούς εννοώ φαντάζομαι. Όπως επίσης και το ότι μου είναι συμπαθείς (σοβαρά).

Άλλο όμως είναι το ζουμί της υπόθεσης. Το ζουμί είναι κάμποσες πραγματικά (truely) εξαιρετικές δισκάρες που κρύβονται μέσα στον πανικό των cult - διαλυμένων - περασμένων μεγαλείων και θύματων της άτιμης κενωνίας σκηνών και εποχών και που πραγματικά αξίζουν την προσοχή μας. Αδιαφορώντας για τις ταμπέλες που τους φορέσαν και το ότι μερικοί τους έκαναν τσιφλίκι τους με το ζόρι (γιατί άμα ακούς εσύ Old man's gloom και Acid Bath να 'ούμε δεν μπορείς να καταλάβεις το μεγαλείο τους) εμείς τους δίνουμε την ευκαιρία να περάσουν απο το στερεοφωνικό μας και να το στοιχειώσουν για πολύ καιρό άμα λάχει. Καλό θα ήταν να έπρατταν το αντίστοιχο από τη μεριά τους με άλλα είδη και οι true-μέταλλοι γιατί μόνο καλό θα έκανε σ'αυτούς και τη αγαπημένη τους μουσική. Λέω εγώ τωρα…

Anyway. Πάμε παρακάτω. Το λοιπόν αν καταφέρναμε να τηλεμεταφερθούμε κάπου στα μέσα των 90's και να φανταστούμε εμένα και τον Alex με λιγότερα κιλά και περισσότερα μαλλιά θα συναντούσαμε και ένα σουρεάλ σκηνικό που θυμήθηκα με αφορμή την αγορά του "Stronger than Εvil" σε βινύλιο πρόσφατα. Τότε λοιπόν συνέβαινε το εξής σκηνικό (νορμάλ για τα τότε δεδομένα). Έβαζε κάποιος αγγελία στο metal hammer και έλεγε κάτι του τύπου "γράφονται κασέτες από σπάνια βινύλια, δωρεάν αποστολή λίστας, χαμηλές τιμές" και εσύ όντας επαρχιώτης με πρόσβαση μόνο στα 3 "m" (metallica, manowar, maiden) επικοινωνούσες να δεις τι παίζει. Έπαιρνες λοιπόν τη λίστα και τσέκαρες αυτά που θες σε κασέτα και το ανάλογο "συμπλήρωμα" στην 60άρα και του έστελνες τα ανάλογα λεφτά μέσα στο φάκελο (chic). Έτσι μετά απο καναδυό βδομάδες είχες στα χέρια σου το "πράμα" και ξεκίναγες να γράφεις κι εσύ καμιά 10αριά κόπιες για όλη την παρέα. Ανάμεσα σ'αυτά που ακούσαμε για πρώτη φορά τότε (alex βοήθα θυμάμαι μόνο το "guardians of the flame" και το "alkahest") ήταν και τα δυο Heavy Load  "Death or Glory" και "Stronger Than Evil".

Κόλαφος. Δισκάρες ανεπανάληπτες και τα δυο με προσωπικό αγαπημένο το δεύτερο. Αθώο επικό heavy metal με απλοϊκούς στίχους και πιασάρικα ρεφρέν που σου τηγανίζει το μυαλό και σε κάνει να σηκώνεις τη γροθιά σου στον αέρα σαν παλιό καλό metal nerd. Προσφέρεται για απανωτές ακροάσεις και συνθετικά έχει την δύναμη κλασσικών αριστουργημάτων του είδους. Σε δυο κομμάτια συμμετέχει και ο Phil Lynott έτσι για την έξτρα καύλα και το εξώφυλλο χαρακτηριστικό μιας εποχής που όλο πεθαίνει και όλο ξαναγεννιέται σαν ζόμπι και δώστου απο την αρχή. Α, και ξέχασα να αναφέρω οτι δεν γουστάρω καθόλου την λέξη "αδικοχαμένοι".

I am stronger than evil

I will change my world!

Deathspell Omega - Drought

Drought: ξηρασία, ανομβρία, λειψυδρία και όλα τα "-ψία" που λέει κ ο Ζήκος. Ψαρωτικό.

Κριτική δεν βρίσκω και πολύ νόημα να κάνω. Oι λάτρεις του "αντικειμενικού κειμένου" φαντάζομαι χόρτασαν από πληροφορία μασουλώντας με όρεξη άρθρα στη μπλογκόσφαιρα και τώρα πλέον ρεύτηκαν κιόλας και χώνεψαν.

Απλά διαβάζοντας αυτό το γαμάτο άρθρο-κριτική του συναδέλφου (χαχα) αναδύθηκε ένας προβληματισμός που με χτυπάει κάθε φορά που διαβάζω στίχους των DsO και περιτέχνως εξαφανίζεται όταν αφεθώ στην μουσική τους και πετάξω πέρα το κουλτουροεσώφυλλο.

Ω ναι! Οι στίχοι των DsO είναι σούπερ σοβαροί! και ψαρώνω όταν τους διαβάζω. Really. Αλλά ειλικρινά χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα. Μόνο και μόνο η αίσθηση ότι "μαλάκα τώρα διαβάζω something seriously occult shit" σίγουρα με υποβάλλει σε μια ατμόσφαιρα αλλά αυτό είναι αρκετό; Και φταίω εγώ επειδή δεν ξέρω λατινικά και δεν έχω διαβάσει ένα κάρο απόκρυφα και φιλοσοφικοθρησκευτικά κείμενα και Γάλλους ποιητές ώστε να μπορέσω να συναρμολογήσω στο μυαλό μου όλο αυτό το δαιδαλώδες παζλ; Μήπως επειδή όπως λέει  και ο συνάδελφος "…Its members have not equipped their audience with the tools required to untangle their message,…"  και πολύ σωστά συμπληρώνει "…if they even fully understand that message themselves."

Και εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν μιλάμε απλά για μια καλλιτεχνικά αφηρημένη ποίηση που και η ίδια η μπάντα της δίνει δευτερεύουσα θέση σε σχέση με τη μουσική. Σύμφωνα με τις ελάχιστες συνεντεύξεις τους πρόκειται για ισοδύναμου βάρους εκφραστικό μέσο το οποίο μαζί με το artwork ολοκληρώνει το δυσνόητο concept του εκάστοτε άλμπουμ. Δεν αντλούν απλά έμπνευση από τον "θεϊστικό σατανισμό"(;) ή "ορθόδοξο σατανισμό"(;) (να με συγχωράτε είμαι και από χωριό) αλλά είναι ο ΚΥΡΙΟΣ λόγος ύπαρξης της μπάντας. Άρα σύμφωνα μ'αυτό εγώ έχω χάσει τουλάχιστον το μισό νόημα της τέχνης τους! Και δεν μ'αρέσει καθόλου αυτό.

Από την άλλη βέβαια δεν μπορώ να αρνηθώ οτι χαίρομαι πολύ όταν βλέπω μπάντες να αποστασιοποιούνται από τον τύπο και την δημοσιότητα και να ασχολούνται σοβαρά με την τέχνη τους... αλλά και πάλι μέχρι ποιό σημείο; Αρνήσε την συμμετοχή σου σε ένα hype (σωστό) αλλά το τραβάς στο άλλο άκρο δίνοντας την εντύπωση ότι απλά θες να δημιουργήσεις ένα δικό σου. Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι τα μέλη του γκρουπ που έχουν εταιρείες (Hasjarl) γράφουν σε στούντιο με όλη την σύγχρονη τεχνολογία και παίζουν METAL είναι τίποτα ξεχασμένοι Γάλλοι λόγιοι σε σκοτεινές επαύλεις που μαζεύονται και πίνουν μπράντυ και συζητούν για τον Bataille και τον θεϊστικό σατανισμό. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνουν σε ποιό κοινό απευθύνονται αλλά έχω την εντύπωση ότι το 90% των ακροατών τους δεν δίνει δεκάρα για το φιλοσοφικό υπόβαθρο που ΜΠΟΡΕΙ να υπάρχει πίσω από τη μουσική τους αλλά αρκούνται σ'αυτή αφού απο μόνη της ευτυχώς έχει πολλά να πει. Αν δεν ήταν αυτή μαζί με το 90% των ακροατών τους δεν θα καθόμουνα ούτε εγώ να ασχοληθώ μαζί τους και θα τους άκουγαν μόνο όσοι ανήκουν στο θρησκευτικό-φιλοσοφικό τους κύκλο (μπράντυ και Bataille που λέγαμε).

Το κόβω γιατί δεν θα τελιώσω ποτέ. Ελπίζω να βγάζει νόημα.

Να πούμε και για το EP;

Εν συντομία… το παρανοϊκά σταθερό σερί υψηλής ποιότητας κυκλοφοριών από το "Si monumentum…" και μετά συνεχίζεται αν και με μια απειροελάχιστη καμπή (φυσιολογικό) και με τον "καθαρό" και πιο προσιτό ήχο του "Paracletus" λίγο πιο "μαθηματικά" εκτελεσμένο. Εισαγωγή και εξαγωγή είναι τα highlights και το artwork του εξωφύλλου σκοτώνει.

* Photo by Marco Antonio Cruz

** Cover Artwork by
Manuel Tinnemans

PICTURING THE BLACKEST MUSIC SUBCULTURE

Ο Peter Beste δεν είναι ούτε Νορβηγός ούτε ο τυπικός μπλακμεταλλάς diehard οπαδός. Όχι οτι είναι και άσχετος με το metal αλλά το να ξεκινήσεις από την Aμερική και να πας στη Νορβηγία για 7 χρόνια φωτογραφίζοντας όλες τις διαβόητες μπάντες και προσωπικότητες του Black Metal θέλει μια κάποια καύλα. Το συγκεκριμένο project κατέληξε με μια τεράστια συλλογή ανορθόδοξου αλλά άκρως ενδιαφέροντος υλικού που παρουσιάστηκε αργότερα σε εκθέσεις, αφιερώματα σε περιοδικά και σε μια έκδοση βιβλίου. Το "Τrue Norwegian Black Metal" project έκανε αίσθηση όχι μόνο στο συγκεκριμένο χώρο του ακραίου ήχου αλλά και σε άσχετους εικαστικούς κύκλους αφού εκτός του "σοκαριστικού" της θεματολογίας του εντύπωση έκανε αμέσως και η καλλιτεχνική ματιά του Beste... [θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που είδα την φωτογραφία του Frost (Satyricon) να κάνει firebreathing α λα Quorthon!]

Εκτός του βιβλίου και των φωτογραφιών αυτά τα 7 χρόνια στη Νορβηγία γυρίστηκε και ένα ντοκιμαντέρ 5 επεισοδίων για τη ζωή και τα ενδιαφέροντα(?!?!) του ανισόρροπου Gaahl (Gorgoroth) το οποίο απ' οτι ανακάλυψα σφύζει από ανακρίβειες αλλά έχει την πλάκα του…

Ο Beste από τότε βέβαια ασχολείται με πολλά διαφορετικά projects, από την gangsta rap σκηνή του Houston, μέχρι οδοιπορικά στην αμερικάνικη και ευρωπαϊκή ύπαιθρο. Δεν χάνει ευκαιρία όμως να φωτογραφήσει και τους hippie-blacksters συμπατριώτες του Wolves In The Throne Room στο κρυσφήγετο τους και την μαγευτική φύση που το περιβαλλει. Ούτε αρνείται φυσικά την πρόσκληση των Immortal για extra-cheesy promo φωτογράφηση για το All shall Fall…

Προσωπικά του βγάζω το καπέλο για την πολυδιάστατη αυτή ματιά του και τις συνεχείς προκλήσεις που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας... και πάντα με το στυλ του και πάντα εξελισσόμενος.

official website

blog

Fenriz at Elm St Bar - Oslo

Frost in a cave - Nesodden, Norway

Immortal - All Shall Fall promo

Koldbrann - Oslo

Furze Sandvika - Norway

Wolves In The Throne Room - Olympia, Washington

Kvitrafn - Bergen

Snorre Ruch (Thorns) - Trondheim

Maniac's tatts

Nattefrost - Sandness, Norway

Gaahl

Nattefrost - Oslo, Norway

Woman is the Earth - This Place That Contains My Spirit

Στο σύγχρονο Αμέρικα λοιπόν των χαμπουργκερο- αναθρεμένων μπούληδων και των Nickelback, των αμόρφωτων redneck και της συστηματικής καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος, της γιγάντιας μουσικής βιομηχανίας και του lifestyle, είναι λογικό να δημιουργηθούν μικροί πυρήνες εναλλακτικής θεώρησης της τέχνης και του κόσμου γενικότερα.

Χωρίς να γνωρίζω (και βαριέμαι και να ψάξω)  αν τα "Cascadian mountains" των Wolves in the Throne Room είναι κοντά με τα "black hills of south Dakota" των Woman is the Earth είναι σίγουρο οτι πρόκειται για μπάντες πολύ κοντινές τόσο στη βασική φιλοσοφία/ιδεολογία όσο και στον "ήχο" τους. Bέβαια οι τελευταίοι είναι πνευματικά τέκνα των WITTR και όχι μπάντα παρόμοιας ηλικίας, δημοσιότητας ή δισκογραφικής πορείας. Παρ'ολα αυτά σε μένα αποδείχτηκαν το ίδιο απολαυστικοί! Με χαρά διαψεύστηκα περιμένοντας (από δύο αδέρφια που ζουν σε ένα αμερικάνικο δάσος) να μου σερβίρουν μια ξαναζεσταμένη σούπα παγανο-νεραϊδοπαρμένου USBM.

Το αποτέλεσμα ήταν αρκετές απολαυστικές ώρες νυχτερινού ταξιδέματος με ακουστικά κάτω από την παγανιστική κουβέρτα μου (γκουντ ολντ ταιμς!) και αυτόματη τηλεμεταφορά από την Αττική γη τσ' μαύροι λόφ' τσ' Ντακότα. Πρωτόγονος ήχος, 12λεπτα και 16λεπτα κομμάτια, ambient περάσματα και μελωδίες που ανοίγουν διάλογο απευθείας με την ψυχή. Πνιχτά φωνητικά άνευ τσιρίδας και τύμπανα με φυσικότατο και βρωμιάρη ήχο… και όλα αυτά σε ένα DIY ιδεολογικό πακέτο που κάνουν το αποτέλεσμα να στέκεται σαν ένα μεγάλο κωλοδάχτυλο στα μούτρα της μουσικής βιομηχανίας. Damn'! me very like!

Μπες κάτω από την κουβέρτα εδώ...

ΥΓ: O plunderer ευχαριστεί τον γιώργο που τους "ανακάλυψε"
και εγώ και τους δύο :)

official website >

Motorhead - Overnight Sensation - 1996

Λοιπόν επειδή έχω καιρό να ποστάρω θα παίξω με ένα σίγουρο "χαρτί" και θα σας ταϊσω με μια δισκάρα των 90's που περνάει απ' το πικάπ μου ανά τακτά χρονικά διαστήματα από το '96 που κυκλοφόρησε και μέχρι σήμερα.

Το "Overnight sensation" είναι ο αγαπημένος μου δίσκος της 3ης περιόδου αυτής της υπερμπάντας και έχω και μια αμυδρή εντύπωση πως τυγχάνει και λιγάκι υποτιμημένος. Λίγο η πρώτη "μούφα" του γκρουπ μετά από χρόνια "March or die" και το άνισο "Bastards", λίγο η ανακατατάξεις των μελών και ο διαφορετικός ήχος, δεν ήθελε και πολύ για να κηδέψουν κάποιοι πρόωρα το πρώην αγαπημένο τους συγκρότημα. Κάτι το οποίο βέβαια ίσχυσε για όλα τα καταξιωμένα από τα 80's γκρουπ που βρέθηκαν αμήχανα μπροστά στην καινούργια δεκαετία και έχασαν αρκετή από την αίγλη τους και τους ορκισμένους οπαδούς τους. 

Οι θεοί Motorhead όμως αποδεικνύονται πολύ σκληροί για να πεθάνουν και μας πετάνε στη μάπα τον ογκόλιθο "Sacrifice" το '95 και καπάκι το παρόν διαμαντάκι. Ο Howard Benson στην παραγωγή πετυχαίνει τον σωστότερο ήχο από όλες τις (πριν και μετά) συνεργασίες του με την μπάντα και το φανερό κέφι στη σύνθεση αφήνει την αίσθηση ότι μια καινούργια εποχή έχει ήδη ξεκινήσει. Μακράν αγαπημένο κομμάτι της (δικιάς μου) παρέας το παθιάρικο αργόσυρτο "I don't believe a word" με στίχους κατευθείαν από τον ξέχειλο σε "σοφία του δρόμου" εγκέφαλο του Lemmy και μπάσο βαρύ και παραπονιάρικο. Άφθονη ποικιλία σε ταχύτητες και ύφος ανάμεσα στα κομμάτια έχουμε από πολεμικούς rock 'n roll δυναμίτες μεχρι ακουστικές κιθάρες και hardrockaδικα περάσματα όλα ζυγισμένα όλα ενδιαφέροντα.

Όσοι έχετε αγνοήσει την παρούσα κυκλοφορία στην εποχή της (σε σας απευθύνεται το ποστ εξάλλου) δώστε της μια (ακόμα) "αυτιά" και ίσως ανακαλύψετε και εσείς τον αγαπημένο σας 90's Motorhead δίσκο.

Να σας μορφώσω και με κάποια trivia έτσι για το οπαδιλίκι; 

Είναι ο πρώτος δίσκος με την σύνθεση Lemmy - Phil Cambell - Mickey Dee που κρατάει μέχρι σήμερα, αφού ο έρημος ο wurzel(r.i.p.) αποχώρησε αμέσως μετά το "Sacrifice". 

Έχει για εξώφυλλο εικόνα της μπάντας κάτι που έχει ξανασυμβεί ΜΟΝΟ στο "Ace of spades" και…

Ο Lemmy πρώτη φορά ΧΩΡΙΣ ΜΟΥΣΤΑΚΙ!!! (λιποθυμώ)

Το βινύλιο πάντως μην το ψάξετε γιατί γινόντουσαν τότες κάτι εξυπνάδες και τυπωνόταν τέτοιοι δίσκοι σε 1000 κομμάτια (χωρίς κανείς να το αναφέρει σαν limited) και επανέκδοση δεν έχει παίξει.

Να υποθέσω λοιπόν ότι τα κομματάκια που λείπουν απο από την άκρη του εξωφύλου μου και βοήθησαν την γάτα μου να τροχίσει τα νύχια της τώρα αξίζουν κανένα 20αρι american dollars?

HIGH ON FIRE - De Vermis Mysteriis (2012)

Σύντροφε ακροατή και αναγνώστη να με συμπαθάς αλλά σ' αυτή την κριτική θα είμαι υποκειμενικός χωρίς καν να προσπαθήσω για το αντίθετο όπως συνήθως ψυχαναγκαστικά πράττω. Οι High On Fire μου πήραν τα μυαλά από την πρώτη στιγμή που ακούμπησαν το ακουστικό μου νεύρο παρότι κλασσικά άργησα να τους ανακαλύψω. Έτσι πάει το πράμα όμως. Όσο παρτάλι και να 'σαι στην εκσκαφή και ανακάλυψη καινούργιων γκρουπ θα έρθει η στιγμή (έστω και με αρκετή καθυστέρηση και με τη μορφή του φίλου σου του Αντώνη) που θα έρθει το βουνό και σε σένα τον τεμπέλη Μωάμεθ… Γιατί απλά είστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο, τέλος!
Είναι τόσο ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ανακουφιστικό (μην πω συγκινητικό) να βρίσκεις μια μπάντα που έχει ακριβώς ΟΛΑ όσα θες και τίποτα απ' όσα απεχθάνεσαι. Και μάλιστα την κατάλληλη χρονική στιγμή για σένα! Τη στιγμή δηλαδή που αρχίζεις να πιστεύεις οτι οι ψαγμένες παραγωγές κολλήσαν ανεπιστρεπτί στα sludge-o-stoner-o-vintage-ο-σκατόψυχα γκρουπ και οτι το κλασσικό heavy θα μαγειρεύεται από 'δώ και πέρα αποκλειστικά σε pro-tools κατσαρόλες για να σερβιριστεί σαν νερόβραστο PC-metal. Και σου 'ρχονται μπαρουτοκαπνισμένοι οι High On Fire…… επικοί rock 'n roll βάρβαροι με το ένα πόδι στο doom και το άλλο στους Slayer, με μερακλήδικες sludge στιγμές και riffs μεγατόνων, με στίχους για δράκους και βασιλιάδες και μάχες, με εξώφυλλα υπερακαυλωτικά και την ανάσα να βρωμάει αλκοόλ και αλητεία… Ε, ακαριαία σε καρφώνει το βέλος του έρωτα και μετά ψάχνεσαι να δεις τι ήταν αυτό που σε χτύπησε! Καμαρώνεις φυσικά και επειδή όλα αυτά προέρχονται από μουσικούς καθόλου τυχαίους, με παρελθόν σε γκρουπ σαν τους Sleep ή τους Ζeke(;!)(και holy terror o jeff matz!) που παιχτικά σκίζουν, αλλά και επειδή επιτέλους η βρωμιά και η βαρβατίλα εκσυγχρονίζονται με άποψη και χωρίς καγκουριές.
Όσον αφορά τώρα το τελευταίο τους πόνημα θα ξεκινήσω με την φράση "ΠΟΣΟ ΜΑ ΠΟΣΟ ΑΔΙΚΗΘΗΚΕ ΤΟ SNAKES FOR THE DIVINE ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ;;;". Η απάντηση στην ρητορική αυτή ερώτηση είναι φυσικά "ΠΟΛΥ!". Τώρα βέβαια άρχισε να βγαίνει και όλο το φαρμάκι για τον ήχο του συγκεκριμένου άλμπουμ στα blogs, παρασέρνοντας αδίκως βέβαια και ολόκληρο το δίσκο σε χαρακτηρισμούς του στυλ "χλιαρό" ή "αδύναμο" ενώ όταν κυκλοφόρησε οι ίδιοι τύποι έπλεκαν διθύραμβους. Φυσικά και διαφωνώ με τους παραπάνω χαρακτηρισμούς αφού τον θεωρώ συνθετικά τουλάχιστον ισάξιο του κολοσιαίου "Death is This Communion" αλλά δεν μπορώ και να μην κλάψω όταν το φαντάζομαι με την παραγωγή του Κurt Ballou του τελευταίου άλμπουμ. Γιατί πραγματικά θεωρώ οτι ο ήχος που έβγαλε ο αγαπημένος μας μαϊντανός στο "De Vermis Mysteriis" είναι απλά ο πιο ΤΑΙΡΙΑΣΤΟΣ στο ύφος της μπάντας που έχει γίνει ως τώρα. Τελος. Δύναμη σώστα κατανεμημένη, καθαρό αλλά όχι γυαλισμένο, γρέζι χωρίς θόρυβο και όγκος χωρίς μπούκωμα. Η απόδοση δε των μελών στα όργανά τους γαμεί και κέρναει όλο το μαγαζί με άνεση, ειδικά το απίστευτο drumming του Kensel και τα φωνητικά του Pike.
Και πάμε στις συνθέσεις. Εντύπωση κάνει το πόσο απίστευτα ζυγισμένο όσον αφορά την ποικιλία και την εναλλαγή ταχύτητων είναι ολόκληρο το άλμπουμ. Μόνο και μόνο το θρασάτο "fertile green" να βάλεις δίπλα στο ντιπ για ντιπ sleep-άτο "madness of an architect" καταλαβαίνεις για πόση ποικιλία μιλάμε. Πρόσθεσε σ' αυτά το γλυκούλι instrumental "samsara" και το μονολιθικό πολεμικό άσμα "warhorn" και έχεις μια έξτρα δυναμωτική High on Fire σούπα που πολύ δύσκολα θα βαρεθείς ή θα μπουχτίσεις. Κανα δυο ακόμα πραματάκια που δεν γίνεται να μην αναφέρω είναι η αίσθηση οτι πρώτον έχουμε να κάνουμε προφανώς με το πιο ώριμο εως τώρα άλμπουμ της μπάντας αλλά, και οτι υπάρχει κάτι το ανανεωτικό στον αέρα που υπόσχεται πράγματα για το μέλλον. Επίσης έχω την αίσθηση οτι το συγκεκριμένο άλμπουμ φέρει ισχυρότερη από ποτέ την σφραγίδα της μπάντας, κάτι που κατά τη γνώμη μου επιτυγχάνεται ΜΟΝΟ όταν η μπάντα έχει ωριμάσει αρκετά και φυσικά βρίσκεται στο peak της καριέρας της. Με λίγα λόγια αυτή η κυκλοφορία θα αποτελέσει στο μέλλον σημείο αναφοράς για την μπάντα και ίσως και την έναρξη μιας καινούργιας εποχής για την δισκογραφική πορεία της.

LET THE WARHORN ROAR!!! 

ΥΓ. ΓΙΑΤΙ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ROPER????!!! κλαψ, σνιφ, λυγμ…..

και μια δική μου πρόταση να νιώσω καλύτερα και να αποκαταστήσω την δικαιοσύνη "κλεβοντας" τους Grand Magus :P

THE POWER OF THRASH COMPELS ME!

Αφού κατακάθησε λοιπόν ο κουρνιαχτός από το post - καταπέλτη του 8χρονου φίλου μου εγώ συνεχίζω ακάθεκτος. Αδιαφορώ για την ανάλυση του κώλου του τσιτάτου "thrash metal is dead… let it rest in peace" (που εξ'αρχης έπρεπε να είχα παραλείψει) και την απόλυτη παρανόηση του σκοπού του post μου και προχωράω στην ουσία.
Η ουσία είναι η μουσική και τα δημιουργήματα της, και εγώ για να ξεπλύνω την αμαρτία μου(;!) θα σας προτείνω 4 δισκάκια που φαινομενικά δεν έχουν κάτι κοινό αλλά στη μνήμη μου έχουν καταχώρηθεί στο ίδιο ράφι του χρονοντούλαπου. Είναι και τα 4 ντεμπούτα των γκρουπ και μοιρασμένα 2 από το Αμέρικα και 2 από τη γριά Αλβιόνα. Το κονσεπτάκι του post είναι ότι και τα 4 ενώ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ thrash metal είναι τόσο κοντά μουσικά αλλά και στο attitude στο συγκεκριμένο είδος, που απολαμβάνονται άνετα από τους thrashers σαν παγωμένη μπύρα εν μέσω καύσωνα. Και είναι και δισκάρες έτσι; ούτε κόπιες κάποιων μεγάλων, ούτε αναμασήματα, ούτε πουλ-μουρ true-ίλας και σκίσιμο καλσόν...
Έτσι να χαρώ εγώ oldschool τσαμπουκά! Δώσε!!!

Gang Green - Another Wasted Night (1986)

Bοστώνη, skateboard, μπύρα και λογοπαίγνια.

D.R.I. - Dirty Rotten LP (1983)

Πρωτόγονο hardcore-punk χωρίς ανάσα. H επιτομή του crossover.

Tank - Filth Hounds of Hades (1982)
Μotorhead και ΝWOBHM μείγμα ιδανικό για να κάνει τον πιτσιρικά Τom Angelripper να πιάσει το μπάσο.

Warfare - Pure Filth (1984)

Λίγο G.B.H, λίγο Venom και ΝWOBHM στο μπλέντερ και γαρνίρουμε με μπόλικη χουλιγκάνικη βρετανική μπίχλα.

Η ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΙΑ ΕΦΑΓΕ ΤΟ THRASH METAL

Βαριά κουβέντα είπες ρε μεγάλε θα μου πείτε, αλλά μην βιάζεστε να καταδικάσετε αφού κύριος σκοπός του συγκεκριμένου post είναι απλά η τροφή για σκέψη και όχι η πώληση εξυπνάδας σε τιμή ευκαιρίας. (Α! και αφορμή να ξανακούσουμε αγαπημένους δίσκους ε).
Αφετηρία του όλου σκεπτικού στάθηκε το γεγονός οτι προσωπικά είχα την ατυχία να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο είδος στη δύση της πρώιμης ιστορίας του δηλαδή από το σωτήριο έτος 1993 και μετά. Τότε που το τέρας που λέγεται death metal βρυχόταν αγέρωχο και το μέχρι πρότινως μικρό underground Orc με το όνομα black metal μεταμορφωνόταν σε αιμοβόρο Uruk-hai (ουάου!). Εγώ σαν καυλόσπυρος έφηβος τότε βέβαια δεν είχα χωθεί ακόμα στα "σκληρά" οπότε έβγαζα την επαναστατική μου ζέση, σε οτιδήποτε πιο βαρύ και άγριο από τους Motorhead και τον Dio. Και εγένετο στην καρδιά μου το μέγα πάθος, το thrash metal, το οποίο και με ακολούθησε πιστά για αρκετά χρόνια κερδίζοντας την θέση του αγαπημένου μου ιδιώματος με όλα τα αρνητικά και θετικά που αυτό συνεπάγεται. Στα θετικά οι άπειρες στιγμές αυθεντικής εκτόνωσης και παρεϊστικης ανεμελιάς καθώς και μια εφηβική πολιτική αφύπνιση εντελώς υγιής και απαραίτητη για την ηλικία. Στα αρνητικά η συμπεριφορά "ουγκ" που υιοθέτησα και φυσικά οι γκόμενες που τρέχαν να κρυφτούν όταν μας έβλεπαν γιατί δεν μπορούσαν να δουν βαθύτερα πόσο "κιε γαμο τα παιδιά" ήμασταν.
Kι ενώ έλιωνα σαν γνήσιος μεταλλάκος ολη την κλασσικούρα, και δώστου South of Heaven και Rust in peace και πάρτου Αgent Orange και Pleasure to Kill, ερχόταν η ώρα που έβγαζε καινούργιο δίσκο ένα από τα αγαπημένα μου γκρουπ και έμενα απορημένος! "ρε παιδιά τι ήχος είναι αυτός στο καινούριο Slayer;" και "πολύ μυστήριο ρε φίλε το τελευταίο Kreator" ήταν οι συνηθισμένες απορίες μου. Αυτά προφανώς σκεφτόταν και πολύ άλλοι παλιότεροι και νεώτεροι ορκισμένοι "θρασάδες" οι οποίοι με την οπαδική τους νοοτροπία θα έστελναν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας άλμπουμ τα οποία όχι απλά δεν υπονόμευαν την γνησιότητα του είδους όπως νόμιζαν αλλά αποτελούσαν την ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ευκαιρία να παραταθεί η ζωή και η ευημερία του. Το ότι κάποιοι εκτός των ορκισμένων μαμούγκαλων αναγνώρισαν την αξία αυτών των άλμπουμ (στην εποχή τους και οχι αργότερα όπως ο υπογράφων) δεν κατάφερε να σώσει τα συγκροτήματα από το μοιραίο. Το μοιραίο ήταν μερικά από αυτά να πιάσουν εμπορικό πάτο και να διαλυθούν πριν την ώρα τους ή στην χειρότερη μετά απο τις "ατασθαλίες" τους να το γυρίσουν στο "τρου θρας" της δεκαετίας του '80 με σύγχρονη παραγωγή και να γίνουν οι ζωντανοί-νεκροί του σήμερα που όλοι ξέρουμε.
Ακόμα και οι επανασυνδέσεις μερικών "αδικοχαμένων" ήταν τραγικά ανούσιες με τις μπάντες να προσπαθούν να αναπαράγουν τα περασμένα μεγαλεία και να σφραγίζουν μια για πάντα την ταφόπλακα του thrash. Tι απέμεινε απ' όλο αυτό; Οι παλιές μπάντες συνεχίζουν το βιολί τους πότε με μέτριες κυκλοφορίες πότε με απλά αξιοπρεπείς να παίζουν συναυλίες αβέρτα όπου όλοι πάνε για να ακούσουν "τα παλιά" και από νέο αίμα κανα δυό αναβιώσεις με retro black thrash και μια πρόσφατα σε bay area style. Όλα τα κλασσικά σημάδια δηλαδή οτι το συγκεκριμένο ιδίωμα έκλεισε τον δημιουργικό του κύκλο και μπήκε στον μεγάλο της μέτσαλ μουσικής κύκλο του cult και του retro.
Thrash metal is dead... let it rest in peace!

Οι 4 αυτοί δίσκοι που παρατείθενται πιο κάτω αποτελούν χαρακτηριστικά θύματα της κλειστομυαλιάς των αγκαούγκα θρασάδων (μαζί κι εγώ) που πλέον πήραν πιστεύω την θέση που αξίζουν στο πάνθεον των κορυφαίων υποτιμημένων...

KREATOR - RENEWAL (1992)
Αλλόκοτη αισθητική, μούχλα και αποσύνθεση.

VOIVOD - NOTHINGFACE (1989) 

Progressive ντελίριο, ψυχεδέλεια και πρωτοπορία.

SODOM - GET WHAT YOU DESERVE (1994)

Βρώμικο punk με ήχο μπουλντόζα.

Η πιο ακραία στιγμή της καριέρας τους.

CORONER -
GRIN (1993)

Τεχνικός minimal περφεξιονισμός

και εφιάλτης.

CHECK ALSO:
Slayer - Divine Intervention (1994) // Megadeth - Youthanasia (1994) // Sodom - Masquerade in Blood (1995) // Kreator - Cause for Conflict (1995) // Grip Inc. - Power of Inner Strength (1995) // Sepultura - Chaos A.D. (1993) // Anthrax - Sound of White Noise (1993)

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ παρτ 2

ΥΠΑΙΘΡΟΣ & ΜΟΥΣΙΚΗ.
Μotto:"Bγάλε τον χίππυ που κρύβεις μέσα σου…"
Όπως το λέει ο τίτλος: Μουσική κατάνυξη με παρεούλα και ό,τι ουσία γουστάρει ο καθένας στην μαγική ελληνική ύπαιθρο. Εξασκείται και σε μεγάλα αστικά κέντρα και σε πιο μικρές επαρχιακές πόλεις. Εκτός αν είσαι κωλόφαρδος και ζείς σε χωριό οπότε όλο αυτό το κάνεις όποτε γουστάρεις στην αυλή σου με τις παντόφλες και το βρακί σου με τον μήτσο από απέναντι. Τα "παιδιά της εξάτμισης" όσο να'ναι το έχουν περισσότερη ανάγκη αφού η παιδική ηλικία με ανάμνηση το ποδήλατο σε μπαλκόνι 1επί 2 σε δυάρι στα Πατήσια, έχει αφήσει μεγάλα ψυχικά κενά. Να ξεκαθαρίσουμε βέβαια οτι μιλάμε για βόλτα μερικών ωρών και όχι για διανυκτέρευση, αφού μετά το πράμα πάει αλλού.

Απαραίτητα συστατικά:
ΕΝΑ ΑΜΑΞΙ. Θα προτιμούσα να ήταν μοτοσυκλέτα αλλά είναι πολλά τα συν του τετράτροχου στην συγκεκριμένη περίπτωση. Εκτός αν θες να κουβαλάει το φορητό κασσετόφωνο ο φίλος σου από πίσω κι εσυ τη σακούλα με τις μπύρες στο τιμόνι και να πάτε με οχτάρια… και χώρια άμα έχει ψοφόκρυο ή βρέχει που μάλλον θα προτιμήσετε να κάτσετε σπίτι. Τεσπά το καλοκαιράκι ίσως έχει την πλάκα του αλλά εμείς εδώ μιλάμε για ολ γουέδερ κατάσταση. Αμαξάκι λοιπόν κατά προτίμηση οικογενειακό μεγάλο για να χωρέσουν τα "παιδιά" με τις πορτοκαλάδες τους, και φυσικά να μην το περιμένει κανένας πατέρας "νωρίς" στο σπίτι. Ο οδηγός και πιο πιθανό ιδιοκτήτης του οχήματος βέβαια είναι ο ριγμένος της υπόθεσης αφού είναι ΑΥΤΟΣ που θα κάνει κρύο ντους μπροστά στο φυσητήρι του αλκοτέστ "χτύπα ξύλο" ή στην καλύτερη να έχει στο νου του όλο το βράδυ μη γίνει σκνίπα και πετάξει τους υπόλοιπους σε κανα γκρεμό.
ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ. Η θέα σε φυσικές ομορφιές (λίμνες, ποτάμια, θάλασσες, βράχια, δάση, λιβάδια κτλ.) ή τεχνητές (αρχαία, γεφύρια, ξωκλήσια, φωτισμένες πόλεις κτλ.) αποτελεί βασικότατο συστατικό της συνταγής αυτής της πρότασης διασκέδασης. Να ανοίξει το μάτι βρε αδερφέ! Να ησυχάσει το αυτί από την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ηχορύπανση, αυτή της πόλης και της παραζάλης των ζόμπι συνανθρώπων μας. Απαραίτητο οπότε κρίνεται και το στοιχείο της ησυχίας και της απομόνωσης του μέρους που θα επιλεγεί. Παντού υπάρχει και ένας προφήτης Ηλίας ή εστω ένα Φιλοπάππου ώστε να βολευτεί ο κάθε πικραμένος.
ΕΝΑ ΣΤΕΡΕΟΦΩΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ. Καλά δεν χρειάζεται ιδιαίτερη καούρα για το συγκεκριμένο συστατικό αφού η μουσική υπόκρουση αρκεί να μουρμουράει μέσα στην ησυχία και να υπάρχει απλά μια στοιχειώδη ποιότητα ήχου. Παίζει και η λύση του κλασσικού φορητού ραδιοκασετόφωνου που έχει γαλουχήσει γενιές και γενιές καφρούληδων αρκεί να υπάρχει και η σχετική μέριμνα για μπαταρίες και κασσέτες.
CDS/MP3S/ΚΑΣΣΕΤΕΣ. Φαντάζομαι όλοι καταλαβαίνουμε οτι στη συγκεκριμένη κατάσταση οποιοδήποτε "αστικό" μουσικό ιδίωμα όπως thrash, death, grind, punk, industrial κτλ. δεν πολυκολλάει. Αντιθέτως ότι είναι έστω και λίγο ταξιδιάρικο, ατμοσφαιρικό, σκοτεινό, επικό, φολκλορικό κτλ. πάει με χίλια. Όρια βέβαια στην καύλα του καθενός φυσικά εγώ είμαι ο τελευταίος που θα βάλει οπότε αν θές εσυ Αtheist και Godflesh και Fear Factory κατω απ' τα αστέρια εγώ πάω πάσο (γκουχ, ανώμαλος, γκουχ…).
ΑΛΚΟΟΛ / ΕΛΑΦΡΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ. Ότι ουσία κι αν προτιμήσεις κατανάλωσε την με αργή τελετουργική διαδικασία και απόλαυσέ τη χωρίς υπερβολές. Μη ξεχνάς οτι όλο αυτό οργανώθηκε για να χαλαρώσεις και να ρομαντζάρεις με την παρέα σου και όχι για να καταλήξετε να πηδάει ο ένας πάνω στον άλλο και να καταβρέχεστε με μπύρες. Άσε που το "φυσικό φτιάξιμο" λόγω τόπου και χρόνου και ήχων θα πολλαπλάσιαζει οτι πίνεις οπότε δε θες και πολύ να μπείς στο σωστό mood.
ΠΑΡΕΑ. Πάνω σ' αυτό μόνο μία συμβουλή: Απέφυγε με τέχνη τον πρηξαρχίδα της παρέας! Συνήθως είναι και "φυτευτός" και όχι κύριο μέλος της κομπανίας οπότε ένα "όχι ρε γαμώτο ξέχασα να σε πάρω τηλέφωνο" αρκεί. Ο κίνδυνος να ακούσεις τη φράση "μαλάκες σας είπα τη φάση με τους μπάτσους στο Καραϊσκάκη πέρυσι?!? γαμώ τα σκηνικά!" είναι μεγάλος και συνήθως πέφτει πάνω εκεί που εσύ είσαι σίγουρος οτι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο είναι ένας καθαρός έναστρος ουρανός ανάμεσα σε πλατανόφυλλα.

Να παραθέσουμε και τα συν και τα πλην αυτής της πρότασης διασκέδασης όπως και στο παρτ 1…

ΣΥΝ+ Καλά, αν η πρόταση του παρτ 1 χαρακτηρίστηκε σαν ψυχοθεράπεια εδώ μιλάμε για το απόλυτο ψυχολογικό Spa. Χαλάρώνει ακόμα και τον πιο δυσκοίλιο κάνοντας μασάζ σε όλες τις αισθήσεις και δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που παρασέρνει ακόμα και τον πιο κάφρο. Εννοείται επίσης οτι βγάζει και μια όρεξη για συζητήσεις προσφιλών μεταφυσικών θεμάτων οι οποίες σε άλλη περίπτωση πιθανόν να ισοπεδωνόταν από ένα "άσε μας ρε τόλη κι εσύ με τα ξωτικά και τις μαλακίες".
Εν ολίγις εδώ έχουμε να κάνουμε με την απόλυτη αποτοξίνωση από την καθημερινότητα (με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό) και το φρεσκάρισμα του μυαλού με τον πιο πρωτόγονο και απλό τρόπο.
ΠΛΗΝ- Χα! Όσοι είχαν την ευκαιρία να το δοκιμάσουν στην Ελληνική επαρχία μπορούν να πιστοποιήσουν οτι το πιο λάιτ σχόλιο που μπορεί να πάρει το αυτί σου από τους ντόπιους rednecks είναι κάτι σαν "σίγουρα πουστράκια είναι... τι πάν' και κάνουν νυχτιάτικα στον προφήτη Ηλία;". Ναρκωτικά, όργια, μαύρη μαγεία. Ένα απ'τα τρία. Δεν περνάει ούτε κατά διάνοια απ' το μυαλό τους αυτό που πας να κάνεις πραγματικά. Αλλά και να περνούσε πάλι ανωμαλία θα το θεωρούσαν. Οk στ'αρχίδια μας θα μου πείτε και έχετε και δίκιο. Οπότε αυτά που μας μένουν σαν αρνητικά είναι οι βενζίνες που τσούζουν ολίγον σήμερις και ο τσαμπουκάς που τρώς με τις πορτοκαλάδες και τις ρίγανες στο αμάξι νυχτιάτικα.
Αυτά!

Να και μερικές μπάντες που είναι δοκιμασμένες για την περίσταση:
DEAD CAN DANCE // BURZUM // BATHORY // IN THE WOODS // ULVER // ISENGARD // STORM // SUMMONING // MORTIIS ('93-΄96) // THERION // AMORPHIS // PINK FLOYD

Το συγκεκριμένο ποστ είναι σπέσιαλ αφιερωμένο στον κότσυφα/blackbird.